sudabalık

Bir yeni yıl daha

2012-01-11T13:39:00.003+02:00

Geçen sene öyle kötü öyle zorlu bir yıldı ki, hiç tutmayan 2011 duasından sonra, yıl boyunca bir yazı daha ekleyemedim bloguma.

2012'den ümitli olmak istiyorum. Ama ekonomi yorumcuları hiç olumlu sinyaller almadıklarını ısrarla belirtiyorlar. Ülke de hapse giren girene.

2012'nin ilk ayında gene işim değişti (aynı şirket, farklı görev), yeni ev konusunda gelişmeler var, annemler yeni yıla daha bir farklı başladılar, kızım kreşe başlayacak... Dünya ve ülke genelinde gidişat hiç iyi gözükmese de, gene de, hissediyorum ve umuyorum iyi şeyler de olacak.

Yavaş Yavaş Ölürler

Yavaş yavaş ölürler
Seyahat etmeyenler.
Yavaş yavaş ölürler
Okumayanlar, müzik dinlemeyenler,
Vicdanlarında hoşgörüyü barındıramayanlar.

Yavaş yavaş ölürler
Alışkanlıklarına esir olanlar,
Her gün aynı yolları yürüyenler,
Ufuklarını genişletmeyen ve değiştirmeyenler,
Elbiselerinin rengini değiştirme riskine bile
girmeyenler,
Bir yabancı ile konuşmayanlar.

Yavaş yavaş ölürler
Heyecanlardan kaçınanlar,
Tamir edilen kırık kalplerin gözlerindeki pırıltıyı
görmek istemekten kaçınanlar.

Yavaş yavaş ölürler
Aşkta veya işte bedbaht olup yön değiştirmeyenler,
Rüyalarını gerçekleştirmek için risk almayanlar,
Hayatlarında bir kez dahi mantıklı tavsiyelerin dışına
çıkmamış olanlar

Pablo Neruda

2011 Duası

2010-12-31T10:31:00.002+02:00

2011'de yüzümüzden gülücük eksik olmasın,

kalbimizde sevdiklerimizin sıcaklığı olsun,

ufak tefek rahatsızlıklara kapımız açık, onun dışında sağlığımız,

enerjimiz bol olsun,

işimiz gücümüz olsun, karnımız doysun,

gezme fırsatımız olsun, gezilerimizin keyfi bol olsun,

trafiğe çözüm bulunsun,

her iş yerinin bir Anadolu ofisi, bir de Avrupa ofisi olsun,

ev arayanlar gönlüne göre ev bulsun, evi olanların evi neşeyle dolsun,

tüm metro, metrobüs, marmaray gibi çalışmalar hızla tamamlansın,

herkes prim alabilsin,

yelken açanların rüzgarı bol olsun,

kar da yağsın yağmur da, sıcak da olsun ama dolu dolu coşkulu bir ilkbahar olsun...

bu liste uzar gider.

Bir küçük isteğim daha var, çeyrek biletime büyük ikramiye çıksın ;)

Siste Yelken

2010-11-28T22:56:00.003+02:00

Arkadaşlarımız yelkenli yat kiralayacaklarmış. Bize de katılır mısınız diye sordular. Ev dışı hayatını minimumda yaşayan Cinli'yle ben hemen atladık tabi. Öyle atladık ki tam olarak rota nedir, kimler katılıyor, bize kaça mal olacak, hava nasıl olacak gibi soruları hiç sormadığımızı sonradan farkettik. Güneş'i kime nasıl teslim ederiz, sorusunu cevaplamak yeterli geldi.
Genel olarak bütün gün açıkhavada, denizin üzerinde olmak çok güzeldi. Ama rüzgar sıfıra yakındı. Öyle çok sis vardı ki yanından geçtiğimiz adaları ancak GPS cihazında görebildik (Fotoğraftan da anlaşılıyor sanırım). Gene de azimle yelkenimizi açtık. Ve farkettim ki aldığım yelken dersinden geriye pek bir şey kalmamış.

Londra Atağı

2010-10-19T21:59:00.016+03:00

Cinli'yle düşünüp taşınıp yurtdışı tatili hayalinden vazgeçmiştik. Biz küçük bebekli bir aileyiz, bir ton para verip gideceğiz, gittiğimize değmeyecek diye düşünmüştük. Benim Pegasus kredi kartım var ve 2-3 ay önce bu kredi kartıma ücretsiz Avrupa gidiş dönüş bileti kazandım. Biriken uçuş puanlarımla ailecek Londra'ya gidiş-geliş biletimiz 110 Euro civarında tutuyordu. Bu hesap üzerine hemen bir tatil planına giriştik. Londra'ya yolumuz böyle düştü.
Ailemizin tatil plancısı olarak hemen sevgili dostum Dost Yayınları'nın ülke-şehir tanıtan kitaplarından edindim. 4 gece ve 3,5 gün sürecek tatil planımızı, iş yoğunluğundan ancak gideceğimiz günün 2 gün öncesi netleştirebildim.
Erken yatan bir bebeğimiz olduğu için 2 odalı bir mekanda kalmanın iyi olacağını düşündüm. 1 oda ve 1 saloncuktan oluşan, içinde mutfağı da olan bir ev kiraladık. Booking.com'dan tuttuk evimizi. Kensington'da, salonu internette görünenin yarısı olan, malesef 3. katta ve asansörsüz olan sevimli bir evcik idi. Sabah kahvaltılarımızı hep evde yaptık. Güneş gerçekten de eve gelir gelmez uyuduğu için küçük de olsa bir salonun olmasının hayrını gördük.
Uçağımız Sabiha Gökçen'den havalanıp, Stansted havalimanına indi. Sabiha'ya gidişimiz, uçuşumuz ve sonrasında evimize varışımıza kadar bir hayli zaman geçti. Arkadaşımızın tavsiyesiyle Bay Bay diye bitkisel bir ilaç aldık. Bu ilaç sözde Güneş'in uçakta uyumasını kolaylaştıracaktı fakat sanırım ters etki gösterdi. Uçuşun yarım saatini uçağın mutfak kısmında ve yürüyüş yaparak geçirdik. Bu tatile çıkarken, 20 aylık bir bebekle, bol gezmeli bir yurtdışı tatili planı yapmış olmaktan çok pişman dönebileceğimizden korkuyordum. Öyle olmadı. Elbette gece bara veya çok tavsiye edildiği halde bir müzikale gidemedik. Ama baya gezdik. Benim planın gerisinde de kaldık ama olsun. Hiç pişman olmadık. Güneş çok uyumluydu. Sadece onu uzun süre bebek arabasında gezdirdiğimizde ayakkabı ve çoraplarını çıkararak protesto etti bizi.

Metrodan indik sıra otelin yönünü tutturmakta

Geç varabildiğimiz için ilk günün planında olan Victoria&Albert Müzesi'ne gidemedik. Hyde Park'ın Kensington tarafından uzun bir yürüyüşe başladık ve taa Harrods'a kadar yürüdük. Park'ta yürürken bol bol sincap gördük. Ve hatta onları besledik. Sonra gördük ki yasakmış. Ama yalan, sincaplar yemek talep etmeye çok alışık görünüyorlardı. Ördeklerin, güvercinlerin arasından yürüdük. Çok yorulduk ama güzel bir başlangıç oldu. Harrods'da tek ilgimi çeken kısım yemek reyonu oldu. Giyim kuşam kısmı ünlü markalardan oluştuğu için çok pahallı. Oyuncak reyonunda daha çok vakit geçirebilirdik fakat Güneş'le bu çok mümkün olmadı.

2. Gün British Museum'a gittik. Müzede ilk iş olarak Güneş'e çorba içirmeye kalktık ve çok başarısız olduk. Güneş'in çığlıklarıyla tüm ilgiyi üstümüze toplamamız da cabası oldu. Müzede genel olarak hızlı hızlı gezdik. Güneş ellemeyin yazılı her eseri ellemek için çaba sarfetti. Benim sevgi dolu kızım sınıfça gezmeye gelen küçük çocukları görünce çok mutlu oldu ve hemen onlarla arkadaş olmaya çalıştı. Türkiye'den Müze'ye taşınan eserlere daha bir dikkatli baktık tabi. Benim en çok ilgimi çekecek kısma (Ortaçağ eşyaları) geldiğimizde pilimiz bitmişti. Oradan arkadaşımız Onur'la buluşup, ona duty free'den aldığımız sigaralarını teslim ettik. Biraz dinlendikten sonra Sir John Soane’s Museum'a gittik. Sadece ben girdim. Gidilmese de olur diye düşünüyorum. Oradan da Covent Garden civarında yürüyüş yaparak ölüp bitmiş halde evimize geldik.

Sir John Soane Müzesi'nin önündeki parkta

3. Gün sabah programımız netti, Portobello pazarına gittik. Güzel bir pazardı. Kalabalıktı gene de bebek arabasıyla çok zorluk çekmeden yürüyebildik. Ama dükkanlara girmeye hiç kalkışmadık. Bir dükkana girdik sadece. O da çok ilginçti. Vitrini eski dikiş makinalarıyle dekore edilmiş bir kıyafet mağazası. İçine girince gördük ki içinde de her yan dikiş makinası. Bunu anlatmak yetmez diyerek bu yazıya bu dükkanın fotosunu da ekliyorum.

Bir gün önce Covent Garden, Piccadilly Circus ve Trafalgar'ın ne kadar yakın olduklarını görünce planda olmayan Westminister'ı hemen plana aldım. Eh Londra'ya gelip de bir Thames nehrini, Buckingham Sarayı'nı görmemek olmazdı zaten. London Eye'ın dibine gittik ama binmedik. Katedralin içine giremedik. Tüm binaları dıştan bakarak gezdik. Oradan da Trafalgar, Piccadilly civarlarını turlayıp evimizin yolunu tuttuk.

Aman önce sağa bakmaya unutmayalım. Bunu Güneş bile öğrendi!

Parlemento binasının karşısındaki afişler

4. Gün Camden Town'daki bit pazarına gittik. Burası görece şehir dışı kalıyor. Gitmemiz 1 saat sürdü. Ama biz yola devam edip High Gate Mezarlığı'na gittik. Cinli buraya kadar gelmişiz mutlaka Marx'ı ziyaret edip hacı olmalıyız dedi. Cinli'nin gezi planımıza tek müdahelesi budur. 2. Otobüs yolcuğunun üstüne baya bir yokuş tırmandık. Sonra da o yokuşu güzel bir parkın içinden geçerek indik. Mezarlık 2 bölüme ayrılmış. Batı kısmına rehberli tur filan yapılıyor. Ama bizim hedefimiz net ve doğu kısmında idi. Malesef bütün Londra'yı elde haritayla dolaşan ben küçük ve derli toplu bir mezarlıkta hedefi bulamadım. Bu arada Güneş'i arabadan indirme gafletinde de bulunmuştum. Neyse Marx'ı bulduk, mezartaşıyla fotoğraflarımızı çektirdik. Burada Cinli Güneş'e Manifesto'dan alıntılar okuyacaktı ama neyse ki vazgeçti. Camden Town'a vardığımızda durumun hiç de Portobello gibi olmadığını, buranın gerçek bir bit pazarı olduğunu ve bebek arabası ile daracık yollara (yol kelimesi fazla kaçıyor aslında) girmemizin mümkün olmadığını gördük. Hemen arka sokaklarda bir restoran bulduk. Gene pek çok restorana bakıp en sonunda bir İtalyan restoranına karar kıldık. İşin komiği şu ki restoran İtalyan restoranı ama sahibi ve gorsanlarının bir kısmı Türk çıktı. Restorana oturunca anladık ki yorgunluktan ölmüşüz. Oraya mı buraya mı derken son anda Oxford caddesine gitmeden olmaz deyip oraya yöneldik. Büyük kitapçılara denk gelmedik ya da geldiğimizi anlayamadık. Burada bir Marks&Spencer'a girip Güneş'e kıyafet aldık. Bu da yapıp yapacağımız ilk ve son alışveriş oldu.

Tek aile fotoğrafımız Marx'ın mezarının önünde

5. Gün de uçağımıza binip döndük.

Planda olup yapamadıklarımız şunlar oldu: National Gallery, Vic&Albert Museum, St Martin-in-the-Fields, Berwick Str Market, London Eye

Gittiğimiz yerler: Kensington civarı, Portobello Road, British Museum, John Soane Museum, Piazza ve Central Market, Neal Str ve Neal Yard, Seven Dials, Burlington Arcade, St James Church (9:00-18:00 el sanatları pazarı), Buckingham Palace (Sadece dışından), Shephard Market, China Town, Camden Town, High Gate Cemetary, Trafalgar, Soho, Piccadilly Circus civarları, Houses of Parliment, Big Ben, Westminister Abbey (dışından),

Diğer Gezilebilecekler / Yapılabilecekler diye not aldıklarım:
- Nehir Turu : Westminister’dan Greenwich’e
- Tate Modern (Southwark)
- Whitehall-White Minister
o Banqueting House
o Cabinet War Museum ve Churchill Museum
o Atlı Muhafızlar
- City
o Tower of London
o Tower Bridge
- Barbican
o Museum of London
o Petticoat Lane
o Colombia Road Market (çiçek pazarı)
- Kensington
o Holland Park, Japan Bahçesi

o Natural History Museum
o Kensington Roof Gardens
o Hampton Court
o Kew Gardens

0 Science Museum

Ulaşım açısında ünlü Londra metrosu bizi üzdü. Yürüyen merdiven ve asansör azlığı sorunu vardı. Bu nedenle biz de genel olarak otobüsle yolculuk yaptık. Trafik sadece 1 kez üzdü bizi. İnternetten (tfl.gov.uk) evimize yakın otobüs durağını ve bu duraktan geçen hatların numaralarını bulup bir kenara not etmiştim. Bunun çok faydası oldu. Her otobüs durağında, duraktan geçen hatlar, bu hatlardaki sıradaki duraklar ve ve otobüs sıklıklarının verilmiş olması hiç zorluk çekmememize yardımcı oldu. Bebek arabasıyla da inilip binilmesi çok kolay. Sadece ünlü eski Londra otobüslerinden biri bebek arabasına yer yok diyerek bizi kabul etmedi. Oyster kart aldık. Ve 15'er GBP'lik doldurtmak bize yetti. Dönüşte de kartlarımızı geri verip üçer poundluk depozitolarımızı ve kartta azıcık kalan paramızı geri aldık.

Yeme içme konusunda iz bırakan bir şey olmadı. Ben suşi çok severim, Cinli'ninse hiç ilgisini çekmez. Ben gene de arada bir-iki atıştırdım. Bir kez Çin yemeği denedik (London Eye'ın orada) ve hiç mutlu olmadık. Onun dışında hep İtalyan restoranlarına oturduk. Şimdi hatırladım, son yemeğimizi de bir Lübnan restoranında yedik, arak içtik, humus yedik :)

Hiç beklemediğimiz şekilde harika havası olan 4 gün geçirdik. Hiç yağmur yağmadığı gibi, hep de güneşliydi. Montalarımızı üzerimizden attığımız bile oldu.

Kıssadan hisse yapamadığımız çok şey olsa da güzel bir tatil oldu. Ve hatta başka tatil planları yapmaya cesaret bulduk.

Londra gezimizi Güneş'in dilinden dinlemek isteyenler de http://guneshane.blogspot.com adresine bakabilirler. Çok yakında!..

Evinde gitarın var mı?

2010-03-21T19:40:00.031+02:00

Bir pencere önü sohbetinde Cinli'ye bir müzik aletini iyi çalabilmek isterdim; gitar çalmak güzel olurdu, dedim. Ee çal, dedi bana. Düşündüm taşındım ne zaman gitar dersi alabilirim diye. Güneş'in büyüdüğü bir zamana ertelemeye karar verdim. Sonra bir sabah bir baktım ki yatağın baş ucunda çok güzel bir gitar var. Benim Cinli bir harika!
İlkokulda mandolin kursuna gitmiştim. Orada kendi kendime flüt çalmayı da öğrenmiştim. Sonra tüm ortaokul boyunca müzik dersi çok zevkli ve kolay bir ders olmuştu benim için.
Elde bir gitar olunca ders almayı ertelemek mümkün değildi, hemen bir kurs ayarladım kendime. Bu hafta 5. dersime gittim. Eski müzik kursundan nota bilgim iyi olduğu için ilk 4 ders çok hızlı ilerledim. 4. Derste hoca bana 6 küçük parça birden verdi. Normalde bir derste bir parça veriyormuş. Çok havalı hissettim kendimi. 5. Derste ise Buruk Acı şarkısının notalarını verdi. Gördüm hanyayı konyayı. Bildiğim güzel bir şarkıyı çalmak çok mutlu etti beni. Yıllardır, Yıldızların Altında ve Arkadaşım Eşşek şarkılarını ezbere çalar, başka şarkı da bilmezdim. Böylece repertuarım 3 şarkıya çıktı.

İşte benim gitarım: Yamaha C40

Annem de bir süredir ut çalıyor. Yaza annemle bu şarkıyı ve belki nicelerini birlikte çalabiliriz.
Evlilik-bebek sonrası kurs canavarı Oya, bir kursa (ve bir yeni aktiviteye) daha başlamış oldu. Babam gitmediğin kurs kaldı mı kızım, diye dalga geçti benimle. Kursa giderken bindiğim bir taksinin şoförü de "Biraz geç kalmışsınız" dedi. Münasebetsiz!
Elbette virtüöz olacak halim yok. Ama 15-20 güzel şarkı tıngırdatabilsem ve hatta bunu deniz kenarında yapmayı becerebilsem, daha ne isterim!

Buruk Acı
Söz: Şennur Sezer Müzik: Teoman Alpay Seslendiren: Gönül Yazar
Gurbet içimde bir ok her şey bana yabancı
Hayat öyle bir han ki acı içinde hancı

Sevmek korkulu rüya yalnızlık büyük acı
Hangi kapıyı çalsam karşımda buruk acı

Yıllar yılı gönlümde bir gün sabah olmadı
Bu ne bitmez çileymiş neden hala dolmadı

Sevmek korkulu rüya yalnızlık büyük acı
Hangi kapıyı çalsam karşımda buruk acı

Ruhumda bir yara var için için kanıyor
Kalbimde buruk acı alev alev yanıyor

Sevmek korkulu rüya yalnızlık büyük acı
Hangi kapıyı çalsam karşımda buruk acı

Karşımda buruk acı

Bu yazı değişsin artık!

2010-01-26T23:28:00.008+02:00

Pes bana pes! "Yaşasın çalışmak" diye bir yazı yazmışım, aylardır burada duruyor son yazı olarak.
2-3 ayın sonunda işlerimi komple devraldım ve yamuldum. Eskisinden daha da çok artmış işim. Meğer ben ne çok çalışıyormuşum, ne çok stresim varmış! Hepsini hatırladım. Hatırladıkça bu son yazı sinirlerimi bozmaya başladı. Yazının, yanlış bir yazı olduğuna karar verdim. Evde oturmakla, çalışmak dışında da alternatifler var. Şimdi o alternatiflerin hayalini kurmaya başladım.
Bebekle çalışma hayatı zor olur denir ya, neyse ki öyle bir sorun yok. Çünkü Güneş çok sorunsuz bir bebek (Gerekli yerleri kaşıdım). Yemeğini yiyor, düzenli uyuyor, sağlığı yerinde ve sorunsuz büyüyor. Kızımdan yana çok şanslıyım. Fakat bu iş yoğunluğu beni serseme çevirdi. Hamileykenki gibi hep uyumak ister oldum. Umuyorum ki bu yılsonu-yılbaşı yoğunluğu, yakında tekrar durulacak ortam.
Görüldüğü üzere hala iş hayatına tam uyum sağlayabilmiş değilim. Güneş öncesi iş yoğunluğumu ya hatırlamıyorum ya da bilinçaltım hatırlamak istemiyor ve umutla daha keyifli günler umut ediyor.

Fotoğrafı bulduğum link: http://www.fotocommunity.it/pc/pc/mypics/852668/display/8635170

Yaşasın çalışmak!

2009-09-09T15:58:00.004+03:00

Yaklaşık 2 hafta önce iş hayatına geri döndüm. İlk 3 gün öğlenleri kızımı gördüm. Güneş'i özlemesine özlüyorum ama işe geri dönmek de çok güzel.

Güneş en güzel döneminde. Yatıyor kalkıyor büyüyor. Bir gün el sallıyor, bir gün ayağa kalkıyor, bir gün ba-ba-ba diyor, bir gün dişi çıkıyor... Her gün bir numarası var. Çok kıpırdak ve çok güler yüzlü. Bu dönemde yanında olmak çok keyifli ama bir o kadar da yorucu. Her an her yere emekleyerek ya da ayağa kalkarak uzanabilir, birşeyleri ağzına atabilir ya da çekerek üstüne birşeyler devirebilir. Devamlı yakın takipte izlemek gerekiyor.
Ev kadınlığı dünyanın en zor işi. Yaptığın işleri kendi kendine saysan sayamıyorsun. Bütün gün evdesin ama işler hiç bitmiyor. Ve gün sonundaki yorgunluk inanılır gibi değil. Yoruldukça insanın birşeylere takıp kızası geliyor. Kocandan gayrı kime kızabilirsin ki! Küçücük bebeğe değil tabi ki. Velhasılı evde daha uzun süre kalsaydım kocasına dır dır edip, herşeyden şikayet eden bir kadına dönüşebilirdim. Bunu hiç fiiliyata geçirmediysem de kendimde bu potansiyeli gördüm, korktum. İşe döndüğüm ilk 1-2 gün sakin geçti, sonra işler yağmaya başladı; hafif hafif stres başgöstermeye başladı. İşteki stres çok daha iyi. Müdürüne, müşterine en olmadı çalışma arkadaşlarına kızıp boşalabilirsin. Evdeki huzurunu da korursun. Evdeki hayattan çıkardığım sonuç şudur: Gerekirse çalışıp kazandığım tüm parayı vereyim de evdeki işleri birileri benim için yapsın. Ben de paşa paşa işe gidip çalışayım.

Amcam babama iki kabak kiralamış!

2009-08-12T22:15:00.010+03:00

Güneş'imi denize babamla birlikte soktuk. Onun can simidini dişlemelerini, ayaklarını çırpıp gülümsemelerini seyrederek coştuk. Güneş'i ananesine teslim ettikten sonra babamla yüzmeye devam ettik. Babama yüzmeyi nasıl öğrendiğini sordum. Amcam onu öğretmen okuluna kayıda Antalya'ya götürmüş. Denize gitmişler ve amcam babam için iki kabak kiralamış. Kabakları babamın beline bağlamışlar ve babam ilk olarak denize belinde iki kabakla girmiş. Daha sonra okulun havuzuna bodoslama atlayarak ve kocaman Aksu ırmağının kolu olan bir derede debelene debelene kendi kendine yüzmeyi öğrenmiş.

Demek eskiden can simidi olarak kabak kiralanırmış! Babam bunu anlattığından beri ara ara düşünüyorum: Kurutulmuş büyük su kabakları. Bu kabağı kiraya verenler ve kiralayıp yüzenler... Çok neşeli! İnternette bununla ilgili bir şey bulur muyum diye aradım ancak şunu buldum: Yılmaz Güney'in İnce Cumali filminde, Cumali gözetlediği kızı daha yakından görebilmek için kabakları bağlayıp kendini suya atıyormuş. Fakat kabaklar Yılmaz Güney'i taşıyamadığı için Yılmaz Güney dublör kullanmak zorunda kalmış.

Babamın gençliğinde çok zayıf olduğunu biliyordum. Demek ki kabakların taşıyabileceği kadar zayıfmış :)

Yılmaz Güney'le ilgili söz konusu bilgiler için:
- http://www.otomatikportakal.com/ince+cumali.htm
- http://arsiv.sabah.com.tr/2001/12/05/m01.html
- http://www.sinema9.com/ince-cumali-sinema-film-izle.html : Filmin 26. dakikasında söz konusu sahneler var.

Güneş bayrak açtı ve ben tekrar hala oldum

2009-06-05T13:55:00.007+03:00

Güneş bayrak açtı. Kuzeninin de doğmasıyla "Ben artık abla oldum, kendime blog isterim. Blog köşelerinde süründürme beni" dedi. Ve kendine blog edindi, kalemi de aldı eline: http://guneshane.blogspot.com
Doğrusu, ben de memnunum bu işten. Benim sudabalık'ım da bir karakteri var canım. Herkes kendi bloguna!
Bu arada küçük abimin oğluşu da doğdu. Minik sarışın mavi gözlü bir kedi. Kedi yavrusu gibi ağlıyor. Henüz bir adı yok. Çok tatlı çoookkk. Benim kızım da kocaman kaldı onun yanında.

Annelik üzerine

2009-04-18T02:01:00.003+03:00

21 Nisan'da 3 aydır anne olmuş olacağım. 3 Ay nasıl geçti anlamadım. Hem uzun, hem kısa. Her gece yatarken, bakalım yarın nasıl bir gün olacak, diye düşünüyorum. Gece uyandığında emdikten sonra hemen uyuyabilecek mi, toplamda iyi uyumuş olacak mıyız, yarın kakasını rahatça yapabilecek mi, yoksa yapamayıp zorlu bir gün mü olacak, dışarı yürüyüşe çıkabilecek miyiz, kahvaltıya ekmek-süt var mı, yoksa uyurken hızlıca gidip alıp gelmem mi gerekecek, uyumazsa kucağıma alıp giderim artık vb. bunlar günlük rutin sorular. Her alt değiştirme yaklaşık 15 dakika. İki akşamda bir yıkanma.
Her gün 3 öğün yemek yemek en büyük zorluk. Ben ki o kadar yemek yemeyi severim, 3 öğün fazla geliyor. Fakat 3 öğünden fazla yemeye ihtiyaç duyuyorum. Yemek önüme hazır gelse ne güzel olacak. Ama tabi Güneş'in de yemek yemem için bana izin vermesi gerekiyor. Yemeğin önüme hazır gelmesini geçtim, her gün öğlen ve akşam yemeğinde ne yeneceğini çıkarmak ve en azından bir kısmını Cinli gelmeden iki arada hazırlamaya çalışmak yemek operasyonunun en zor kısmı.
Evde kapanıp kalmamaya çalışıyorum. Fakat bir bebek arabasıyla hayatın içinde yer almak çok zor. Kaldırımların bozukluğu, arabaların kaldırım geçişlerine park etmeleri en büyük problem. Kaldırım taşlarından araba o kadar titreşiyor ki, Güneş'in gaz çıkarmasına hayrı oluyor diye düşünüyorum. Ama beni çok yoruyor.
Arkadaşlarımla buluştuğumda bebek konusu hep merkeze oturuyor, ne kadar başka şeylerden konuşmak istesem de çoğunlukla bu mümkün olmuyor. Bir sorun daha var ki zaten geveze olan ben, bütün gün evde olmanın, pek bir insanla konuşamamın verdiği hızla konuşmaya başlayınca kolay kolay kendimi durduramıyorum. Sıkıcı bir gevezeye dönüşmekten korkar oldum.
Evdeyken Güneş'in uyuduğu zamanlarda yemek yiyorum, yemek yapıyorum, mutfağı toparlıyorum, ütü yapıyorum, yıkanıyorum, maillerime bakıyorum. Ama bunların hepsini anca koştur koştur yapabiliyorum; tuvalete gitmeyi bile! Haksızlık etmeyeyim biraz TV de seyrediyorum. Ama şöyle bir rahatça uzanıp kitap okuyayım yapamıyorum ya da elimi kolumu sallayıp acele etmeden aylaklık yapayım.. Acele etmeden, aklımdan bin tane endişeli soru geçmeden bir şeyler yapabilmek sanırım en özlediğim şey. Bir bebekle bu kadar sorumluluk yüklenmek ne büyük bir zorluk.
Artık genel ev temizliği haftada bir yapılıyor. Güneş'in ütüleri hariç ben birşey yapmıyorum. Ama gene de vakit hiç yetmiyor. Günler nasıl geçiyor anlamıyorum. Her gün Güneş biraz daha büyüyor, bir yetenek ediniyor veya bir yeteneğini biraz daha geliştiriyor. Şimdiden ilk fotoğraflarına bakıp ne büyümüş, ne çok değişmiş diye düşünüyorum.
İlk doğduğunda Güneş'e bakmak rutin bir davranıştı. Bana muhtaç küçük bir bebeğe bakıyordum. Zamanla Güneş'i daha çok sevdim. Ve doğduğu andan itibaren hayatımda ve kalbimde kapladığı alan inanılmaz. Hala inanamıyorum.
Doğumdan önce, bebek yapmanın kesinlikle akılla verilen bir karar olmadığını, karar verenin hormonlar olduğunu düşünürdüm. Zorlukları açısından bu düşüncem çok haklıymış. Ama Güneş'e olan sevgim kalbimde kocaman bir yer edinmişken, bu cümleyi rahatlıkla tekrar edemiyorum. Tam da adlandıramadığım bir şey yanıldığın bir yer var diyor.
Yazının bu noktasına geldiğimde şikayet edecek şeyler aklıma geldikçe dönüp üst kısma ekleme yaptım. Bu kısımdan sonrasında şikayet olmasın ve yazım olumsuz hislerle bitmesin istedim.
Güneş artık çok tatlı gülücükler atıyor. Bü ve agu seslerine takmış durumda. Her türlü çıkardığım abuk subuk ses onu neşelendiriyor, güldürüyor. Bu gülücükler öyle tatlı ki en yorgun anımda bile her şeyi unutturuyor.
Bu noktadan sonra önümüzdeki aylarda ya da yıllarda anne olmaya dair farklı bir şeyler yazabilir miyim bilmiyorum. Çocuk büyütme macerası uzun yıllar sürecek. Önümde zorlu süreçler ve karar aşamaları ve güzellikler olacak eminim. Sanırım özet şu: Olay çok ama çok zor, ama bir o kadar da güzel. Çok bilinmedik bir cümle değil değil mi?! Bu yola girdikten sonra farklı bir cümle kurmak çok zor.

Güneş 8 haftalık

2009-03-26T13:22:00.003+02:00

Güneş büyüyor..

2009-03-09T17:48:00.002+02:00

Benim sinek siklet kızım gitgide büyüyor. Hastaneden 2530 gr olarak çıkmıştı; şimdilerde 4 kilonun üzerinde. Kaşı gözü oturdu biraz. Ama hala kime benzediği belli değil.
40'ı geçen pazartesi çıktı. Babannesin verdiği bilgiler doğrultusunda başının üstünden elekle su döktük.

Fırsat buldukça, hava izin verdikçe kızımı alıp sokağa çıkıyorum. Ama biraz stresli oluyor. Yol boyunca sevenler kadar öğüt verenlerle de karşılaşıyorum. Geçtiğimiz haftasonu ilk gezmesine götürdük Güneş'i. Gidişimizin 5. dakikasında kakasını yaptı. Öyleki paçalarından taşacak, ev sahibesinin üstünü değiştirmesine sebep olacak kadar.

Elbette klasik Oya gezmeleri planlayacak durumum yok. Ama Nisan ve Mayıs aylarına birer İzmir ve Ankara seyahati planladık. Ve hatta Haziran sonuna bir Bodrum tatili bile ayarladık. Ama malesef ancak bir tatil köyüne. Ufak çapta gezme çalışmalarına devam...

Annelik çok zormuş. Dinlediğim hikayelere göre, Güneş çok uslu, sorunsuz bir bebek. Ama bana gene de zor geldi. Bir keresinde altını değiştirirken öyle çok ağladı ki, memeyi alıp sustuğunda ben ağlamaya başladım. Normalde de çok uyuyan bir insan olmama rağmen, kesintisiz 7-8 saatlik bir uykuyu çok özledim. Fakat gündüz uzun uyursa, uyansın diye dört gözle bekliyorum. Özlüyorum resmen, çok garip!

İlk doğduğundaki şişik gözler baya bir normale döndü. Saçları pek dökülmedi. Kilo aldı, butları doldu, küçük bir gıdısı oldu. Gitgide daha görüyor gibi bakıyor ve anlıyor gibi gülümsüyor. Heyecanla kıkır kıkır güleceği günleri bekliyorum.

Güneş doğdu!

2009-01-29T11:53:00.006+02:00

20 Ocak günü doktor kontrolüne gittik ve 2 Şubat için sezaryan tarihi belirledik, odamızı seçtik evimize geldik. Herkeslere de 2 Şubat haberini verdik. Fakat 21 Ocak saat 5:30 gibi altıma yapıyorum galiba hissiyle uyandım. Tuvalete gittim geldim, hala bacaklarımdan sular akıyor. Cinli'yle konunun müzakeresini yaptık. Karar verdik ki suyum gelmiş. Önce hadi mesai saatine kadar uyuyalım dedik. Sonra ben dayanamayıp Paşa doktoru aradım. Hadi hastaneye dedi. Bi yıkansam dedim, izin verdi. Yıkandım ve tam da içini yeni tamamladığım hastane çantamızla ana kucağı denen aleti alıp hastanenin yolunu tuttuk.
Hastanede boş oda yoktu ilk başta. Bir odacıkta Cinli'yle uyuyarak Paşa doktorun gelmesini bekledik. (Yanlış anlaşılmasın doktorumun adı Ali Paşa Oskay, Paşalığı oradan yani). Bu arada daha dün 2 Şubat olarak değiştirdiğim statülerimi, Gtalk, Msn ve Facebookta doğum bugün olarak değiştirdim. Bu da blackberry telefonun güzelliği işte. O dakikadan sonra telefonlar yağmaya başladı. Ben bir yandan chat bile yaptım. Bir de doğumu WebCam'e bağlasam tam olacaktı.
Son dakika doğumu olarak iki araya sıkıştırdılar bizi. 12 gibi ameliyata alacağız dediler. Cinli'nin doğuma girmesi doktorlar istemedi. Ben de ona bıraktım. O da girmemeyi tercih etti. Ben zaten çok sakindim, bu nedenle özel bir el tutma desteğine ihtiyaç duymadım. Fotoğraf makinasını oradaki görevlilerden birinin eline verdik. Doğum öncesi anestezi uzmanı yanımıza gelip bilgi verdi. Şimdi uzun uzun burada detaylandırmayayım; spinal anestezi ile uyuşturulma tercihinde bulundum. Doğum sonrasında hissettiklerimden yola çıkarak tavsiye ederim.
Doğuma girdim. Çok güzel bir salsa müziği vardı ameliyathanede, sonrasında da güzel bir müzik hep eşlik etti. Malesef kesip biçme aşamalarını ben göremedim. Sadece "şimdi rahmi mi kesiyorsunuz, üst deride misiniz; dikmeye başladınız mı" gibi sorular sorabildim. İte kaka Güneş'i içimden çıkardılar. Makat gelişi olduğu için biraz zor çıktı. Çıkar çıkmaz yaygarayı bastı. Baktım kara kara bol saçları olan bir bebek. Galiba biraz küçüktü. Doktor 3 kiloya yakındır dedi. Hemen yan masada bir havluyla sildiler. Sonra bana yaklaştırdılar. Sanırım dünyada aldığım en güzel kokuydu. Mucizevi bir andı. Bu hisse muadil bir şey daha önce hissetmedim. Bebeği alıp gittiklerinde de hüngür hüngür ağlamaya başladım. Güneş'in doğumundan sonra geçen süre bana çok uzun geldi. Operasyon hemen bitsin, odama gideyim, kızımı koluma getirsinler istedim. Yanımdakilere sordum devamlı, ne aşamadayız, ne zaman biter...
Odaya götürdüklerinden kısa bir süre sonra Güneş'i getirdiler. 2710 gr. doğmuş. 37 hafta 5 günde doğan bir bebek için küçük bir rakam mı bilmiyorum. Ama sonuç olarak 45 cm'lik minik bir kız doğurmuşum. Minik ama güçlü bir bebek. Başını tutabiliyor. Memeyi uzaktan görünce açtı ağzını. Bulur bulmaz da yapıştı, cok cok emmeye başladı.
Hemen o akşam yürüdüm, tuvalete gittim. Hemşirelerden övgü aldım. Yanlış emzirmeden dolayı acı çektim, çekiyorum ama Güneş'in hemen emmeye başlaması çok iyi oldu. Süt gelmesinde de sorun yaşamadım. Dayanılabilir dikiş ağrıları dışında bir ameliyat zorluğu çekmedim. Sonuç olarak, ben de kızım da iyiyiz.
Bu salı Güneş'i doktora götürdük. 1 hafta kontrolüne. Hastaneden çıkarken 2530 gr olan Güneş 2600 gr olmuş. Doktor amcası çok beğendi kızımı. Kilo almaya başlaması çok iyiymiş, güçlüymüş, minyon ama cevval bir kadın olacak bu galiba dedi. Sarılığı da iyiymiş. Mutlu mutlu çıktık doktordan. Dün ananesiyle Güneş'i sokağa çıkardık. 100 metre yol aldık. İşimizi gördük. Hızla eve geri döndük. Kuvvetli rüzgara rağmen üşütmeden eve geri getirmeyi başardık.
Peki annelik nasılmış dersek, çok garip ve çok güzel. Hala sanki gerçek değil gibi. 1 Haftadır Cinli'yle kızımıza bakıyoruz, bu bizim diyoruz, artık aileyiz, hayatımız alışkanlıklarımız herşey değişecek diye düşünüp şaşkın şaşkın birbirimize bakıyoruz. Sonuçta yaşadıkça bu farkı daha iyi idrak edeceğiz. Fazla da düşünüp taşınıp yapılacak bir şey yok. Uykusuz ve yorucu geceler geçiriyoruz. Çözüm olarak her gece yatmadan önce Güneş'i yıkamayı bulduk. Böylece gece daha iyi uyuyor. Gündüzleri istediği kadar emziriyorum. Dün öğlen başladığı emzirmesi toplamda 3 saati buldu. Bir önceki gece 5 saat emzirmişti. 2 Saatte bir emmesi lazım diyenlere prim vermiyorum. Bunun gerçekleşmesi, ancak benim insanlıktan uzaklaşmamla sonuçlanabilir. Bir gün içinde 3-4 saatlik kesintisiz bir uyku bile uyuyamamak çok makul değil bence. Yapabilene helal olsun derim.

Cinli, çok iyi bir baba. Uyutmak, gaz çıkarmak, yıkamak, alt değiştirmek, Oya'ya ilgi alaka göstermek.. hepsinde çok iyi. Destek kuvvet olarak yanımızda annem var. O olmasaydı işimiz çok zor olurdu. Lojistik destekte bir numara. Ben sadece kendime ve kızıma bakıyorum. Başka da evde pek bir iş yapmıyorum. Böyle bile zaman hiç yetmiyor.
Güneş uykusunda gülümsemeye başladı. Dudaklarına kaşlarına komik komik şeyler yapıyor. Fotoğrafına dikkatli bakınca çirkin bir şey galiba ama bana nasıl güzel geliyor! Hediye paketi gibi! Kızıma bayılıyorum. Emsin de büyüsün azmiyle emziriyorum. Bu nedenle fotoğrafların büyük kısmında Güneş emiyor oluyor.
Kızım ağlamak üzere. Bu nedenle başka bir yazıda buluşmak üzere...

7. Ay

2008-12-17T09:25:00.002+02:00

Zaman geçiyor

2008-12-07T20:53:00.009+02:00

Yazmıyorum farkındayım. Anlatabileceğim tek konu gebelik. Onu da anlatan anlatana zaten. Ama yazmamak da olmuyor. İki cümle de ben edeyim hamileliğe dair bari. 7 ay geride kaldı. 7 Şubat gibi doğum bekleniyor. Ama bence 1 hafta erken doğacak. O kadar tekmeci ki 40 hafta duramayacak yerinde. 12 kilo aldım. Halbuki 12 kilo ile doğuma giderim sanıyordum. Doktor bari 16'yı geçme dedi. Dışardan öyle çok kilo almış gibi değilim ama yiyorum. Çok yiyorum. Tatlı da yiyorum. Reflü sorunu yaşıyorum ama bu bile yeme isteğimin önüne geçemiyor. Bu süreçte olabilecek en güzel şeylerden biri oldu. Abimin de bebeği olacak. Güneş doğduktan 4 ay sonra ben tekrar hala olacağım ve Güneş de abla olacak :) Şanslı kızım benim, kardeşiyle geliyor. Yıllardır evde oturduğum bayram yoktu. Bu yıl evdeyim. Ah ah ben 9 günlük dağ gibi tatili evde geçirecek insan mıydım! Evdeyiz ve Güneş'in odasını yerleştireceğiz. Bayramdan sonra sadece 4-5 hafta çalışacağım. Sonrasında gelsin doğum izni. Doğum yaklaştıkça çok heyecanlanıyorum. Güneş'i kollarıma alma düşüncesi çok inanılmaz. 6 ay ücretsiz izin almayı da başarırsam 10 yıllık çalışma hayatından sonra yaklaşık 1 yıl çalışmıyor, çocuk bakıyor olacağım. Farklı bir yıl olacak 2009.
Not: Resim Meltem Sözer'in izniyle www.crebro.net sitesinden alınmıştır.

Ağrı’lı gelgitler

2008-10-30T16:53:00.002+02:00

Ece Temelkuran’ın “Ağrı’nın Derinliği” kitabını okudum. Ermeni soykırımı var ya da yok diyen bir kitap değil. Bunu araştıran bir kitap da değil. Ermeniler’i dinleyen, dinlerken Temelkuran’ın kendini de dinlediği, sesli düşündüğü bir kitap.
Ben çok beğendim.
Onların ne kadar çok kızgın olduklarını ve pek çoğunun aslında ne kadar bizden olduğunu, Anadolu’da olmamanın verdiği evsizlik hissini, nesiller boyunca aktarılan bir acının insanların hayatlarındaki yükünü...
Bağıranlar ve susanlar dışında konuşanların sayısı artsa, konuşanlar da seslerini en az bağıranlar kadar duyurabilse, birbirimizi anlamaya çalışsak, anlayabilsek...
Ben ne kadar çok bağırırken, ne kadar çok susar hale gelmişim. Kendimle bile konuşmaz olmuşum...
Hrant Dink kitap boyunca yanımızda. Ne güzel adammış. Ne güzel kalpliymiş...
Hrant “Türklerin reddedişinde bütün o olanları kendilerine yakıştıramadıklarına dair bir onur; Ermenilerin bu acıyı yüzyıldır taşıyor olmalarında bir onur görmek lazım” demiş.
Ben niye öldürülene kadar Hrant’ı hiç duymadım... Niye cenazesine katılmadım... İçime baktım, içim acıdı.
Ece’nin kapanış cümlesiyle bitiriyorum: “Geçsin gitsin bugünler, hepimiz bugünleri hiç bilmek zorunda kalmayacak güzel çocuklar doğuralım istiyorum.”

yolculuk

2008-09-13T09:26:00.002+03:00

"Bir yolculuk eğer gerçekten bir yolculuk ise yolcunun sorduğu sorulara cevap vermez. İyi bir yolculuk, yolcunun sorularını değiştirir."

Ece Temelkuran

'Ağrı'nın Derinliği

Motora veda ve güneşli günler

2008-09-05T15:02:00.007+03:00

Bugün motosikletimi sattım. Pek çok alet edavatını alıcıya hediye ettim, çiçekli kaskım hariç. En son giderken motorumun ardından boynumu büktüm, hüzünlü gözlerle baktım.
2 yıldır benimle olan motorumu tenise, yakında oturan arkadaşlarıma ve resmi dairelerle olan işlerimi halletmek için kullandım. Uzun yollar yapmadım. Toplamda 1300 km'yi bulmadı. Ama motosikletin hem kolaylıklarını hem de keyfini yaşadım.
Her ne kadar 2 hafta önce haftasonu için bir Erikli tatilini araya sıkıştırdıysak da geçende güzel bir Rodos tatilini çok fazla iznimizi yiyor diye reddettik. İzinlerimizi kızımıza saklayalım dedik.
Anne olmak kendini hissettirmeye başladı yani. Benim hayatımdaki hareket azalırken kızımın hareketleri arttı. Her gece yatağa yattığımda hareketleniyor, babasıyla bana şov yapıyor. İçimdeki yer değiştirmeleri önceleri gaz hareketleri gibiydi ama artık kesinlikle bebeğim hareket ediyor diyebiliyorum. 1 Avuç büyüklükte olmalı şu aralar. Kızımı ultrasonda görmeyeli 2 hafta oldu. Özledim, çok göresim var onu. Hala karnım umduğum belirginliğe ulaşmadı malesef.
Kızımızın adı Güneş olacak büyük ihtimalle. Heyecanla bekliyoruz Güneş'imiz doğsun diye.
"Güzel günler göreceğiz, güneşli günler..."

Bebek Büyüyor

2008-08-22T16:45:00.002+03:00

Son 1 ayda özel hayatta fazla bir numaramız yok. Geçen hafta çok sevdiğimiz 2 arkadaşımızı evlendirdik. En büyük haftasonu faaliyetimiz bu oldu. İlk defa gece elbisesi giyerken göbeğim çıkar mı derdim olmadı. Hatta varsa çıksın dedim. Malesef hala dışardan bakınca bu hatun hamile galiba dedirtecek boyuta gelmedi göbeğim.
Hamilelikte 16. hafta bitti bugün. Bu geçen ayın iki büyük heyecanı vardı. Birincisi ikili test sonucu, ikincisi cinsiyeti. Her ikisini de yaşadık.
İkili testin sonucu sınıra yakın çıktığından çok korktum. Cinli daha sakindi ve bebeğimizin sağlıklı olduğundan emindi. Bense gelgitler yaşadım. Amniyosentez yaptırsak mı yaptırmasak mı.. hatta randevu bile aldım. Ama sonunda yaptırmamaya karar verdim. Sanırım dünyanın en zor kararlarından biriydi. Anladım ki bu bebek bir kez doğacak ama ben onu doğurana kadar dokuz doğuracağım.
Cinsiyet konusunda Cinli benden heyecanlıydı. Kız babası mı olacak, erkek babası mı, hazırlanmak istiyormuş. Nasıl bir hazırlık yapacağını çok merak ediyorum. Bu amniyosentez heyecanı nedeniyle 2 farklı doktordan cinsiyet hakkında yorum alma şansımız oldu. Bebeğimiz büyük ihtimalle kız. Doktorlar kalbinin 4 odacığını, idrar kesesini, midesini, tek tek parmaklarını vb. gördüler, ense kalınlığını, burun kemiğini ölçtüler. Herşey normal görünüyor. Kızımız bu aralar 15 cm civarında ve ağırlığı artık 100 gr'ı geçti. İnsan başına gelince anlıyor, gerçekten de bebeğin sağlıklı olması tek önemli şey. Cinsiyetinin ne olduğu sağlık korkusunun yanında hiçbir şey.
Yaz tatiline gelirsek anlaşılan benim iş yoğunluğu nedeniyle Eylülde yapmayı planladığım 1 haftalık tatili yapmam zor. Halbuki ben yüzmek istiyorum. Bayram tatili planı da belirsiz. Off halbuki nasıl tatilim geldi.

Bozcada'ya bayıldım

2008-07-28T13:17:00.008+03:00

Geçen haftasonuna 3 gün izin katıp Bozcaada'ya tatile gittik. Cinli daha önce 2-3 kez gitmiş. Ben ilk defa gittim.

Hemen Bozcaada ile ilgili ilk şikayetimi yapayım. İstanbul'a çok uzak. Dönüşümüz 7 saat sürdü. Gidişimizse feribota yetişememek, sonrakinin dolması, haritanın azizliği derken daha da uzun sürdü. 5 günlük tatilin ancak net 3 gününde tatil yapabildik.

Otelimizi gitmeden ayarladık: Sardunya Otel(http://www.adapapazi.com/sardunya/). 8 odalı, oda kahvaltı, kişi başı nakit 60 ytl, aile tarafından işletilen sıcak bir otelcik. Odaları temiz ve ferah. Otele eşyelerı attık ve hemen sahile Koreli'ye yemeğe gittik. Gün boyunca yapılan yol ve yenilen rüzgar beni bitirmiş. Yemekte 1 saat kadar kendime gelemedim baş ağrısından. Sonra laf lafı açınca kendime geldim. Ordan Polente Bar'a bile uğradık.

Ada bana biraz Alaçatı'yı hatırlattı. Ama daha çok sevdim. O aşırı pahallı butik otellerden olmaması beni memnun etti. Daracık sokaklar, eski Rum evleri, güzel restoranlarla Bozcaada ilk akşamdan içine çekti beni.

Ertesi gün diğer plajlara da göz atarak Cinli'nin müptelası olduğu Habbele Plajı'nın yolunu tuttuk. Denizin temizliğine, mis kokusuna bayıldım. Antalya'nın sıcak suyundan nefret eden biri olarak, denizin soğukluğundan hiç şikayet etmedim. Bir de şu rüzgar dinseydi.. Habbele ünlü Ayazma Plajı'na göre daha sakin. Cinli de o yüzden burayı daha bir çok seviyor. Fakat buradaki Mitos Beach (tek tesis) çok pahallı. 8 ytl'ye bira mı olurmuş. Ertesi gün Habbele'ye gitmeyi reddettim bu nedenle.

Güneşi yel değirmenlerinin olduğu burunda batırdık. Şezlonglarını şaraplarını hazırlayıp gidenlerin sayısı hiç de az değildi. En uçta oturanların olduğu tarafa yürüdük, yanlarına varınca selam verdik. Ne doğru birşey yapmışız. Hemen bize birer kadeh şarap ikram ettiler, fotoğramızı çektiler. Söyledikleri güzel şarkılara biz de eşlik ettik.

Akşama kaleye giden yol üzerindeki bir restorana oturduk. Çok güzeldi yemekler. Ama aklım tadamadığım Lipsos buğulamada kaldı. Atak yapıp bir kadeh şarap bile içtim. Doğrusu ya hamileyken içilen 1 kadeh şarap da pek tatmin edici olmuyor. Restorandan sonra tekrar gittiğimiz Polente Bar'da bana özel taze sıkılmış adanın Kardinal üzümlerinin suyu çok daha keyif vericiydi. (Durumumu meşrulaştırıyor muyum acaba?!)

Daha adada geçirdiğimiz 2. günün sonunda adalı hissettik kendimizi. Ben Nepal'den, Küba'dan, çalıştığım müşterilerden arkadaşlarıma rastladım. Tekrar tekrar rastlaştığımız 1 gün önce restoranda yan masada oturanlar, sabah plajda arka şezlongdakiler bizde adanın yarısını tanıyoruz hissi uyandırdı.

3. gün de deniza Habbele'ye gittik. Akşamsa sahildeki Nepal turundan arkadaşım Devrim'in ortağı olduğu Kala-balık Restoran'a gittik. Orada Cinli rakıya doydu. Ben özellikle tapas adını verdikleri özel mezelerini beğendim.

Adanın çevresi 40 km. Adanın ortasındaki yollardan gidince bağevlerinin içinden geçiliyor. Üzüm bağlarının içinde çok güzel bağ evleri. Çok hayalini kurduk bunlardan biri bizim olsa diye. Ama fiyatlar şimdiden almış başını gitmiş. Biz gene geç kalmışız.Bozcaada ilk yaklaşırken boz ama içi hiç de öyle değil. Bağ evlerinin yanısıra çok güzel çam ormanları da var. Doğal güzelliği, sokakları ve deniziyle Bozcaada'ya bayıldım.

Adaya gelirken Eceabat-Çanakkale feribotununa binmiştik, dönüşte ise Lapseki-Gelibolu feribotuna. Dönüştekini tavsiye ederim. Geyikli-Lapseki arası yol Gelibolu-Eceabat arasındaki yoldan daha iyi. Gelibolu feribotunda bir de güzellik yaşadıkki anlatmasam olmaz. Feribota Keşan'da bir düğünde çalmaya giden Roman bir müzik grubu binmiş. Kendileri için müzik yapmaya başladılar. Meğer feribotta çok Roman varmış. Onlar da toplandı. fasıl gitgide hızlandı göbek havalarına döndü. Ortaya atılıp dansedenler oldu. Böylece hayatımın en neşeli feribot yolculuğunu yaptım. Valla hamile olmasam ortalığı atılıp ben de dansedebilirdim, uslu durdum.

Bebekle ilgili gelişmeler...

Geçen cuma 12. hafta bitti. 1 aydır bebeği görmüyorduk ve sadece tatil boyunca 2 kez düşük yaptığımı gördüm rüyamda. Cumartesi heyecanla doktorun yolunu tuttuk. İlk defa insan yavrusuna benzer bir bebek görebildik. Kıpır kıpırdı. Benim gözlerimden aşağı yaşlar boşaldı hemen. 5,5 cm. olmuş. 2 Böbreği, midesi, kafatası kemikleri, parmakları vb. tamam. Ense kalınlığı normal. Bir tek idrar torbasını göremedi doktor. 10 gün sonra tekrar gelin kontrole dedi. Bir doktorun kontrole gelin demesi bu kadar mutluluk verici olabilirmiş demek! Her doktora gidiş bebeği görmek demek olduğundan çok seviniyorum gel demesine. Bu seferki doktor ziyaretinde kendimi daha bir anne olacak gibi hissettim. Bir de Cinli şaka yaptığımı sanıyor ama ben ciddiyim: Bebek bana benziyor :)

Gelen var

2008-06-22T23:29:00.004+03:00

İspanya tatilinin 2. kısmını baya bir geç yazdım. Çünkü gündemime çok yeni bir konu girdi. İşte süpriz: BEBEK BEKLİYORUM!
8. haftanın içindeyiz. Bebecik henüz sadece 8 mm., yani elma çekirdeği kadar. Kendi minicik ama pıtı pıtı atan bir kalbi var.
İnsanın hayatını acayip etkileyen bir şey gerçekten. İnanılmaz bir sorumluluk diyeceğim ama daha otomatik bir şey. Birden içki içmemek, daha yavaş ve sakin hareket etmek.. kendi kendine oluverdi.
Hamilelik belirtisi olarak gazım çok arttı, akşamları çok uykum oluyor, sabahları çok aç kalkıyorum, sivilcelerim çıkmaya başladı, kokulara duyarlılığım arttı. Bunca belirtiye rağmen karnımda bir bebek olduğuna inanmak benim için çok zor oldu.3 test pozitif çıktı, doktor tamamdır dedi, ama en son ultrasonda görünce daha bir inandırıcı oldu durum. Bebişimin ilk fotoğrafını cüzdanımda taşıyorum. Göz çukurlarını gösteriyorum ama henüz kimseyi buna ikna edemedim.
Cinli de çok heyecanlı. Tam koca olmaya alışmaya çalışıyordu ki, şimdi bir de alışılacak babalık konusu ortaya çıktı. O benden daha dikkatli, beni korumak için tetikte.
Varılan sonuç şudur ki bir süre gezip görmek kenarda kalacak, bebek havadisleri yer alacak bu sitede. Artık hamilelik yazıları yazan yazana web sitelerinde. Eh ne yapayım! Ben de bu aleme katkımı koyacağım elimden geldikçe :P

Balayının 2. yarısı: Endülüs

2008-06-21T23:02:00.010+03:00

Bunca zaman sonra görev bilinciyle oturdum, balayı yazısının tamamlamaya. Artık ne kadar hatırlarsam.. Hatırlamak için fotoğraflardan medet umdum ama her zaman olduğu gibi tatilin sonlarına doğru fotoğraf çekme miktarı azalmış; umduğumu bulamadım.
Kaldığım yerden devam edeyim. Barselona havalanı o kadar kalabalıktı ki yetkililerin yardımı ile anca içeri girebildik. Koştuk. Kapıya varınca öğrendik ki uçak rötar yapmış. Cinli'nin sigara krizi tuttu ama nafile bir duman odası bile yoktu. Sevilla'da uzun süre bavullarımızı bekledik. Bu bekleme süresince Cinli'nin bir fumar odası arayışları gene başarısızlıkla sonuçlandı. İşte bu araya ekliyeyim. Her yerde olmasa da genel olarak bir sigara yasağı var İspanya'da. "Fumar", sigara içmek, demek. Ve her kapalı mekanın girişinde yasak var mı yok mu kocaman belirtilmiş. Kısa süre sonra mekanlara girerken fumarlı mı fumarsız mı diye bakınarak girmeyi öğrendik.
Sevilla'daki ilk 1 günden sonraki plan kafamda çok da net değildi. Ne zaman araba kiralasak emin değildim. Havaalanında bir hayli çabaladım. Ben kararsız kaldıkça arabalar tek tek kiralandı ve fiyat çok arttı. Biz de vazgeçip otobüsle şehre inmeye karar verdik. Otobüs bizi tren garında bıraktı. Taksi ararken gördük ki araba kiralama vahasına varmışız. Nerdeyse yarı fiyatına ertesi güne bir Opel Meriva rezervasyonu yaptık. Yani şöyle karar vermiş olduk: 1 gece Sevilla, sonra arabayla dolanmaca, sonra 1 gece daha Sevilla ve dönüş. İyi bir kararmış.
Sevilla, Katedral civarı en turistik yer. Katedral'in dibindeki Alcazar bahçelerini (Reales Alcazares) mutlaka gezin. Katedral meydanında çan kulesine sırtınızı verdiğinizde ilerideli Mateos Gago sokağına girin. Ordaki barlar ve orada yediğimiz güveçte karides bize çok güzel geldi.
Sevilla akşamını bir flamenko gösterisi ile taçlandırmak istedik. Gene kitabın rehberliğinde yol aldık. Yağmurun altında bol bol yürüdükten sonra sanki 1 yıldır kapalı olan bir bina bulduk (La Anselma). Sorduğumuz kişiler, 11 gibi açılır, belki de açılmaz, hımm bugün açılmayacakmış.. gibi garip laflar ettiler. Ne zaman açılacağı belli olmayan bir bar çok şaşırttı bizi. Gene bolca yürüyerek kitaptan bulduğumuz baska bir mekanda güzel bir flamenko gösterisi izledik (Casa Carmen). Dönüşteki son Sevilla gecemizde gene yağmur vardı. Ve biz bir flamenko gösterisi daha izlemeye karar verdik. Fakat bu sefer öncelikle adresi kontrol etmeye karar verdik. Gittik ki gene kapı duvar. Gene birilerine danıştık ve açılacağının kesin bilgisini aldık. Doğrusu ya garipti kapıda bir tabela yoktu. Anca vakit gelip de kapı açılınca içerde görünen bir tabela vardı. Buradaki gösteri çok daha amatördü ama ortam keyifliydi (La Carboneria).
Sevilla'da kendimize bir Endülüs haritası aldık. Ama harita bize Sevilla'nın içinden nasıl çıkacağımızı söylemiyordu. Bu kısıtlı durum blackberry telefonumla ilişkilerimi geliştirmemi sağladı. Üzerinde yer alan harita uygulamasını meğer 2 nokta arasında yol tarifi vermesi için kullanabiliyormuşum. Böylece bize kabus olabilecek şehir çıkışının çok becerikli bir şekilde üstesinden geldik. Daha öncesinde de otel, restoran gibi aradığımız bir iki yeri gene blackberry üzerinden bulmuştuk. Şu bilinen gerçeği bir kere daha tekrar etmeden duramayacağım: Teknoloji güzel şey!
İlk hedef Jerez de la Frontera, oradan da Cadiz'e gitmekti. Jerez bir kasaba. Vardığımız gün pazardı ve hayat pek de hızlı akmıyordu. Kiliseye giden ya da kiliseden dönen pek çok şık insan gördük. Adının ne olduğunu hatırlamadığım bir meydandaki tapas barlardan birine oturduk. Tapaları çok güzeldi. Sherry'leri ile ünlü bu bölgede bodega'larda tadım yapma organizasyonunu malesef beceremedim. Barda yaptığımız farklı sherry'le idare ettik. Galiba dry olmayanını beğenmiştik, koyu renkli olanı.
Yola devam edip Cadiz'e vardık. Daracık ara sokaklarında bol bol yürüdük. Başta Sevilla'dan sonra deniz kenarında bir yere demir atmayı umuyorduk fakat son günlerde anladık ki hava durumu buna izin vermeyecek. Bütün Endülüs gezimiz boyunca denize en yaklaştığımız Cadiz'de fırtına vardı. Okyanus dalgaları ürkütüce olmakla birlikte cazibeliydi de. Rüzgar sörfü ve kite-surf yapanlar vardı. Arabanın camını hangi ara açtık bilmiyorum, arabanın içi kumsaldan gelen beyaza yakın renkli kumlarla kaplanmıştı. Onca yürüdük o gün bir şey olmadı derken, Jerez'de ayağımı burkmamın etkilerini(kesinlikle sherry'lerden önce burktum) akşama doğru fazlasıyla hissettim. Şişlik yoktu ama artık sekerek yürümeye başlamıştım. Araba ile otel aradık ve başaramadık. Yaya yol almak ise rüzgar nedeniyle gerçekten zordu. Otoparka da ayrıca para vermeyi göze alarak en pahallı otel odamızı burada tuttuk. Kahvaltı dahil diye avunduk. Malesef kahvaltı dedikleri tereyağı ve marmelattan ibaretmiş. Ben 3 kelimelik ispanyolca ve 12 kelimelik italyanca bilgimle espriler yaparak başka yiyecekler dilenince bize acıyan garson domates getireyim dedi. Ve gele gele bizim kahvaltı tabaklarımızdaki küçük plastik paketlerin içindeki gibi domates püresi getirdiler. Tatilin geri kalanında da anladık ki burada kahvaltı denen şey bu marmelet (reçel bile değil) ve tereyağı. O güzelim peynirler, domatesler ve zeytinler İspanya'da sadece içkinin yanındaki mezeydiler. Ne yazık!
Sevilla'da ünlü gazpacho ile kahvaltı etmeyi önerdim Cinli'ye. Kitapta yazdığı kadarıyla aklımda domates çorbası benzeri olarak kalmıştı. Evet öyleydi fakat soğuktu. Malesef ben bu bilgiyi çorba önümüze geldiğinde hatırlamıştım. Kahvaltı maceralarımız böylece tatil boyunca devam etti. Ben çözüm bulamadığım noktalarda hep masalarda bulunan zeytinyağlarına ekmek banarak karnımı doyurmayı tercih ettim.
Korktuğumuz olmadı, ayak bileğimdeki acıdan ertesi güne hiç bir şey kalmamıştı.
Cebelitarık'ı hedefledik. Ama nafile. Meğer Cebelitarık'a girmek için İngiliz vizesi gerekiyormuş. Malaga'yı ve Granada'yı boş verip rotayı Ronda'ya çevirdik.
Pueblo blanco yani beyaz köylerden biri Ronda. Bu köyler güvenlik nedeniyle hep dağların tepelerine kurulmuş. Amaan hep böyle değil midir derken, daha Ronda yolunda pek de öyle olmadığını anladık. Ronda'nın neden teslim alınan en son mağrıbi kalesi olduğunu anladıl. Dik virajlı yollar aldık. Ama Ronda'ya varınca çok keyfimiz yerine geldi. 100 metre yüksekliğinde bir köprüden geçiliyor Ronda girişinde. Çok eski bir kasaba. Kasaba girişindeki tabeladan anlaşıldığı kadarıyla Avrupa Birliği buraya baya bir para akıtmış. Ronda sokaklarında yürüdük. Önce dereye üstten bakan restoranlarda yemek mi yesek derken, ilerleyen saatlerdeki sivrisinek akınından korkarak otelimizin restoranına sığındık.
Ertesi sabah güneyden geldiğimiz Ronda'ya kuzey yolundan veda ettik ve anladık ki Ronda'ya gelişin doğru yolu buymuş.
Öğlen gibi Cordoba il sınırlarına geldik. Şehir girişindeki bir otelden harita kaptık, blackberry'den de aradığımız otele yol tarifi sorduk. Sonra da onun verdiği tarifi beğenmeyip, kendimize olan güvenimizle haritadan gözümüze kestirdiğimiz rotayı izlemeye karar verdik. Ah ah! Güvenmez olaydık! Aynalarımızı kapatarak geçmek zorunda kaldığımız daracık tek yön yollarda debelendik durduk. Otele varmamız 2-3 saat sürdü. Cinli'den artık buhar çıkıyordu. Aradığımız otelde yer yokmuş, arka sokakta bir pansiyonda pahallı bir oda bulduk ama hiç direnmeden tuttuk.
Açtık. Katedral'e ancak yan gözle bakarak sokakta karnımızı doyurabileceğimiz bir yer aradık. Güzel de bir yer bulduk. Fakat biralar ve yemekten sonra ancak sakinleşebildik ve bu uzun bir zaman aldı. Depoladığımız az buçuk enerjiyle ara sokaklarda dolandık. Ama benim aklım katedralde kaldı. Ertesi gün sabah erkenden bir gayret kalkıp hiç olmazsa katedralin bahçesine başımı uzatmayı başardım. Cordoba'nın keyfini malesef pek de çıkaramadık. Şairin "bilirim de yollarını, varamam Cordoba'ya" dizeleri aklımızda iyice yer etti.
Sevilla'ya döndüğümüzde ilk gece kaldığımız, benim internetten bulduğum 20 yıl öncesinin çık otelinde kalmadık. Gittiiğimiz gün aradık ve çok da zorlanmadık. Sevilla'ya gene yağmur eşiliğinde ama yediğimiz tapaların güzel tadları damaklarımızda veda ettik.
İspanya'da İngilizce konuşan insan çok az. Hizmet hiç de Türkiye'deki kadar iyi değil. Sahil çok güzel görünmekle birlikte, doğrusu Avrupalı olsam deniz tatiline Türkiye'ye gelirdim diye düşündüm. Hele bugün Kapalı Çarşı'da bir dükkanın camında İspanyolca, İtalyanca ve Katalanca konuşulur yazısını görünce, hizmet aşkımıza şaşmadan edemedim!
İspanya'da yastıklar genel olarak bizim anne-babalarımızın eski yastıkları gibi bir yastık. Biz balayında olduğumuz için ve son zamanlarda en çok duyduğumuz "bir yastıkta kocayın" dilekleri nedeniyle bunu pek bir manidar bulduk. Umduğumuz gibi denize giremesek de tatilimizi pek memnun ve yorgun bir şekilde bitirdik.

Not: Fotoğraflar büyük oranda Cinli'nin çektikleri. Özellikle de güzel olanlar :)

Balayının ilk yarısı, 2. Barselona çıkartması

2008-05-20T23:20:00.013+03:00

Cumartesi düğün oldu; pazartesi İspanya yolunu tuttuk. 10 Günlük İspanya tatilinin 4 gecesini Barselona'da, 2 gecesini Sevilla'da, 1 gecesini Cadiz'de, 1 gecesini Ronda'da ve 1 gecesini de Cordoba'da geçirdik.

Barselona'ya 2 yıl sonra 2. gidişim oldu. İlkinde 4 hatun kişi idik. Bu sefer Cinli ile. %100 aynı yerleri bile görecek olsam benim için farklı bir Barselona tatili olacağı kesindi. Doğrusu gerçekten ne kadar farklı olacağını merak ediyordum ki, beklendiği gibi farklı oldu. En büyük fark alışverişe ayırdığımız zaman çok daha az, yiyip içmeye ve uyumaya ayırdığımız zaman çok daha fazlaydı.

Bu tatili daha önce de bahsettiğim gibi turla gerçekleştirmedik. Birincil olarak "İspanya" kitabından yardım aldık (http://www.dostyayinevi.com adresinden kitap adına göre İspanya'yı arayın) Bu seriden kitaplardan daha önceki Amsterdam, Nepal, Küba ve Barselona seyahatlerimde yararlandım. Kalınacak otel, gezilecek başlıca yerler, restoranlar, gece hayatı vb. pek çok özet bilgiye ulaşmak mümkün. Genel olarak da seçimleri gayet başarılı. Doğrusu Türkiye için çıkarttıkları kitaplarda önerilen mekanlar nasıl, biz hangilerini biliyoruz bunu merak eder oldum.

Bu kadar gevezelik yeter. Bu yazıda 2. Barselona çıkartmasını anlatayım. Bundan sonrakinde de 1. Endülüs çıkartmasını. İşte gün gün Barselona:

1. Pazartesi... İstanbul'dan Barselona'ya uçuş yaklaşık 3 saat 20 dakika sürdü. Havaalanından inince şehir merkezine, dolayısıyla otelimizin dibine "A1" otobüs hattını kullanarak kolaylıkla ulaştık. Durakta bilet alma kiosk'u var. Boşuna uğraşmayın. Direk otobüsten bilet almak daha kolay.

Otelimiz Barselona'nın İstiklal Caddesi La Rambla'nın bir ucundaki (diğer ucu deniz) Catalunya Meydanı'na 50 metre idi. Daha önceki otelim merkezi tren garının oradaydı, yani şehir merkezine 4-5 metro durağı. Doğru olan merkezde kalmamış. Onca yürüyüşün sonunda akşam yeniden dışarıya çıkma enerjisini bulmamızdaki en büyük rol merkezi bir otelde kalmamızdı.

Bana kalsa ancak biraz dinlendikten sonra hareket ederdim; fakat Cinli'nin enerjik hali beni de etkiledi. Peşine takıldım. La Rambla'dan düştük yola, Mare Magnum, ee hadi biraz daha yürüyelim derken Barcelonata'ya kadar gitmişiz. Barselona'nın limanını görmüştüm de kumsalını görmemiştim. Çok güzelmiş. Biz titrerken denize girenler vardı, voleybol oynayanlar, koşanlar, köpeğini gezdirenler ve bizim gibi bir sahil kafesine yığılıp birasını yudumlayanlar... Çok kıskandım. Bu şehirde yaşasam iş çıkışları gelir denize girerdim diye hayal kurdum. İstanbul ve İzmir de böyle olsalar istedim.

Önceki geldiğimde çok istediğim halde göremediğim Mercat Boqueria'yı gördüm. Nasıl daha önce görememişim anlamadım. La Rambla'nın dibiciğindeymiş. Mercat, pazar demek. Burası da çok güzel derli toplu bir kapalı pazar. Burada gözümüze kestirdiğimiz Bar Boqueria'ya 3. gün geldik, farklı farklı tapa'larını (meze) denedik ve çok mutlu ayrıldık. Özellikle bir akşamüstü atıştırması için kesinlikle tavsiye ediyorum.
Barri Gotic'in ara sokaklarından döndük. Kitap tehlikeli diyordu da 4 hatun başımıza korkup geç saatlerde bu ara sokaklara girmemiştik. Korkulasıymış vallahi. La Rambla'ya yakın sokaklardan birinde Numrut restoranına rastladık. Çay buluruz diye girdik, Baran'la tanıştık, sohbete daldık ve ilk Sangria'mızı içtik. Cinli çok beğendi. daha sonraki hiç bir sangriayı da bu kadar beğenmedi. İlk göz ağrısı olduğundan mıdır bilmem.
2. Salı... Illa de la discodia, Casa Amatller, Casa Mila, Casa Asia, La Sagrada Familia, Parc Guell, Hospital de la Sant Pau derken dere tepe yola aldık. Önceki gelişimizde çok sıra vardı ve Sagrada'ya girmeye yeltenmemiştik bile. Meğer ne doğru kararmış. Kule de kapalı olduğu için içindeki inşaat çalışmalarından başka birşey göremedik desem yeri. Onun yerine Gaudi'nin casa'larından birine girmeliymişiz.

4 hatun kişi geldiğimizde bu mekanların hepsi bana çok daha fazla etkileyici gelmişti. 2. görüşümde aynı etkilenmeyi yaşamadım. Cinli'ninse Barselona'yı her ne kadar çok sevdiyse de o kadar etkilenmediğini gördüm.

Akşam yemeğimizi uçaktaki koltuk arkadaşımızın tavsiye ettiği El Salero (Tuzluk)'da yedik ve çok memnun kaldık. Adresi yazının sonunda

3. Çarşamba... Otele kahvaltı dahil değildi. Biz de hızla o kuru sandöviçlerden çok sıkılmıştık. Kahvaltımızda peynir ve yumurta arayılarımıza ağırlık vermeye karar verdik. Çaydansa hızla umudumuzu kestik. Çözüm yolunu tapas barlardan peynir-domates ve zeytin tapalarından ısmarlamakta bulduk. Ben ispanyol sosislerinden birini de denedim. Çok lezzetliydi, ama çok yağlıydı ve ağırdı. Bizim sucukların daha lezzetlisi ve hazmı daha zor olanı. Öyleki gün bittiğinde hala midemde yer işgal ediyor gibiydi.

3. gün önceki gelişimden farklı olarak Parc de la Ciutadella'dan geçtik. Gençlerin kendilerini çimenlerin üstüne güneşlenmeye attıkları, kitap okudukları, akrobasi çalıştıkları güzel bir parktı.

El Encants'taki bit pazarına gitmeye çalıştık. Zar zor bitişine yetiştik. Malesef hiç de umduğum gibi değilmiş. Bitin de biti bir pazarmış.

Kitabın peşine takılıp Riera Baxia'daki 2. el dükkanlarını Arap mahallesinin içinden geçerek bulduk. Gidilebilir. Ben bir fular alabildim sadece.

Akşam yemeği'ni El Born'daki Origin restoranında yedik ve memnun kaldık. Katalan yemekleri yemek için iyi bir yer.

4. Perşembe... Pueblo Espanyol'dan sonra Montjuic Kalesine tırmandık. Neyseki çok güzel bir parkın içinden tırmandık. Barselona limanının ne kadar büyük olduğunu gördüm, gördüğüme de zar zor inandım.

Akşam yemeğimizde ilk Paella'mızı yedik. Pek memnun kaldık. Yemek yediğimizi sokağı pek sevdik. Adını hatırlamıyorum. Katalunya meydanından La Rambla'ya girdikten sonra sağdaki ilk sokak.

Barselona'nın futbol sahasını göremeden vaktimiz doldu.

İspanya'da en çarpıcı konu Cinli'nin sigaratör olması nedeniyle "No fumar" konusuydu. No Fumar (sigaraya içmeyin) mekanların sayısı hiç de az değil. Restoran bar ararken hep fumarlı mı fumarsız mı diye kontrol ederek girdik. No fumar yaygın olduğundan sanırım sokakta fumaran sayısı bir hayli fazlaydı.

5. Cuma... Gene A1 otobüsüne binerek çiseleyen yapmur eşliğinde havaalanının yolunu tuttuk. Barselona'dan çok fazla sefer olduğundan sanırım havaalanı çok kalabalıktı. 40 dakika önce havaalanında olmak Sevilla gibi iç hat uçuşu için uygundur diye düşünmüştük. Fakat hiç de öyle değilmiş. Ancak görevli desteğiyle vaktinde check-in yapabildik. 1 küsur saatlik SpanAir uçuşuyla Sevilla'ya vardık. Bundan sonrası 2. yazıda.

Bu da 1. Barselona çıkartması yazısı: http://sudabalik.blogspot.com/2006/04/gaudi-picasso-dali-sangria-paella.html

Tavsiyeler

Bar Baqueria, Mercat Boqueria'nın içinde, tapaları çok güzel
El Salero, Calle Rec 60, 933198022, Et yemekleri çok iyi
Origens, www.lallavordelsorignes.com , Pg Del Born 4, Akşam yemeği için

Vay be evliyiz artık!

2008-05-18T11:07:00.008+03:00

Evlilik tarihi yaklaştıkça yoğunluk arttı. Yetiştirmemiz gereken işlerinin sayısı kabardı.
Davetiye işinde geç kaldık. Ancak ailelerimiz davetiye dağıtabildi. Biz ancak e-davetiye gönderebildik. Ama e-davetiyeyi Cinli pek güzel hazırladı gerçekten de.
Damatlığı ancak 1 hafta önce almayı başarabildik. Gelinliği nerdeyse almadan geri dönecektik. Bir sütunun üstüne koltuk altlarımdan kesilmiş halim oturtulmuş gibiydi ve vücudum bir kağıtlı kekin kağıdından taşması gibi o sütunun üstünden taşıyordu. Cinli'nin mücadeleleri sonrasında terzi araya girdi ve bir iğne darbesiyle gelinliği toparladı.
En zor iş oturma düzeni yapmakmış. Yemekli düğün olunca unuttuğumuz kişiler var mı, geliyorlar mı, annelerin listesi ne alemde... Düğünden bir önceki günün geç saatlerine kadar bununla uğraştık. Listenin son halini ise ben kuaförde gelin başı yaptırıyorken Cinli halletti ve liste hala tam değildi.
Balayı organizasyonunun yarısında pes ettim. İlk 5 günün otel rezervasyonu tamamdı. Sonraki 4 gününse orda hallederiz artık şeklindeydi.
Düğünden iki gün öncesine kadar annemlerin ve Şule'lerin kalacağı otel için telefon trafiği devam etti.
Bir gün öncesinde kuaföre gittim ve gelin başı provası yaptırdım. Çıkışta yıllardır görmediğim Gülsüm'e rastladım. Yarın düğünüm var, gelsene, dedim, sağolsun kalktı geldi. Ah Gülsümcüm keşke Aslı ve Esma da olsaydı, düğün pastasının üst katı da basket topu şeklinde olsaydı :P
Cuma günü Cinli'yle arabamıza bindik, gelinliği damatlığı arabaya attık, İstanbul'dan Ankara'ya evlenmek üzere yola çıktık. Çok komik geldi bu bana. Daha 5 km yol almamıştık ki bir çantayı unuttuğumuzu farkedip geri döndük. Planladığımız gibi erken çıkmadığımızda biraz Cuma gününün iş trafiğine kaldık. 2. Köprü girişinde arabaya arkadan çarptılar. Neyseki sadece tamponun kırılmasından daha fazla bir hasar almadık.
Akşama Gül'de kaldık. Sağolsun Gül bizi çok güzel ağırladı, ertesi gün de abimleri misafir etti. Yaa şu işe bak sen! 2,5 yıl önce kalk git Kübalar'a gezmeye, orada Ankaralı Gül'le tanış, Türkiye'de görüşmeye devam et (ki bu pek olmaz), 1 yıl sonra Ankara'yı Gül'ü ziyarete git, o seni Cinli'yle tanıştırsın, sevgili olun, 1 yıl sonra da evlenin... Süper hikaye valla. Çok yaşa Gül!
Düğün günü sabahın köründe kalktık tren garına annemleri karşılamaya gittik. Onları otele yerleştirip birlikte kahvaltı ettik. Gül'e dönüp bir kahve içtik, yıkandık derken, hem abimler geldi hem de kuaföre gitme vakti. Kuaförde işimiz 3-4 saat sürdü. Çookk uzunnn! Kuaförün adı Devlet. "Devlet"e yaptırdım yani saçlarımı :) Tepemde koca bir topuz yaptı Devlet. O koca topuzun benim saçlarımla ortaya çıkması mümkün olmadığından simit denen birşey ekledi saçıma. Düğün sırasında da bir kaç arkadaşım "Oya senin bu kadar çok saçın var mıydı" sorusuyla şaşkınlıklarını gizlemediler. Ee haklılar ne diyim, kafamdaki topuza kaçak kat çıkılmıştı resmen.
Kuaförden sonra bindik gelin arabamıza fotoğrafçının yolunu tuttuk. Doğma büyüme Ankaralı gelin arabası şöförümüz Serap meğer yolları bilmiyormuş. Damadın tarifiyle stüdyoyu bulduk. 1 saat çekim yapıldı. Kameralar dijital oldu mertlik bozuldu. Kaç resim alacağımıza bakmadan, fotoğrafçı 1 saat şekilde şekle soktu bizi. Cinli gülmekte zorlanırken, ben bükülmelerde sorun yaşadım ve genelde de azarı ben işittim. (O gelinlik içinde kolaysa fotoğrafçı kendi bükülseydi de görseydik!) Neyse, "1 kere olacak bu işler" klasik repliğini tekrarlayarak bütün zorlukları sineye çekerek pozlarımız verdik.
Oradan çıktık düğün salonumuzun yolunu tuttuk. Bize o anda yöneltilebilecek en güzel soruyu sordular: Ne yer, ne içersiniz?.Süper! Daha sonra da gördük ki düğün sırasında hiç bir şey yemek mümkün olmuyormuş. Hatta içmek bile. İnsanlar dağılana kadar 1 kadeh rakı içemedim.
Olay nikahın kıyılması ile başladı. 3 Nikah şahidimiz vardı. Yelo, Gül ve Arif. Hiç lafını etmemiştik ama ben Cinli'nin ayağına basmadan edemedim. Bir hayrı olacaksa bu aksiyonun, kaçırmayayım istedim. Yaklaşık 200 kişilik bir düğün oldu. Nikahtan sonra 200 kişiyi öpüp, fotoğrafçıya pozumuzu verdik derken, düğünün yarısı bitti. Masalara uğrayalım 2 laf edelim, iki göbek atmayı da ihmal etmeyelim derken düğün bitti. Hiç yetmedi bu düğün bana derken, düğünün sonunda 2 masa arkadaşlarla oturmaya devam ettik, şarkı söyledik, biraz daha dansettik de anca biraz daha doydum düğüne. Bu arada pasta faslını atlamak istemem. Şu bahsi geçen maket pasta olayına bir fiil tanık olduk. Pasta maketi resmen kirliydi. Garsonlar makete monte edilmiş kısmını bize işaret ettiler. Orayı kestik. Doğrusu pastayı yerken mikrop kapar mıyız diye düşünmeden edemedim. Neyseki üstüne bize şampanya ikram ettiler de çabuk unuttuk pastayı.
Düğün bitti otelimize gittik. Sıra hep bahsi geçen toka çıkarma faslına geldi. 40 kadar toka sonrasında amaçsızca ve savruk şekilde tepede dikelmiş saçlarımda tam anlamıyla Sindirella'dan Külkedisi'ne dönüşmüş durumdaydım. Bir gayret makyajımı sildim ki Cinli sabah "allaam ben ne yaptım" pişmanlığı ile kaçarak uzaklaşmasın. Gelinliği çıkarınca kaburgalarımı eski yerlerine getirmek için derin derin nefesler aldım. Nefesler süresince bu yerine yerleşme işlemi ve onun ağrısını hissettim.
Sabah erken kalıp tekrar yola dökülecektik. İstanbul'a dönüp balayı için bavul hazırlamız gerekiyordu hala. Mete'yi aldık, düğün sonrası sınava girip büyük ihtimalle başaracak olan Işık'ı sınav çıkışında aldık, annelere yemeğe gittik (bu bir şölendi), Şule'nin unuttuğu nüfus cüzdanı için otellerine gittik, yola çıktık, şehirlerarası zincirleme kaza trafiğine takıldık, ara yollara saptık, Meteler'i evlerine bıraktık, tam eve az kaldı derken, geri dönüp Mete'nin unuttuğu defterini verdik.. ve yaklaşık 12 saat sonunda Ankara'dan İstanbul'a varmayı başardık.
Eve girdik, koltuğa attık kendimizi ve gülümseyip "vay be evliyiz artık" dedik.

Evlenmek zor zanaatmiş

2008-03-14T11:35:00.008+02:00

Evlenmek iki imzaya bakmıyormuş hiç de. Yapılacakların listesini çıkarmak bile bir işmiş. Karar verildiği sanılan pek çok şey tekrar tekrar değişebilirmiş. Yeni yeni kalemler eklenebilirmiş.
Çok mu şikayetçi gibi oldum? Hayır, şikayetçi değilim aslında. Ama olabilirdim. Çok da şikayetçi olunası bir durum. Ama Cinliyle pek güzel hallediyoruz işleri. Genelde plancı olan benim. Ama Cinli de baya yardımcı bana. Onca sıkılıp da tartışma yaratabileceğimiz işi hiç de hırlaşmadan gayet güzel tamamlayıp yanına bir tik atıyoruz.

Evliliğe dair elimize geçen ilk somut şey -evi boyatmamı saymazsak- benim gelinlik ayakkabım oldu. Hiç aramadım sağda solda. Dans ayakkabılarımı satın aldığım Necmi Usta'ya gittim, beyaz parlaklı 37 numara siparişi verdim, 1 hafta sonra da aldım, iş bitti. Necmi Usta'nın ayakkabıları yumuşacık, çok rahat. Düğünün sonuna kadar hiç oturmadan gönlümce dans edebileceğim.
Necmi Usta'nın atölyesi Tarlabaşı'nda bir ara sokakta, daracık merdivenlerle çıkılan bir apartmanın çatı katında, dökük bir yer. Cinli'yi de götürdüm oraya, meraklı gözlerle inceledi atölyeyi. İncelenmeyecek gibi değil. Daracık bir giriş, bir odada imalathane, diğerinde showroom denmesi mümkün olmayan ama modellerin sergilendiği ve denendiği bir kısım. Salaş bir yer ama içerisi tıklım tıkış dans ayakkabısı almaya gelenlerle dolu. Necmi Usta da neşeli güler yüzlü bir usta.
İkinci büyük gelişme de şu: Cinli artık bu haftasonu İstanbul'a taşınıyor. Cuma akşamı evin şekli biraz değişmiş, boyanmış ve eski eşyaların yaklaşık yarısı gitmiş bir şekilde Cinli'nin eşyalarını bekliyor olacak. Çok heyecan verici!
Çarşamba akşamı deprem olmuş. Ben gene hissetmedim. O sırada topuklu ayakkabıların üstünde, akşamın o saatinde ofiste koşturuyordum çünkü. Tabi beni de öncü deprem midir korkusu bastı. Tam taşınma arifesinde aklımdan kötü şeyler geçti. Son zamanlarda bir huy edindim. Aklımdan kötü bir düşünce geçer gibi olursa, bu düşünceyi sesli bir şekilde olumlu haliyle dile getiriyorum. "Hayır aklımdan geçen bu xxx kötü şey olmayacak, herşey yolunda gidecek" diyorum. Eğer bunu yapmaz da aklımdan olumsuz düşüncenin üstünü örtersem, korktuğum başıma gelecek gibi hissediyorum.
Ben çok mutluyum diye etrafta dolaştıkça, nazardır, nazar boncuğudur konularının önemi bana hatırlatılıyor. Ne kadar prim vermemeye çalışsam da herhalde ürküyorum ki böyle yöntemler buluyorum kendime.

Olup bitenler..

2008-02-24T20:27:00.005+02:00

Bu sene herşey çok hızlı. Sadece evlilik işleri değil, iş değişikliği de çok etkiledi beni. Nişandan beridir 3 kez Moskova'ya gittim 2şer günlüğüne. Yani bir geceleğine. Ne güzel demeyin lütfen, çile çektim sadece. Bir toplantı yap, otelin yakınında bir akşam yemeği ye, trafik derdi yaşa, havaalanında vakit geçir dön. Her üçü de böyle gerçekleşti. Bir de gidiş öncesi hazırlıklarla acayip yoruldum. Hatta bu nedenle nikah için evrak toplamakta geciktim biraz. Cinli'nin gözü korktu bu trafikten.
Onca koşturmaca arasında gene de becerdik nikah tarihi almayı. Düğün salonumuzu da seçtik. Düğün yapacağımız kesinleşti yani. Mekan benim de Cinli'nin de çok içine sindi; kış bahçesi gibi.
Bu haftasonu Fatih'te bir depar atıp gelinlik işini hallettim. Öyle çok soru sordum ki gelinlikçi hep böyle ince eler sık dokur musunuz diye sordu. Şaşırdım doğrusu. Ben kabul etmek istemiyorum ama öyleyim galiba. Ama sanki bazen de hiç öyle değilim. Hımm. Neyse...
Boyacıyla da anlaştım dün. İkidir boyatmaya niyetledim ama üst komşunun evindeki bir takım arızalardan dolayı salonun tavanında akma oluyor ve kuruması gerektiği için ertelemek zorunda kaldım. Umarım bu sefer başarıcam.
İkimizin de dayalı döşeli bir evi var ve bu nedenle yeni bir şey almayacağız. Bir tek ben evi boyatacağım, Cinli de koltukların yüzünü yeniletecek. Eh iki evin karışımından baya bir yeni ev çıkar sanırsam. Martın ortasında Cinli'nin evini İstanbul'a taşıyoruz. Voltran'ı oluşturmaya az kaldı :P
Hiç gerçek olmadığını bilsem de dün gelinlik ve boyacı işini de hallettikten sonra, baya bir işleri kolaylamış hissettim. Pazar gününe enerji gerektiren bir program yaptım. Kızlarla Hidiv Kasrı'nda açık büfe kahvaltıda buluştuk. Hava bahar havası gibi pek güzeldi. Uzun süre sonra Lara'yı gördüm. Güzel kuş, pek özlemişim onu. Hep kocaman şaşkın ve meraklı gözlerle bakıyor etrafa. Sade sıkıştırdı beni, ne zaman kardeş gelecek diye. Ama ben anladım, onun asıl hedefi kendine hamilelik arkadaşı bulmak. Anneliği çok sevdi bizim kız, ikinciye şimdiden hazır.
Bu iş koşturmacası beni çok yordu son zamanlarda. Çok yorgun geliyorum eve. Erken yatıyorum. Doğru düzgün dışarıda bir program yapmıyorum. Dansa bile gitmez oldum. Bütün verdiğim kiloları da aldım. Biraz toparlamam lazım kendimi. Bu nedenle bu pazar keyfi çok iyi geldi bana. Cinli gelince üç öne çıkan plan var: Tenise başlamak, yakın civar trekkinglere gitmek ve boğazda kahvaltı sayısını artırmak. Umarım böylece toparlayacağım kendimi tekrar.

Alyans sağ elde yerini aldı

2008-02-03T21:17:00.002+02:00

Aslında bir nişan yazısı yazdım geçen hafta. Ama yeni işimin yoğunluğu yazıyı siteye koymama izin vermedi. Uygun olduğumda da yazı, iş bilgisayarımda kalakaldığından gene olmadı.

Bir iki foto ekleyeyim en azından bari, dedim.

19 Ocak'ta İzmir'de ev nişanı yaptık.

Kuaföre gitmedim. Saçımı annemle karşı komşu Hediye Abla sardı, makyajımı alt komşumuz Nurhan Abla yaptı.

Babalar yanyana ve görüldüğü üzere her ikisi de pek yakışıklı :)

Ben de hem ağlarım, hem giderim..

İşte cinli Ahmet'le, balık Oya.. Alyans da karede yerini almış.

Bu işi de böylece hallettik! Ohh afiyet olsun!!

Geri kalan fotolar da burada: http://picasaweb.google.com/oyakubilay/NiAn

Hayatımda bir ton değişiklik var*

2008-01-14T20:36:00.001+02:00

2007 acayip bitti. 2008 acayip başladı, çok da acayip devam edecek, öyle görünüyor...

Haber 1: Geçen hafta gözümü çizdirdim. Lasek ameliyatı oldum. Artık gözlük takmıyorum. Doktor iyi gözlerin dedi. Bakalım.. Daha tam iyileşmedim. Şimdilik hayat biraz flu. 2 gün doğru düzgün açamadım gözlerimi. Anne desteğiyle hayatla bağlarımı kurabildim anca. 4 gün de abimin deyimiyle Mehmet Ağar şubesi gibi dolandım evde, yani güneş gözlükleriyle. 3 gün televizyonu izlemekten çok dinledim.. falan filan... yakında süper görecek gözlerim.
Haber 2: İş hayatımda büyük değişiklik var. Uygulama geliştirme uzmanı Oya'nın yerine, satış temsilcisi Oya geldi. Teknik biri olmayacağım artık, süslü bir satışçı olacağım. Bu benim iş hayatımda çok radikal bir değişiklik. İnsanlarla daha çok, bilgisayarla daha az vakit geçireceğim bu işin beni daha çok mutlu edeceğini umuyorum.
Haber 3**: Bu haftasonu nişanlanıyorum. Çok aşığım!!!
Haber 4: 5 aydır 1 tane bile sigara içmedim.
Haber 5: İşyerim Kartal'a taşınacak. Evimi Merter'den başka bir yerlere taşımalıyım ve henüz Cinli'yle nerede oturacağımıza karar veremedik.

* Hepsi de çok yeni haberler değil, ne yapalım idare edile..
** Nişan tarihimiz keşke Hirant Dink'in öldürülme tarihine denk gelmeseydi..

Heyecan doludizgin!

2007-12-13T13:30:00.001+02:00

Evlilik telaşı aldı bizi. Önce ben Ankara'ya gittim ve Cinli'nin ailesiyle tanıştım. Çok heyecanlandım. Neredeyse evden çıkıp da ailenin evine gidene kadar ağzımı açıp konuşmadım heyecandan. Ama gördüm ki anne benden daha heyecanlıymış. Nikahta takılacak takılar bile hazır edilmiş. Ertesi gün de ablalarla tanıştım. Güzel geçti. Yeni ailemle karşılıklı sevdik birbirimizi.

Bayramda da İzmir'e gidecektik, plan böyleydi. Ama bayramda annemlerin önceden yapılmış bir Çeşme planı vardı ve o planın bir yerlerine sıkıştırmak istemedim. Cinli'yi evimizde ağırlama fikri çok daha sıcak geldi. Bir de arabayla Ankara'dan yollara düşecektik ki, zincirleme kazaların doruğa çıktığı bayram vakti trafiği düşüncesi de beni ürküttü. Velhasılı, geçen hafta yeni ailelerimizle tanışma faslı böylece sonra erdi.

19 Ocak'ta istemedir, nişandır hikayesi var. Nişan evde aile arasında olacak. Anlaşılan o ki annem komşularla konunun müzakeresini yapmış. Hep beraber tuzluları hazırlayacaklar. Ama pastanın alınması gerektiğine karar vermişler. Daha Cinli'yle tanışmadan nişan organizasyonuna girişilmiş. Ben de Cinli de boşa heyecanlanmışız yani.
İzmir'de 33 yıldır aynı evde oturuyoruz yani apartman inşa edildiğinden ve ben doğduğumdan beri. Annemin komşularıyla arası hep iyi olmuştur. Cinli evden giderken arkasından bakayım diye camı açtım. Bir baktım ki yanı başımda karşı komşu Hediye abla. O da Cinli'nin arkasından bakıyor. Beğendim damadı dedi, patlattık kahkahayı. Kızı da yanında. "Söyledim anneme, ayıp çıkma cama dedim", diyor ama Hediye Abla gayet rahat, "bakmazsam nasıl görebilirim ki", diyor.

Bu haftasonu alyanslarımızı alacağız. Sonra Ocak sonuna kadar yatarız artık. Ocaktan sonra tarih kesinleştirme, nikah başvurusu, davetiye, gelinlik vb. telaşı başlayacak. Ama herşeyden önce beni balayı konusu ilgilendiriyor. Şimdilik benim gönlümden geçen Phuket. Cinli'ninse Avrupa ya da Latin Amerika. İdeefixe'den bir ton gezi kitabı siparişi verdim, karar verirken yanımızda olsunlar diye. Nasıl da gezesim var!
Herşey çok güzel gidiyor. Biz çok iyiyiz, evlilik çırpınmalarında canımızı sıkacak hiç birşey olmadı. Ve ben hala çok heyecanlıyım.

2007-11-23T13:23:00.000+02:00

Paul Cumes, iklim değişiklikleri üzerine..

Biz Cinli'yle evleniyoruz

2007-11-22T23:12:00.001+02:00

Evlenicez işte. Nerdeyse 2 hafta oldu bu konuyu konuşalı. Ee işte ben de buraya yazmadan bu kadar durabildim.
Bu geçen süre zarfında görüşebildiğimiz arkadaşlarımız ve ailelerimize söyledik anca. Cinli'yle yaptığımız planlara göre ben haftaya aileyle tanışmak üzere Ankara'dayım. Bayramda da İzmir'deyiz ki o bizimkilerle tanışsın diye. Sonra da umuyoruz ki Ocakta yüzük takmış olacağız. Bir de sık sorulan soru var ki ne zaman bu işi sonuçlandıracağımız. Şimdilik görünen o ki Haziran ayında. Elbette bu hiç kesin değil. Ben Haziran ayında hava güzel olur evlenmek için, dedim, yetkili mercilerce kabul gördü. Şimdilik sık sorulan sorulara, kesin olmayan ilk cevapları veriyorum: İstanbul'da yaşayacağız, Ankara'da nikah olacak, hevesli arkadaşlara göbek atma imkanı sunup sunamayacağımız henüz kesinleşmiş değil. Sorulan çok da bir şey yokmuş. Bu kadar işte.
Çok heyecanlıyım. Cinli'yle evlenmek umduğum bir şeydi, olmasa zordu. Anlaşıldı değil mi, Cinli Ankara'dan ya da onun deyimiyle Anakara'dan. Zordu işte oralara gidip gelmek. Ona da, bana da... Sonuçta uzun süreler için zor bir mesafeydi aramızdaki. Heyecanlıyım, onca aklımda olmasına rağmen. Ama çok keyifliyim. Jüpiter o yıl hangi burcu ziyaret ediyorsa, o burçtaki kişinin hayatının aşkını bulması çok muhtemelmiş. Bu yıl benim burcumu ziyaret etti ve ben Cinli'yi buldum.
Bir yanım hayallere dalıp giderken, diğer yanım beni yeryüzünde tutmaya çalışıyor. Bir yandan çok güzel neşeli bir düğün ve balayı istiyorum, bir yandan olabilenin en iyisine razıyım. Yeter ki biz böyle mutlu, keyifli olmaya devam edelim. Bu ikisinin ortası gerçekleşecek biliyorum.
Yaklaşık 8 aydır birlikteyiz. Bu arada bizi haberimiz olmadan bize yakıştıran ve tanıştıran Güloma teşekkürü bir borç bilirim (Gülom, canımcım sağol, haklı çıktın). Cinli, çok neşeli ve çok sevgi dolu. Çok şanslı hissediyorum kendimi, onu bulduğum için. Çok, milyon çok şey yazasım var ama yazmayayım. Ne diyeyim, kıssadan hisse olay budur :D

Aile üzerine..

2007-11-05T20:17:00.001+02:00

Dün bir film izledim. Gene ağlaya ağlaya. Ferzan Özpetek'in Bir Ömür Yetmez filmi.
Filmde adamın anlatmak istediği bu değilse de aile konusu takıldı aklıma. 2 sevgili. Birisinin beyin kanaması sonrası hep bir cihaza takılarak yaşaması ihtimali var, ailesi tedavisini uzaklarda devam ettirmeyi düşünüyor. Sevgilisinin bu konuda ne düşündüğünün önemi yok. Ölüyor. Öldükten sonra yakılmalı mı gömülmeli, sevgilisi araya girip ölenin ne istediğini söylüyor. Babası sevgilinin söylediklerine önem veriyor ama resmi olarak bu söyledikleri havada bir balon olup uçup gidebilir.
Halbuki yaşarken ne farklıydı. Babasına rağmen sevgilisiyle beraber olmuş ve babasıyla ilişkisini koparmıştı. Bu da ne sık rastlanan bir durumdur. Ananı babanı karşına alırsın, illa sevgilim dersin. Belki ilişkiler kopma noktasına gelir, yıllarca karşılıklı haber alınmaz. Sevgilin hayatının odak noktasıdır. Ailenden çok sevgilini görürsün. Bazen kendinden birşeyler verir, gene de onunla olmaya devam edersin. Birgün hiç istenmese de biri bu dünyadan göçebilir ve eğer ki evlenilmemişse artık o sevgilinin ne dediğinin önemi sadece ailenin insafına kalmıştır. Yasalar önünde hiç bir değeri yoktur.
Toplumdur, düzendir denildiğinde yasaların varlığı ve içeriği makul elbette. Ama hoş mu, hayır. Benim yakın zamanlarda düşündüğüm şuydu: Abim evli olduğu için artık onun ailesi eşi ve o. Benim ailemse, bekar olduğum için, annem, babam ve ben. Halbuki bir sevgilim olsa, canım bir tanem olsa bile nafile. Ben onunla benden ailem diye konuşsam olmaz. Bırakın yasaları, günlük konuşma alışkanlıklarımız bile buna izin vermez.
Garip, hayatımız çelişkilerle dolu.

Flamenco Bosforo geliyor

2007-10-02T11:09:00.001+03:00

Vurmalıdaki benim çocukluk arkadaşım Kerem Kırca. Yaz akşamları, Kerem'le Emre sahilde gitar çalarlardı, biz de söylerdik. Biz şarkı söylemeye devam etmediysek (neyse ki) de Kerem müzik yapmaya devam etmiş. Güzel de yapmış. Ben beğendim, umarım siz de beğenirsiniz.

http://youtube.com/watch?v=uVslhKq5B4k
http://www.flamencobosforo.com/

La mujer está bailando!

2007-09-25T16:07:00.001+03:00

Ben her bahar aşık olurum.. yok böyle değil.. ben her bahar aktivitelerimi gözden geçiriyorum. İklim değişikliğine göre bazı aktivitelerimi rafa kaldırıyorum. Bazılarını da raftan alıp devreye sokuyorum. Bir nevi bahar temizliği.

Bu baharın değerlendirmesini de yaptım. Mesela kışın tenis oynayacak yer bulmak zorlaşıyor. İki kıştır oynadımsa da bu sene canım istemiyor. Tabii bunda, tenise son motorla gidişimde deli gibi ıslanmamın etkisi büyük. Tenis rafa kalktı.

Yaz akşamlarının güzel havasında başımın üstü açık olsun istiyorum. Evde veya işte değilsem eğer, başımın üstünde sadece ağaçlar olabilir. Ama güzel havalar son demlerinde olduğuna göre salsa öğrenme çabalarıma devam edebilirim.

İki hafta önce caz dans diye birşey keşfettim. 1.5 saatlik dersin 40 dakikasında esneme hareketleri yaptırıyorlarmış. Bu çok cazip geldi. Gitgide esnekliğini yitiren vücudumu silkelemek aklımda olan bir şeydi. Ama son zamanlarda kendi kendime muhalefet geliştirdiğim bir konu var ki (bunu fotoğraf makinası konusunda da yazmıştım) caz dans için kursa gitmemin önünde engel. Konu şu: “Her aklıma gelen aktivite için kursa gitmekten vazgeçmeliyim”. Esnemek istiyorsam, bunun için niye kursa gidiyorum ki! Bunu evde kendi kendime de yapabilirim. Hatta bu konu hayatımda yeme içme düzeni gibi yer etmesi gereken bir şey. Bir yıl esneyip, kursu bırakınca esnekliğim gidecekse saçma birşey yapmış olurum. Hımmm. Caz dans fikri rafa kalkmaktan öte, kapı önüne konmuştur. Evde spor yapma konusunun üzerine gitme kararı alındı. Omuz ağrılarıma da iyi gelir belki.

Bu başlıkta nereden çıktı diyenlere.. Evde kendi kendime İspanyolca çalışmaya başladım. Geçen hafta çok ateşliydim. Yatıp kalkıp CD’yi PC’ye takıp çalışıyordum. Ama zaten bütün gününü masa geçiren biri olarak, bu eğitim aktivitesiyle omuz ağrılarım arttı. Tempom yavaşladı bu nedenle. Şakır şakır İngilizce konuşmak için çırpınmak varken İspanyolca da nereden çıktı? İşte şuradan: Hem dünyada en çok konuşulan dil olması, hem de aklımdaki araba kiralanarak yapılacak 1 haftalık İspanyolca tatilinde işe yarayacağını ummak. Evde bulduğum bir CD’den çalışıyorum. Biraz garip bir sistemi var. Henüz ben demeyi öğrenemedim. Bu nedenle ancak “kadın dans ediyor” şeklinde başlık atabildim yazıya. Belki de yanlış yoldayım :)

Aktivitelerle birlikte, kabaca önümüzdeki tatilleri de düşünerek tatil planımı da yapmaya çalışırım. Her yıl için kendime 1 tane büyük (1 haftalık) yurtdışı tatili kotası belirledim. Ama 2008’de nereye gitmek istediğime henüz karar veremediğim için bu konuda bir gelişme yok. Önerilere açığım.

Sonuç olarak kış, salsa ve ispanyolca ile geçecek görünüyor. Tenis, fırsat bulunur da hava güzel olursa arkadaşlarla oynanarak idare edilecek. Evde esneme hareketlerine başlanacak. Fotoğraf konusunda ağır tempolu çabalara devam. Gitmeyi aklımdan geçirdiğim yerlerle ilgili okumalar yapılacak, yerler belirlenecek. Ne de olda tatil bakımından 2008 süper bir yıl!

Teyze oldum

2007-09-12T13:42:00.001+03:00

Dün Sade'yle Barış'ın kızları Lara doğdu. Lara'ya bir blog sitesi açtım ve fotoğraflarını yerleştirdim. Bir de hoşgeldin yazısı yazdım. Şu anda Lara'nın 2 mail adresi var. Bir blog sitesinden ikincisine taşınalı 2 saat oluyor. Ve Lara doğalı 24 saat olmadı. Hala memeye tutunmakta zorlanıyor. Belki yıllar geçecek ve Lara ona açtığım blog sitesini devam ettiriyor olacak. İşte Lara'nın blogu: Lara Turan

Bu arada doğan ve doğmak üzere olan öyle çok bebek var ki çevremde:
- Melis'le Deniz'in oğlu Dağhan
- Ömür'le Evrim'in oğlu Yankı
- Sade'yle Barış'ın kızı Lara
- Özlem'le Tonguç'un oğlu Poyraz
- Filiz'le Özgür'ün oğlu Aras
- Gamze'yle Mehmet'in oğlu
- Aynur'la Ahmet'in kızı yolda
- Sinem'le Erhan'ın oğlu yolda
- Koray'la Aylin'in bebeği yolda
- Barış'la Burcu'nun kızı yolda
- Feyza'yla Tolga'nın bebeği yolda
bilmiyorum hatırlamadığım kaldı mı.. 2007 bereketli yılmış.

Yanıkdere yürüyüşü

2007-08-27T14:16:00.001+03:00

Gezievi'yle gittik Yanıkdere'ye. Aslında hedef Maşukiye taraflarındaki Kurtköy deresi idi. Fakat alınan istihbaratlar, bu derenin suyunun çok azaldığı yönünde olunca rota değiştirildi.

Çok farklı bir dere yürüşüyüşü değildi. Lüzumsuz uzatmayayım. Gidiş dere içinden, dönüş patikadan oldu. İkisi de ayrı ayrı güzeldi. Öğlen yemeği için duracağımız yere gelene kadar gerçekten yorulduk. Mola yerinde hemen 2 ateş yakıldı. Kolalar dereye soğumaya bırakıldı. Bir ateşte etler, sucuklar; diğerinde soğanlar pişirildi, ekmekler ısıtıldı. Biraz da grup psikolojisinden sanırım yemek çok güzel geldi. Üstüne de helvamız vardı. Onu da ateşte alüminyum folya içinde eritip yedik. Bu yürüyüşlerin gediklileri pek keyifçi oluyor ve mutlaka bir iki trikleri oluyor bu işlerde. Bu folyo işini de onlardan birinden öğrendim.

Yol boyunca da bulduğumuz tüm böğürtlenlere saldırdık. Pek yürünen bir rota değildi, dolayısıyla böğürtlenler arasında dut boyutuna varanlar vardı ki, müthiştiler.

Doğası çok güzeldi Yanıkdere'nin. Ama rehberimizin dediğine göre derenin suyu yarı yarıya azamış. Evde tv karşısında pineklemektense derede yürüyüş yapmak, bir mücadele içinde olmak, yeni insanlarla tanışmak çok iyi fikirmiş.

Fatih'te Sur Ocakbaşı

2007-08-27T10:20:00.003+03:00

Bu site gitgide yeme içme sitesine dönmeye başladı. Yapacak bir şey yok, seviyorum yemeyi. Bir de gazetelerin pazar eklerini çok seviyorum.

Bu eklerde de en çok ropörtajları, orjinal yemek tariflerini, gezi yazılarını ve kafe ve restoranlarla ilgili tanıtım yazılarını okumayı seviyorum.

Geçen pazar Milliyet'in pazar ekinde Vedat Milor, Sur Ocakbaşı'nı tanıtmış. Hemen ilgilendim. Fatih'te, Kadınlar Pazarı'nın oradaki Sur'un gidilebilitesi yüksek bir yer olduğu kesindi ne de olsa. Milor pek keyif almış buradan. 5 yıldız üzerinden 4 yıldız vermiş. Tatlısını, saç kavurmasını, çiğ köftesini ve ayranını tavsiye etmiş. İlk fırsatta da büryan kebabını yemeye gelecekmiş. Sur'un sahibi Ali Ustanın geçmişinde çobanlık varmış ve bu nedenle etten ve kesimden de anladığını yazmış. Michelin yıldızı sahibi sayılı şeflerin et kesiminden anlamadığını belirtmiş. Bu gerçekten gerekli midir acaba? Sanırım değil ki bu adamlar bu yıldızları almayı başarmışlar.

19 Ağustosta okudum, 25 Ağustosta da gittim Sur'a. Telefonda tarifini aldım önce. İnanmak istemedim Zeyrekhane'ye giden yol üzerinde olduğuna. Buradan daha önce 2 kez geçmiş olduğuma ama öyleymiş.

İtiraf ediyorum bu yazıya Sur'a gitmeden önce başladım, gittikten sonra revize ediyorum. Ayranı gerçekten çok güzel, iyi bir süzme yoğurttan yapılmış.Yeliz'le gittik; ikimiz de hem fikiriz; ne büryan kebabında ne de çiğ köftesinde hayır var. Bana kalırsa Ankara'da yediğim oltu kebabıyla büryan kebabı aynı aileden ve kesinlikle oltu kebabı daha güzel. İşte bu da oltu kebabını yiyeceğiniz adres: Sadık Usta'nın meşhur Oltu Kebapçısı, 324 35 68, Ankara Kalesi'nin dibi. Aslında haksızlık etmemeliyim heralde. Bence bunlar aynı kebaplardı ve sadece etleri farklıydı. Oltu kebapçısının seçimi ise daha güzeldi. Eminim büryanı da daha güzel etten yapan yerler bumak mümkündür. Tatlısı güzeldi, o da dondurmalı irmik helvası işte. Bence peşinde koşmaya değmez. Gene de bir de ben deneyeyim diyenlere Sur'un telefonu: 0212 533 80 88

Yeliz'le Fatih'te dolandık, Sur'dan başladık ana caddesinde yol aldık. Fatih Camii gezmeye değer. Gördük ki övülen tekstil dükkanları da çok farklı değilmiş. Büktük boynumuzu Eminönü'ne yol aldık. Olmadı burda da doyamadık, hevesimizi alamadık. Son Çarşamba'daki İran hissiyatı şokundan sonra, aslında şu Fatih'i sevmek için çaba gösteriyorum. Ama olmuyor. Gene de bir şans daha vereceğim Fatih'e.

Galata Köprüsü'nün altındaki barlardan birine oturduk. Aksi bir garsonları vardı. Ona rağmen baya bir oturduk orada. Sohbetimize doyum olmadı, günümüzü güzelleştirdi. Ama Yeliz yoruldu, bense biraya doydum. Evlerimize dağıldık.

Yarın ne zamandır istediğim bir şey yapacağız Yeliz'le. Kurtköy deresi yürüyüşüne gideceğiz Gezievi ile. Saçma belki ama aklımda sülük ve kene korkusu var. Kene korkumu Yeliz'le Hüma anlar. Geçen gece rüyama bile girdi. Bir daha ki yazıda trekking maceraları..

Not:
Gene Hürriyet'in pazar ekinde Arman Kırım 2 hafta arka arkaya cheese cake tarifleri verdi. Ben denemek istiyorum. İlgilenene
1- Peynir keki yapmanın incelikleri
2- Peynir keki ufkunuzu genişletin

Sosyete Kasabı

2007-08-23T17:29:00.001+03:00

Geçende nerede okudum bilmiyorum, sosyete kasabıyla ilgili bir haber okudum. Babadan kasap olan Emre Mermer, ODTÜ'yü bitirdikten sonra kasap işini devam ettirmeye karar vermiş. Cinli ODTÜ'lü ya, benim de bundan dolayı içinde ODTÜ geçen herşeye algıda seçiciliğim arttı. Bir yandan yeme içmeyle ilgili haberler okuyup kenara not etme hevesimi de eklersek, hızla yazının devamını okudum.

Bu kasabın adı Dükkan. Dükkan, Küçük Armutlu'da. Papermoon, Hilton Oteli, Ulus29, Cahide gibi sosyetik restoranlara et veriyorlarmış. Etleri bir yöntemle kurutup dinlendirip iyice lezzetlendiriyorlamış. Sonra Dükkan'ın bir köşesine ızgara atıp kasap-restorana çevirmişler dükkanı. Dolup taşıyormuş.

Yelizcim sağolsun, haftasonu araba verdi altımda. Uzun zamandır arabasızlık nedeniyle haftasonu Boğaz'da kahvaltı yapmak, Yeşilköy'de yürüyüş yapmak gibi zevklerimden mahrum kalmıştım. Hem Cinli'yi gezdirmek, hem de heveslerimi gidermek derken cumartesi sabahı kendimizi kahvaltı etmek için Yeniköy'e attık. Dönüşe geçtiğimizde Cinli acıkmaya başlamıştı bile. Aklına Dükkan geldi. Fakat her zamanki gibi aldığım notlar yanımda değildi. Ve gene her zamanki gibi cin fikirli ben, K. Armutlu sapağına gelince arabayı kenara çektim, cep telefonumdan google'a bağlandım ve "sosyete kasabı küçük armutlu" kelimeleriyle arama yaptım. Dükkan'ın telefon ve adres bilgileri önümdeydi. Cinli'den güzel fikir, benden de pratik fikir çıkmıştı. Voltran'ı oluşturduk dedik gururla :)

Kolayca bulduk adresi. İçerisi gerçekten tıklım tıkıştı ve klasik bir kasap dükkanından kesin farklıydı. Oturmak için beklememiz gerekti, beklerken kapının önünde durup kalkan 4X4lerden Dükkan'ın "kalın" bir yer olduğunu anladık. Sonunda bir köşe kapıp da sıra sipariş vermeye gelince, Defne Hn geldi yanımıza ve bilmediğimiz-anlamadığız bir hayli şey anlattı. Beni kontrfile sipariş etmeye ikna etti, Cinli'ye ise T-bone getirdi. Ellerindeki Arjantin ve Sicilya şaraplarından da birer kadeh istedik.

İlk iki-üç lokmanın keyfini anlatamam. Yaklaşık 3 cm kalınlığında, ateşi uzaktan görmüş ve her biri en az yarım kilo olan bu etler aslında pek de Cinli'ye göre değildi ki o da zevkle yedi. Benim ki biraz sertti, t-bone kesinlikle daha güzeldi. ama ben de her ikisinden de olabildiğince yedim. Kalanı da paket yaptırdık. Kalan bile en az 300 gr. vardı.

Vee işte beklenilen bilgiyi veriyorum, hesap bir hayli tuzluydu: 118 ytl. Önden bize sormadan getirdikleri elmalı sosis (bence daha çok anasonlu demek mümkün) ve dana bacon'ı da hesaba yazmışlardı ki bence sormadan getirilen herşey ikramdır. Ama keyifliydim ve arıza çıkarmamayı tercih ettim. Ama bu fiyata o etleri sattıkları restoranlardan birine gidip uzun uzun oturarak yemek yemek bence çok daha mantıklı.

Gidip de orada yemek pek akıllıca değil ama aynı zamanda kasap hizmetlerine devam ediyorlar ve elbetteki bir kasap olarak da pahallılar. Ama bu kadar güzel işlenmiş et almanın mümkün olmadığı bu ülkede hoş görülebilir. (Bu kadar fakirliğin olduğu bu ülkede bunları yazarken biraz utandığımı belirtmek isterim doğrusu) Etlerin kilosu 30 ytl civarı. Yolu K.Armutlu'dan geçenlere (bu ne kadar mümkünse!) kasaplarını tavsiye ettiğimi, ilk fırsatta bunu kendimin de yapacağını belirtmek isterim.

Not: Belki cepten googlelamak artık cin fikirliliğe girmiyordur ama ben hala öyle hissediyorum :)

Er kişinin işi zor!

2007-08-14T16:16:00.001+03:00

Bugün bir güzellik yapıp yeni işe başlayan Cinli'ye çiçek göndereyim dedim. Aynur'a sordum, ne güzel olur dedi.

Ama hata etmişim, bir er kişiye sormalıymışım. Abime söyledim, çiçek gönderdim, diye. Uzun süre şakacı mıyım, ciddi miyim inanamadı. Er kişiye çiçek gönderilmez, ömür boyu iz bırakacak yaralar açar, dedi. Çevremdeki er kişilere de sordum. Ben sevinirim diyen çıkmadı.

Bu süre içinde ter bastı, kalp atışlarımın sayısı arttı. Abim bombardımana devam etti. İptal koşullarını gönderdi; geç kalma, hata yapma, yapacaksan da 1-2 gün ortalarda dolanma gibi devam etti. Baskılara dayanamayıp Cinli'yi aradım. Evet, iptal etmem gerekiyormuş.

Ah bu er kişilerin hayatı ne zor, hediye gelen çiçeği alacak cesaretleri yok.

Bu kıskançlıkla nereye kadar!

2007-08-09T17:25:00.001+03:00

Bu bloga başlarken önce portakal ağacını görmüştüm ve o kıskançlıkla yola çıkmıştım. İçeriğin benimle ilgisi yoktu. Sevimli grafikler, yazma dili ve çok alakalı olmasa da şu içimden silip atamadığım günlük ve benzeri birşeyleri yazma tutkusu... derken sudabalıka başladım.

Bu geçen zamanda pek güzel yazıyorsun, zevkle okuyoruz diyenler arttıkça ben de pek keyiflendim, yazmaya devam ettim. Ama tabi olay günlük benzeri birşey olmaktan da baya bir uzaklaştı.

Cinli geçenlerde bana bir blog linki yolladı. Anca fırsat buldum da baktım. Baktıkça da imrendim. Peki tamam, kıskandım. Hafiye pek güzel yazmış. Hem yazı dili güzel, hem de yazdıklarının çeşitliliği. İşte bu gazla bunları yazıyorum. Daha günlük gibi yazsam ben de... Başıma olmadık belalar açar mıyım?! O, pek rahat arkadaşlarından bahsetmiş, onlarla konuşmalarını yazıvermiş. Ben bunları yazsam 10 kez düşünüp, 1000 kez daralmaz mıyım, canlarını sıkacak birşeyler yazmış mıyımdır diye. Hımm... bilmiyorum.. ama artık bu nehir aynı şekilde akmaz, bunu bilirim.

2. Sörf Deneyimi

2007-08-09T11:13:00.001+03:00

5 günlük İzmir tatilinin ortasına 1 günlük Alaçatı ziyareti sıkıştırdım.

Rüzgar tam kıvamındaydı. Çok kalabalıktı eğitim yapılan alan. Eğitim boyunca kısa bir süre 3.2, geri kalanında 2.5 metre karelik yelkenle sörf yapmıştım. Bu sefer en başından 4lük bir yelken ve büyük değil, orta boy bir sörf tahtasıyla sörf yaptım.

Gitmek istediğim yerlere gidebildim. Hatta bir iki asortik dönüş bile denedim ama malesef hepsi fiyasko ile sonuçlandı.

Dönüşte de Alaçatıya uğrayıp çayımı da içtim. Seviyorum işte Alaçatı'yı.

Balık mıdır, maymun mudur?

2007-07-24T21:31:00.001+03:00

Bu balığın hevesleri bitmez! Biri biter, bir başkası başlar. O ne yapsın, keşfedilecek daha çok yeni yeni denizler, yeni denizlerde başka başka balıklar, bitki örtüleri, deniz canlıları vardır. Bu balık bunların olabildiğince hepsini görüp hepsiyle tanışmak ister. Yetmez bir de bunları belgelemek ister.

Şimdiye kadar geçen zamanda da belgeledi kendince. Bir fotoğraf makinası vardı, Kodak DX4530. Berlin gezisinde bilmem kaçıncı kez düşürdü onu, en sonunda pil kapağını zedeledi. Nepal gezisinde çok çekti bu yüzden. Bir de baktı ki pek eski kalmış makinası artık. Dahası Nihani Bey'in makinasına, fotoğraf çekme zevkine imrendi. Hele de çektiği fotoğrafları görünce ben bu işe bir el atayım artık demeden edemedi. Diyorum ya, balık mıdır, maymun mudur belli değil. Balıksa da maymun iştahlı olduğu kesin.

Bir iki soruşturdu. Çok sürmedi, yeni bir fotoğraf makinası aldı kendince: Canon S5IS. Göreceğiz bakalım ne kadar bu hevesinin takipçisi olabilecek, ne kadar güzel fotoğraflar çekebilecek. Ne de olsa çektiği fotoğrafları buraya koyacak, biz de göreceğiz.

Rüzgara yelken açtım

2007-07-03T21:18:00.001+03:00

Yok, bilemediniz, teknede değildim bu sefer. Gene yeni bir şeyin tadına baktım, rüzgar sörfünün.

Geçen hafta, haftasonları dahil 10 günlük tatil yaptım. Bunun 5 günü Alaçatı'daydım. Tek başıma.
2007 hedefleri arasında birkaç hedef vardı: Kayak, Nepal gezisi ve sörf. Küresel ısınma kayak konusunda beni caydırdı. Ya da bu bahaneyi bulabildim. Neyse... Nepal'e gittim. Sörfü de yaptım işte sonunda.

Malesef benim hayallerime kışın dahil olanlar, yazın vakit gelince dahil olamadılar. Ama ben gene de yılmadım, tek başıma da olsa Alaçatı'nın yolunu tuttum.

Önden otelimi ayarladım. Ilıca'da İleri Otel'de kaldım. Güzel deniz manzaralı, ilçe merkezinde bir 2-3 yıldızlı otel. Çarşamba günü öğlene doğru vardım otele. Mis! Ve fakat işte geçen haftanın en zehir sıcağının yaşandığı gün idi. Eşyaları atıp kumrucu Hüseyin'de aldım soluğu. Kumrumu beklerken boncuk boncuk ter döktüm. Hızla yemeği yiyip otele döndüğümde sıcaktan başım dönüyordu. Sörf okulu için bir telefon görüşmesi yaptım. Bugün pek rüzgar yok istersen dinlen dediler. Ne hüsran! Alaçatı'da bile rüzgar yok! Sıcaktan uyudum mu bayıldım mı bilemiyorum. Gene de öğleden sonra kalkar kalkmaz soluğu sörf okullarının bulunduğu koyda aldım.

Bir iki yere sorduktan sonra Alaçatı Sörf Okulu'nda karar kıldım. Genel olarak söylenen fiyat aynı, 10 saati 300 YTL. Ama pazarlık payı var. Okulumdan genel olarak memnun kaldım. Alaçatı Beach Resort'un içinde. Alaçatı Babylon'da bu komplekste. Böylece otelin havuzundan, plajından ve Babylon etkinliklerinden ücretsiz olarak yararlanabildim. Ve hatta son cumartesi gecemi dolunay eşliğinde Babylon'da Candan Erçetin konseri dinleyerek pek keyifli geçirdim. Otelin içindeki Otto restoranının pizzaları çok güzel, manzarası da.

Neyse, gelelim sörf olayına. İlk iki gün inanılmaz az rüzgar vardı. Bunu şanssızlık olarak değerlendirmiştim başta. Ama sanırım değilmiş. 2 bayan arkadaşla birlikte 3 kişi ders aldık. O, bugün dinlen istersen, denilen günde hemen derslere başladık. Hemen 2. gün koca koyu bir uçtan diğer uca 2 kez gittik geldik. Vay be olacak bu iş, dedim kendi kendime.

3. gün rüzgar kendini göstermeye başladı. Bir boy büyüttüğüm yelkenimi tekrar küçülttüm. Herkes (tüm acemiler) rüzgar altına doğru sürüklenirken, ben bir türlü rüzgar altına yol alamıyordum. Bunun nasıl olduğunu hala çözemedim. Gücümün çok zorlandığını hissettim. Bir ara nereden girdim bu işe, ne maymun iştahlıyım sorgulamalarına başladım. Baktım olacak gibi değil dinlendim. Akşamüstü tekrar bindim boardun üzerine. Rüzgar biraz daha sakinleşmişti. İyi oldu. Yelkene rüzgarı nasıl dolduracağımı biraz daha anladım. Daha güzel seyirler yaptım. Rüzgar arttıkça benim kendi kendime konuşmalarım arttı, hadi kızım, dayan, topla popoyu, düşmeyeceksin hadi.. Böyle sayıklarken birinde tam dönüşü yaptım, yelkeni toparladım bir balık hemen önümde suyun üstünde zıpladı. Ah o ne güzellikti.. suda zıplayan balık :)

4. gün rüzgar daha da artmıştı. Bu arada ders almaya niyetlenen ve sörfçüleri izlemeye karar veren, o gün tanıştığım Özgür'ün eline fotoğraf makinamı tutuşturdum ve böylece ilk ve tek sörf yapan Oya fotoğraflarım çekilmiş oldu. Sağolsun. Bir-iki çırpındım. Rüzgar altına yol alamama sorunum devam ediyordu. Hocam Selami baktı olacak gibi değil bana karada ders verdi. Sorun bir türlü popomu toparlayamamdan kaynaklanıyormuş. Düz tutmam gerekiyor yani vücudumu. Bunu biliyordum aslında. Gene de bu ara ders işe yaradı. Tekrar çıktığımda boarda çok daha iyiydim. Sonraki 2 saat baya başarılıydım. Arada şarkı bile mırıldanmaya başladım. O rüzgarlarda daha önce cesaret edebildiğim yerlerden biraz daha uzağa gidebildim, çok daha iyi seyirler ve dönüşler yaptım. O gün bir daha sörf yapamadım malesef. Rüzgar gitgide şiddetlendi. Benim gözüm yemedi. Yediğindeyse Selami otur sen dedi bana.

5. günse ders iptal oldu. 7 knot şiddetinde rüzgar vardı çünkü. Alaçatı tatilimi planladığımdan daha erken tamamlamak zorunda kaldım. Ellerim çok acıdı. Birkaç parmağımın derileri yüzüldü. 4. gün yelkene gücüm yetiyordu fakat, parmaklarımın acısı bumbayı (yelkeni yatay kesen tutamaç) istediğim şekilde kavramamı engelliyordu.

Bu arada bol bol düştüm boardun üzerinden tabi. 5-6 çiziğim var. Bir kere de boardu çekerken, arkada suyun içindeki kuyruğu (fin, galiba bir adı da yüzgeç) parmaklarımın arasına sapladım. Farkına varmadan kavruldum. Bir tüp Bepanthene kremini bitirdim. Bir gün şu kolu ve bacağı yarım kapalı elbiselerle sörf yaptım, bir gün de şortla. Ama diyebilirim ki, hala tek parçayım.

Güzel miydi.. evet, güzeldi. Gene yapacak mıyım.. evet, zaten 2 saatlik alacağım kaldı. Artık her Ürkmez'e yazlığa gidişimde günübirlik kaçamak yapıp sörf yapacağım. Zor mu.. evet gerçekten zor. Başı, beli bir yerleri sakatlamak mümkün. Ama bana kalırsa araba sürmekten tehlikeli değil. Denizi sevenlere, sınırlarını zorlamayı sevenlere sörfü tavsiye ederim.

Son bir şey. Alaçatı'yı gene sevdim. Kesinlikle Türkiye'nin bir kasabası gibi değil. Bir kasaba olduğu gibi böyle güzel mi restore edilir.

2 dipnot eklemek isterim:

Dipnot 1: Fotoğrafta da görülüyor, rengin koyulaştığı bir hat var. Oraya kadar derinlik 1-1,5 metre. Oradan sonra birden orası 30 metre derinliğe çıkıyormuş. 1700lerde Çeşme'de deprem olmuş. Ve o hat fay hattıymış. Taa Yunanistan'a kadar devam ediyormuş. Celal Bayar Ün. İnşaat Fakültesinde öğretim görevlisi olan Prof. Dr. Celal Kozanoğlu'ndan öğrendim bunu. İlginç değil mi?!

Dipnot2: Sörf merkezi, etrafta dolanan insanlarıyla Kaliforniya gibi (Filmlerden gördüğüm kadarıyla tabi).

Gitmek

2007-05-25T13:24:00.000+03:00

Bugünlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...
Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.
Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok.
Bir kendisi.
Bu yeter zaten.
Herşeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.
Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor.
Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor.
Böyle gidiyoruz işte.
Bir yanımız "kalk gidelim",
öbür yanımız "otur" diyor.
"Otur" diyen kazanıyor.
O yan kalabalık zira...
İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,
Güvende olma duygusu...
En kötüsü alışkanlık.
Alışkanlığın verdiği rahatlık,
Monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.
Kalıyoruz...
Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz.
Evlenmeler...
Bir çocuk daha doğurmalar...
Borçlara girmeler...
İşi büyütmeler...
Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.

Misal ben...
Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Değil bu şehirden gitmek,
İki sokak öteye taşınamıyorum.
Alıp götürsem gelmez ki...
Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında,
Herkes onu, o herkesi seviyor.
Hangi birimizle gitsin?
"Sırtında yumurta küfesi olmak" diye bir deyim vardır;
Evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin,
Kendi imalatımız küfeler.
Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.
Ölüm var zira.
Ölüme inat tutunmak lazım,
İnadına kök salmak lazım.
Bari ufak kaçışlar yapabilsek.
Var tabii yapanlar, ama az.
Sadece kaymak tabakası.
Hepimiz kaçabilsek...
Bütçe, zaman, keyif... Denk olsa.
Gün içinde mesela...
Küçücük gitmeler yapabilsek.
Ne mümkün.
Sabah 9, akşam 18
Sonra başka mecburiyetler
Sıkışıp kaldık.
Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli
Bu kadar ağır olmamalı.
Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.
Bir ömür karşılığı, bir ömür yani.
Ne saçma...
Bahar mıdır bizi bu hale getiren?
Galiba.
Ben her bahar aşık olmam ama
Her bahar gitmek isterim.
Gittiğim olmadı hiç,
Ama olsun... İstemek de güzel.

Yazarı kesin değil malesef. Can Dündar ya da Can Yücel.

Nepal'e dair kalan notlar

2007-05-20T01:24:00.001+03:00

Birinci yazıyı yazdıktan sonra, oturup da ikinciyi yazmak zor. Küba için de ummuşum ama yazamamışım.

En genel konuyla başlıyayım. Neler yedim içtim.. Her sabah yumurta yedim. Omlet ya da haşlanmış olarak. Hatta Nepal'de yediğim ilk şey de omlet. Yumurta yemeyenin Nepal'de işi zor. Kahvaltılar yumurta ve zencefilli soğanlı haşlanmış patatesten ibaret desem yeridir. Hayatımda yemediğim kadar çok yumurta yedim Nepal'de. Bufalo eti yedim bir kaç yerde. İlki lastik gibiydi, Baktapur'daki. Yılmadım gene yedim, çok iyi olanlar da çıktı. Kutsal olduğundan dana eti bulmak kolay değil, ama gene de turistlere var. Tavuk yemekleri fena değildi. Pokhara'daki pizza, lazanya, Chitwan'daki sebzeburger gayet başarılıydı. Yemeklerde genel olarak inanılmaz miktarda zencefil ve/veya sarımsak vardı. Ben öyle kolay kolay iğrenmem ama bir ara zencefilden fena halde gına geldi. Sanırım bunda Katmandu'da kaldığımız otel odamıza girişteki yoğun koku da etkili olmuştur. Zencefil nedeniyle yemeden içmeden kesilen oldu. Turumuzun sonunda zehirlenen oldu. (Doktor su nedeniyle olabileceğini söylemiş ki sözkonusu şişe sudur.) Öğünlerini patates kızartmalarıyla geçirenler oldu. Ben her zamanki gibi hiç aç kalmadım. Ne bulduysam yedim. Hatta kilo bile aldım.

Şarap üretimi yok. Bu nedenle şaraplar İspanya ve İtalya'dan ithalmiş. İçtiğim tüm şaraplar başarılıydı. En yaygın içkiyse Everest marka biraydı. Yerel içkileri rakşiyi (bunun yazılışını ve hatta adını bile uydurmuş olabilirim.) ise sadece Katmandu'daki Nepal gecesinde içtik. Konyak gibi geldi bana tadı, boğazyakangillerden. Bizim poşet çaydan içmek için black tea demek lazım. Aksi halde Nepal çayı geliyor. Sütlü ve şekerli çay, Nepal çayı oluyor. Sokaklarda yaygın olarak gazoz satılıyor. Bildiğimiz Fanta, kola şişelerine kendi yaptıkları gazozları doldurmuşlar. Arkadaşlardan birinin bakkaldan aldığı Coca-Cola'nın kapağı Fanta çıktı. Çeşme suyunun içilmesi kesinlikle tavsiye edilmediğinden alınan kolaya da dikkat etmek gerekiyor.

Trafik ters işliyor Nepal'de. Bir dönem İngilizler'in sömürgesi imişler. Ve hatta Hindistan-İngiltere mücadelesinde Hindistan'a destek verdikleri için İngiltere 150 yıl kadar (1950 civarlarına kadar) Neplalliler'e yurt dışına çıkış yasağı getirmiş.

Nepal'de inanç dağılımı şöyle: %90 Hindu, %9 Budist, %1 diğer. Velhasılı hiç cami görmedim. "Vay müslümansınız, o zaman size çok iyi bir fiyat vereceğim" cümlesini duyanlar çok daha yüksek rakamlarla karşılaştıklarını söylediler.

Yeme içmeden sonra seyahatteki en önemli konulardan biri de hediyelik eşyalardır. Nepal bu konuda cennet. Bir kere Türkiye'ye göre çok ucuz. Biblolar, ahşap işçilikleri, Thankalar (pirinç kağıdı üzerine boyamalar), dağcılık malzemeleri, kıyafetler... Bunların pek çoğunu Türkiye'de bulmak mümkün, sadece daha pahallılar.

Havaalanlarında hiç bir dijital aygıt yok. Çok ilkel. Sigara içiliyor, köpekler rahatlıkla dolanıyor, bilgisayar yok, bavullar tek tek açılıp bakılıyor...

Maocular yakın zamana kadar sıcak mücadele içindelermiş. Şimdiyse iktidar ortağılar. Bu konuda garip bir hikaye var. Ülke yakın zamana kadar kutsal da kabul edilen ve çok sevilen kral tarafından yönetiliyor. Fakat oğullarından biri, bir gün kralı ve diğer tüm kardeşlerini öldürdükten sonra intihar ediyor ve aileden başa geçebilecek kimse kalmıyor. Halk günlerce sokakta yatıyor. Çok sevdiğimiz kralımız ölmedi, geri gelecek diyorlar. Çin'in Hindistan'dan öne çıkarak Nepal üzerinde etkili olma çabası var. İşte bu aralar Maocular faaliyetlerini artırıyorlar. Hatta başkent Katmandu'yu kuşatacak kadar güçleniyorlar. Yerel rehberimiz Samir anlattı bunları. Okuyup araştırıp en doğru bilgileri burada aktarıyor değilim. Samir Maocuları sevmiyor, açıkca belli. Ama sevenleri, Che şapkasıyla dolananları da gördük.

Fotoğraflar fikir veriyordur. Nepal halkı fakir. Yeme içme alışkanlıkları, temizlik alışkanlıkları bizim için pek dayanılır gibi değil. Kadınları erkeklere göre çok daha bakımlı. Genel olarak kısa boylular. Hintlilerle Çinliler arasındalar, kısa boylu, biraz çekik gözlü ve karalar. Bizdeki kadar olmasa da onlarda da reklam tabelaları yaygın. Özellikle Pepsi reklamı hepimizin dikkatini çekti. Pepsi şişesine uzanan bir kadın. Çok pişmanım bir fotoğrafını çekmediğim için. Bir de ünlü sigaraları var: Surya. Aslında en yaygın olan ve beni en çok düşündüren Surya'nın reklam tabelalarıydı. Yatlar, iş adamı tiplemeleri, golf oynayanlar... Esinlen, de sloganlarıydı. Bu insanlara ne ifade ediyor olmalı diye düşündüm. Çok çok ilgisizdi, o tabelalar asılı oldukları yerlerle. Şimdi düşünüyorum da bu bizim ülkemiz için de geçerli.

Onca yüksek ülkedeyiz, etrafımızda deli ışıklanmış şehirler yok, yıldızları görürüz diye umdum. Malesef yağmur bulutları hep pusudaydı ve umduğum kadar yıldız göremedim.

Bu yazıyı nasıl bitireceğimi, nasıl bağlayacağımı bilemedim. Hala da atladığım konular vardır sanırım. Ama artık böyle bitsin...

En nihayetinde gittim Nepal'e

2007-05-07T22:19:00.002+03:00

Kaç yıldır gittim gidicem, Maocu gerilların Katmandu'yu kuşatmasıydı, Katmandu'da camilerin basılmasıydı, gidecek arkadaş bulamıyorum derken gittim sonunda.

Yeliz'le birlikte bir tura katıldık. Ama tur şirketiyle değil. Melih Eriş ve Hüma Tunç'un rehberliği ve organizatörlüğünde (www.fotogezgin.com) döküldük yollara. Ortalama bir tur şirketiyle gitmeye göre 400€ kadar daha ucuza geldi. Yedim içtim, yoldu vergiydi, duty free alışverişi derken 1500 Euroluk bir bütçe ile 20-29 Nisan arasında, uçuşlarla birlikte Nepal sokaklarının tozunu attırdım. Tur ekimiz 23 kişiydi. Hüma ve Melih'e ek bir de yerel rehberimiz Samir vardı. Tur ekibinin çoğu (15i) Ankara'lıydı.

Öğlen saatlerinde, İstanbul Atatürk Havalimanı'nda biraraya geldik. Oradan Gulf Air ile Bahreyn üzerinden aktarmalı olarak başkent Katmandu'ya sabah erken saatlerde vardık. Daha havaalanında eğlence başladı. Sigara içilen, köpeklerin dolandığı bir havaalanı. Hiç bir dijital alet yok. Paramızı ödeyip, kapıdan aldık vizeyi. Bavullarımızı aldığımız yer curcunaydı. Ekip toplansın diye beklerken, dışarıda yolcu kapmaya çalışanların itiş kakışlarını seyrettik. Bir yandan da kalbimizin çarpıntısı arttı. Geldik işte, hadi bakalım nasıl bir yermiş merakı bastı.

Bindik tur midibüsümüze (oranın standartlarının baya bir üzerinde Tata marka midibüs). İlk güzelliği bize Samir yaptı. Çiçekten kolyelerimizi taktı boynumuza tek tek. Bu çiçekleri daha sonra tapınak civarlarında da çok gördük.
Otele yerleştik. Baştan söyleyeyim kaldığımız hiç bir otel Türkiye'nin yıldızlı otelleriyle karşılaştırılmaz. Basit oteller, sıcak suyu var, böcekler cirit atmıyor, asansörleri yok.

Katmandu günlerinde Hindu ve Budist tapınaklarını gezdik. Bir gün de Baktapur'a gittik. Burade da bol bol tapınak gezdik. Doğrusu ya yıllardır gidemediğim için sanırım çok daha büyük bir beklenti oluşturmuşum kafamda. Büyülü bir masal alemine dalmayı bekliyordum. Klasiktir beklenti ne kadar büyükse, yaşanan bu beklentiyi o kadar karşılayamaz. Doğrusu ya, ben de felsefi derinlikleri pek de olmayan biri olarak Efes'i gezer gibi gezdim başta. Ama tabi Efes'le karşılaştırmak saçma olur. İnsanlar orada kendi inançlarını, düzenlerini yaşamaya devam ediyorlar. Çok geride kalan birşey değil gezilen. Swayambunath Tapınağı'nda maymunlar her tarafta. Elimizde yiyecek bir şey olmaması için uyarılıyoruz ki, kafamıza maymunlardan darbe almayalım. Alınlarında kırmızı pirinçli gönül gözleri açılmış insanlar çevremizde. Hiç görmediğimiz şekilde ibadet ediyorlar. Fakirler ve beraberinde güler yüzlüler. İşte yavaş yavaş yabancılıktan çıkıp hissetmeye başlıyorum. Onlarla birlikte çarkları döndürmeye başlıyorum. Renkli sarili kadınlara bakıyorum. Çok istiyoruz biz de Yeliz'le onlardan giymeyi. Ama olmuyor malesef, sari almayı beceremiyoruz. Swayambunath dönüşü yaşayan tanrıçalardan Kumari'yi görüyoruz. Yılda bir halkın arasına karışırmış. Bir tahtta oturuyor, halk büyük saygı gösteriyor. Kumari, makyajlı bir kız çocuğu, 10 yaşında yok. Ertesi gün Baktapur'da meydanda süslü bir araba görüyoruz. Meğer her ilin ayrı bir Kumari'si varmış. Baktapur'un Kumarisinin arabası meydanda kırılmış ve orada bırakmışlar. Üzerinde çocuklar oynuyordu.

Ölü yakma törenlerini izliyoruz. Alta kalın kalaslar yerleştiriliyor üstüne beyaz bir kumaş, onun da üzerinde ölünün bedeni. Görebildiğim kadarıyla yüzü açık. Sevdikleri, yakınları tek tek gelip çevresinde dolaşıyorlar, ayaklarını öpüyorlar, üstüne çiçekler döküyorlar. Sonrasında yakma işlemi başlıyor. Yanık deri kokusu etrafı sarmış. Külleri nehre döküyorlar. O nehrin Ganj'a karışacağı ve küllerin oraya varacağı inancıyla. Pashapunath Tapınağı çok daha geniş bir alan. Burada belgesellerde gördüğümüz tipte insanlar var, buralarda yatıp kalkan, kendini ibadete vermiş olan. Hindu Tapınaklarının içine Hindu olmayanların girmesi yasak. Ancak çevresinde dolanabiliyoruz. Tapınaklarda ahşap işçiliği inanılmaz. Bazı tapınaklarda Tantrik figürler var. Biz de meraklı meraklı farklı pozisyonlarda sevişen farklı hayvanların ve insanların tahtaya oyulmuş figürlerine bakıyoruz. Doğrusu ya en çok onlarla ilgilenmiş de olabiliriz!

Baktapur dönüşü yağmur nedeniyle gezemediğimiz Durbar Meydanı'nı gezmeyi hedefliyoruz. Ama nafile! İnanılmaz bir trafik var. Hele Katmandu içindeki trafik inanılmaz. İstanbul trafiğini özlüyoruz. İki şerit yollar şehrin merkezindeki Thamel'de, bir gidiş bir dönüş. Kaldırım: Hiç yok! Bol motosiklet, hurda araba, klaksiyon sesi ve ters akan trafik. İstanbul'un trafiğine laf ederken bir daha düşüneceğim bundan sonra. Hava 25-30 derece arası. Çok nem var. Muson yağmurları başladı başlayacak. Her akşamüstü 1-2 saat inanılmaz yağmur yağıyor. Nerdeyse mevsimi kaçıracakmışız.

Tatamıza atlayıp Chitwan'ın yolunu tutuyoruz. Daha önce gördüğüm teraslardan oluşan tarım alanları her taraf. Manzara çok güzel. Öyle meyilli ki Nepal'in toprakları hep teraslama yapılmış. Manzara çok güzel, tur ekibimizin de keyfi güzel. Nepal anlatımına ara verip, ekibimizden bahsetmek istiyorum. Hiç kimse yoktu ki "ah bu kişi olmasa tur çok daha iyi geçerdi" diye düşünelim. Tur bitiminde birbiriyle bir çift laf etmemiş iki kişi kalmamıştır. Ben çok yalnız ya da iki kişi olarak gezmiş biri değilim. Çoğunlukla turlarla gidiyorum tatile. Hani derler, turla değil bireysel gidersen çok daha iyi tanırsın gittiğin yerin insanlarını diye, eminim doğrudur. Ama turla her gittiğim tatilde de kendi ülkemin değişik insanlarını tanıdım. Ve bundan hep çok keyif aldım. Nepal tur ekibi de her bireyiyle ayrı bir güzellikti diyebilirim. Hepsini tanıdığıma ayrı ayrı memnun oldum, onlardan birşeyler öğrendim.

Chitwan'da nehir kenarında bir otelde kaldık. Kapısı antika asma kilitlerle kapatılan, banyosu orman manzaralı bir oda idi. Yıkanırken böyle güzel manzara görmemiştim daha önce. Chitwan'a vardığımızın ilk gecesi dinlendik. Dinlenirken de Serap Teyze'nin ta Nepal'e taşımayı ihmal etmediği Türk kahvesini yudumladık. Ah bir de fal bakabilseydik! Ertesi sabah erkenden kalktık ve kano turu ile aktivitemize başladık. Nehirde timsahları gördük ve mavi renkli güzel tepeli kuşları. Sonra tek sıra halinde gerilla yürüyüşü ile ormana daldık. Hayvanat aleminin herbirinden korkan Yeliz, gergedanlara en çok yaklaşan ve yüzyüze gelen ilk kişi oldu. Yerel rehberimiz durdurdu bizi hemen. Bir ay kadar önce muhatap olmuş gergedanlarla ve pek hoşlanmamış belli ki. Rehberin elinde bir sopa, biz de fotoğraf makinası. Bu arada gergedan düşmanına nasıl davranır bunu konuşuyoruz. "Önce bir boynuz darbesiyle yere düşürür ve sonra 3 tonluk ağırlığıyla üstüne çıkar. Başka bir şey yapmasına gerek kalmaz.." Annecimmm hızla hedefe varmak istiyorum. Çok cengavermişiz diye düşündüm. Rehberimiz gergedan kovalarsa büyük bir ağacın arkasına saklanmamız gerektiğini söylüyor. Ne hoş! Etrafta büyük ağaç yok. Çok uzunlar ve fakat kalın değiller! Bu gergedan denen havan boynuzu nedeniyle hangi kalınlıktaki ağaçta beni göremez acaba diye kara kara düşünürken, gergedanların çevresinde büyük bir yay çizerek fil yetiştirme çiftliğine varıyoruz. Ohh, derin bir nefes!

Elimizdeki kurabiyelerle filleri besliyoruz, seviyoruz onları. Gene de çok yaklaşmamız için uyarılıyoruz ki çantamızı, fotoğraf makinamızı kaptırmayalım. Çok güzeller, inanılmaz sevimliler. Hele de yavrular... En küçüğü bir aylık kadardı. Dünya tatlısıydı. Bir filin hortumunda 450 küsur kas varmış. Ne rakam! Fillerin tüyleri var mıdır? Yok biliriz. Yok gerçekten. Kılları da yok. Bana kalırsa dikenleri var. Bir havyanın kılları bu kadar mı sert olsun! Komikler, seyrek saçlı gibiler, ya da seyrek dikenli.

Otele dönüyoruz. Filleri nehirde yıkama aktivitesi var. İsteyen katılıyor tabi. Çok kararsızım. Herkesin aklında bir ay içinde duyduğumuz haber var, yetiştiricisini öldüren çıldırmış fil. Biraz tırsıyorum ama bu fırsat nasıl kaçar, diye düşünürken Ali Bey ve Yıldız Hanım şortlarıyla emin adım nehre ilerliyorlar. İşte bu start tabancasının ateş aldığı andır! Koşarak bikinilerimi, şortumu giyip nehre iniyorum. Bana file nasıl bineceğimi gösteriyorlar. Önce kulaklarından tutup sonra hortumuna basıp üstüne tırmanıyorum. Off çok güzel! Hortumuyla beni yıkamaya başlıyor. Çok yüksekteyim. Başını okşuyorum, seviyorum onu. Sonra benim keyfimi gören Hüma atlıyor suya. O da file tırmanmaya çalışıyor. O ne tırmanış! Önce filin gözüne basıyor, sonra geçirdiği gülme krizi nedeniyle bir süre filin kafasının üstünde vakit geçiriyor. Sonunda da tırmanıyor file, "Ben Nasrettin Hoca'nın torunuyum, file de ters binerim" diyerek. Filcağız dayanamayıp suya atıyor bizi. Elimize verdikleri taşlarla filimize kese atıyoruz, karnına başımızı koyup seviyoruz onu. Sonra da nehrin kahverengi sularında eğleniyoruz. Bu aktivite hayatım boyunca unutamayacağım güzellikteydi. Nepal turunda en çok bundan keyif aldım.

Akşamüstü ise dörder kişilik gruplar halinde fil safariye çıkıyoruz. Yola çıkmadan muzlarla besledik onları. Peşin peşin rüşvetimiz verdik. 8 Kadar gergedan, 2 geyik ve güzel kuşlar gördük fillerin üstündeyken, nehrin sularına girdik çıktık, yağmur atıştırmaya başladı, yağmurda yol aldık. Filin üstündeyken gergedanlar tehlike oluşturmuyormuş. Çok yukarıda oluyorsunuz filin üstünde ve çok sallantılı yol alınıyor. Filler dönüşte bizi otelimize kadar bıraktı. Üstüne soğuk biralarımızı açtık, Yeliz'in bir hayvanlı aktiviteyi daha başarmış olmasını kutladık. Uzakta, ormanın ardında bulutlardan boşalan yağmuru gördük. Yarım saat sonra o yağmur bizim üstümüze yağıyordu ve artık o çok yakınımızdaki aynı orman kesinlikle görünmüyordu. Ben romantizm yapıp çatıya çıkmaya heveslendim ama şiddetli muson yağmuru beni geri püskürttü.

Chitwan'daki ilk gece orada yüzyıllardır yaşayan Hindistan'daki Tar Çölü'nden gelen, Taru halkının folklör gösterilerini izledik, onlarla birlikte Taru dansı yaptık. Yılar sonra hala sıtmayı yenmiş bir halkın bireyi olmaktan gurur duyuyorlardı. Türkiye'de de sıtma şiddetini hissettirmiştir ve gene de ne kadar da geçmişte kalmıştır. Kendilerini sopalarla koruyarak yıllarca düşmanlarıyla savaşmışlar. Dedim ya, ormandaki yerel rehberimizin de elinde sopa vardı diye; her ne kadar sopayı kullanmaktaki maharetlerini gördümse de içimi rahatlamadı doğrusu.

Chitwan'dan Pokhara'ya geçtik. Dünyanın 8000 metreden yüksek 10 zirvesi varmış, bunlardan sekizi de Nepal'deymiş. Biri malum Everest. Diğerleri de Pokhara civarında. Buralar dolayısıyla dağcıların cennet mekanlarından. Çok turist var. Çoğu da hippi. Atmosfer daha garip oluyor doğrusu, bu kadar çok Nepalli ve turist bir arada. Bu Türkiye'de çok sayıda turist görmekten farklı bir görüntü.

Burada deli dağcılık malzemesi alışverişi yapıyoruz. Yağmur ara ara bastırmaya devam ediyor. 3-4 saatlik planlanlanan yürüyüşe gitmiyoruz biz, ne işimiz var bardaktan boşanırcasına yağmur yağarken. Ama vazgeçmeyenler var ekibimizde. Hepsi de sağlarında sollarında sülüklerle geri dönüyorlar. Hele Hüma'dan 18 sülük çıkıyor. Neyseki Hüma akıllılık etmiş ve bu konuyu baya bir araştırmış Türkiye'deyken. Bunca bilgisi sülüklenmesinin önüne geçemediyse de, toplardamarlara kafasını sokan sülükleri, damarları parçalamaması için çekmemesi gerektiğini öğrenmiş. Kuytu köşelere kaçmayı hedefleyen sülüklerin hedeflerine varmalarını da yaptığı uyarılarla engellemiş. Sülüklerin üstüne tuz dökünce bırakıveriyorlarmış kendilerini. Ama bıraktıkları yaralar 24 saat sonrasında bile ara ara kanamaya devam ediyordu.

Onlar sülükle mücadele ederken, biz bilardo oynadık. Ardından bisiklet kiralayıp ara sokaklara daldık, en sonunda da masörlerin ellerine bıraktık kendimizi. Mayışmaktan küçücük olmuş gözlerle çıktım masajdan.

Ertesi sabah, 7 saat civarında süreceği öngörülen, çok tırmanışlı olduğu söylenen bir yürüyüş vardı. Sülük korkusundan vazgeçmiştim. Hatta sabah gene bisiklet kiraladım ki alışveriş yapmayayım ve sokak aralarına dalayım. İyi de gidiyordu. Fakat bisitletin üstünde havaya girdim ve yürüyüşe katılmaya karar verdim. İyi ki de öyle yapmışım. Molalarla 3,5-4 saat kadar sürede zirveleri daha iyi görebileceğimiz Sarangot'a vardık. Yaklaşık 700m. yükseldik ve 10 metre yatay yol gitmeden devamlı tırmandık. Çok güzeldi. Paragliding yapanlar bile aşağımızda kaldılar. Akşam konaklayacağımız pansiyona vardığımızda, dilimiz sarkmıştı ama son bir gayret zirveye de tırmandık. 1700 metreye yakın bir yükseklikteydik ve çok yüksekte hissediyorduk kendimizi. Fakat önde daha yüksek dağlar, onların ardında daha da yüksekleri. Çok etkileyiciydi. Sabah da güneşin doğuşuna geldik buraya. Ama malesef bulutlardan pek de muhteşem bir manzaraya tanıklık edemedik. Tırmandığımız yolu, ertesi sabah aynen yürüyerek indik. 2,5 saat kadar sürdü, fakat yorgunluğu ve baldırlarımızda bıraktığı sızı, çok daha uzun.

Dönüşümüz malesef çok yorucu oldu. Önce dolmuş uçak gibi 40 civarında yolcu alan Yeti Havayolları'nın uçağıyla Katmandu'ya, oradan Umman'ın başkenti Muskat'a ve Muskat'tan da Bahreyn'e uçtuk. Sabah 2 gibi yatağa dar attık kendimizi. Ertesi sabahın köründe de Bahreyn'den İstanbul'a giden uçakla ülkemize vardık. 24 saat içinde 4 uçuş. Ankara'ya, İzmir'e gidecekler için çok üzüldüm doğrusu. Zira vardığımız gün, akşam yatana kadar başımın dönmesi hiç durmadı.

Bu yazı çok uzun oldu. Daha anlatılacak şey var aslında: Yemekler, içecekler, havaalanlar, bakkallar, sokak satıcıları.. Ama daha uzatmayayım. Umarım bir atılım daha yapar bunları da yazıya dökerim.

Turumuzun en profesyonel fotoğrafçısı Nihani Bayındır'ın çektiği fotoğraflar için tıklayın..

Tüm Nepal fotoğrafları için tıklayın..

devrik cümle

2007-04-04T13:04:00.001+03:00

Bugün, sabah sabah, aklımdan ne çok devrik cümle kurduğum geçti. Bunun neyle ilgisi olabilir diye düşünüp, başladım Google'dan değişik anahtar kelimelerle arama yapmaya. En hoşuma giden yorum Ekşi Sözlük'den çıktı. "Devrik cümle" yazıp getir butonuna tıklayınca karşıma gelen 21 no'lu yorum şöyle:

eylemin fırlamalığı. anlatımda kişinin yapacakları veyahut yapamadıkları ağır basıyorsa o an, ister istemez fiiller bu boşluktan yararlanıp cümlenin istediği noktasına yerleşecektir; tabii ki en başa. devrik cümle fiiller ile noktaların her daim iyi anlaşamadıklarını gösterir bize. noktanın gelmemezliğine karşılık, fiilin gerçekleşme ihtimaline duyulan kırgınlığı ortaya çıkarır. en nihayetinde kaçarlar birbirlerinden.yine de insan istediğini yapmalıdır. yapmayacaksa da noktayı heveslendirmeden yapmayacağını-yapamayacağını ilan etmelidir, herhangi bir yere.(siboreta, 02.02.2006 17:18)

50 yıllık can yoldaşlığı

2007-03-25T20:39:00.000+03:00

Pek çok pazar günü gibi pazar gazetelerini aldım. Pazar eklerine bayılırım. Evde kahvaltı hazırlamaya üşendim ve hemen evin altındaki börekçiye yerleştim. Ayşe Arman'ın ropörtajını okumaya başladım. Hasan Pulur'un eşinin vefatıyla biten 50 yıllık beraberliğinin ardından hislerini okudum. Can yoldaşımı, hayat arkadaşımı kaybetttim, diyor Hasan Pulur. Ne şanstır 50 yılını keyifle geçirebileceğin bir hayat arkadaşına sahip olmak. Okudum, okudukça duygulandım, börekçide göz yaşlarıma hakim olamayıp eve dar attım kendimi. İşte ropörtajın linki: http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/6196456.asp?yazarid=12

tanrısal erkin bedende beliren imgesinden korkanların yazgısı

2007-03-23T19:18:00.000+02:00

bir tek beni haksız kıldın.
içtiğim suyun, sûretimi gizlediğim aynanın önünde. gözlerimi ayıramadığım sevinç,
dokunamadığım umut karşısında,
bir harfte bıraktın. herkese aynı dili verdin babil'de. bir beni yaban tuttun.
boğuk ve yabancı bir hırıltı kaldı sesim.
katına miraç eden kalabalıkta ben, koşumsuz bir binekten
bile yoksun kaldım.

güvercin öldü, boynu son kez uzandı mavi atlasa.
beni öldürmedin. yaşama sevinci soktun, yaşamla arama.
arafta bırakmak için önce sesimi, sonra adımı aldın;
adını adımdan çekerek.
adımlayarak ara yeri, kapanmayacak daireyi dolaşmaya yargıladın.
suda gezinesi bir gize mahkûm.
yaklaştıkça artan anafora doğru, cismimden ağırlığı aldın.

kendini haksız kıldın.
öldürmeyerek. yarattığın suyu, seyrettiğin sûreti yabancı gördün.
sevinç ve umuttan sürdün kendini.
harflerin uyumunu yitirdin. konuştuğun dili parçaladın,
sesini kendinden esirgedin. düzlükteki
dirimi, doruktaki cesede değiştin.

gözlerindeki fer söndü çocuğun. son bir çakımla bakan yeryüzüne.
bakışın değdiği yeri bir yalımda terk etti bellek.
puslu bir havadan yurt edindin. çakıldığın buhurda adını bakışsız bıraktın.
koyulaştırarak koruduğun korkularla.
hiç kıpırdamayarak artık, yargıçlığa yazgılandın. bilinmeyeni görmeye değil, gizlemeye atandın.

yenilen bir aşireti sarsacak hırıltılı çığlık kaldı bende.
sen yeşerecek bir kavmin, kör mührü oldun.

ahmet orhan

ahmet'in diğer şiirleri...

İzmir'e bahar çok güzel gelmiş

2007-03-13T17:03:00.001+02:00

Cumartesi gecesi dışarı çıktım. Alsancak kaynıyordu. Havalar güzelleşince insanlar sokaklara dökülmüş, 2 ay öncesine göre çok farklıydı.

Pazar günü yazlığa gittik. Bahar çok daha güzel hissediliyordu, çiçekler coşmuştu. Ama malesef 3 günlük tatilin en soğuk günüydü ve denize girebilir miyim diye kurduğum hayallerin hiç de gerçekçi olmadığını gördüm. Çantamdaki bikinilerim ıslanamadan geri döndü.

Pazartesi ise izin almıştım. Yola çıkmadan biraz Kordon havası alayım diyerek attım kendimi yollara. Otobüs Hatay Caddesinden gidiyordu. Cadde üzerindeki her iki bina arasından deniz ışıldıyordu. Ne güzellik!

İkiçeşmelik'te indim otobüsten, Kemeraltı'na arkadan girdim. Ben küçükken babamın elinden tutar , her cumartesi uzun uzun yürürdük. Kemeraltı'nda babam mutlaka bana turşu suyu, muzlu süt ve karışık tost alırdı. Saatlerce yürürdük. Canım babam, bazen bana birşeyleri alsın diye saatlerce ağlardım ve o gene de diğer hafta beni yürüyüşe götürürdü. O zamanlar Çankaya'da bit pazarı kurulurdu. Abim, ben ortaokuldayken babamdan beni artık oraya götürmemesini istemişti. Benim gidişlerim bitti, hemen ardından da bit pazarı kalktı zaten. Kemeraltı'nın arka sokaklarında bunları düşünerek, gülümseyerek yol aldım. Hisarönü'ne çıktım ve ilk iş kelle söğüş ısmarladım. Oradan da Kızlarağası Hanı'na girip kahve keyfi yaptım. Öğlen yemeği saatleriydi ve takım elbise kravatlarıyla hana kahve içmeye gelerek öğlen aralarını keyiflendiren insanlar vardı.

Konak Pier'e de uğradım. Bir alışveriş merkezi bu kadar mı güzel olur, bu kadar denizle içiçe. İstanbul'da bulamadığım Nepal kitabını da buldum burada.

Kordon'da yürüdüm. Güneş ışıl ışıldı. Hırkamı da montumu da attım attım sırtımdan. Kordon'da yürüyüş yapanlar, banklarda güneşin tadını çıkaranlar, çimenlere yayılanlar, açık havada kahvelerini yudumlayanlar... Çok keyifliydi. Ah benim canım memleketim, dedim. Sonra yolda yürürken dilenciden özür dileyen bir adam gördüm. "Kusura bakma, artık yemek çıkartmıyoruz, bu nedenle sana veremedik, yanlış anlama" diyordu. Çok nazikti.

Bu tatilin en güzel süprizi ise uçakta ortaokul arkadaşıma rastlamamdı. Onun şu anda görüştükleri, benim o zamanki en iyi arkadaşlarımdı. Nasıl cıvıl cıvıldı, enerjik ve sevgi doluydu. İzmir'in kızlarından :) O zamanki arkadaşlarımdan birinin hemen bugün buldum bile. Yaşasın artık İzmir'e gitmek çok daha keyifli olacak.

İzmir fotoğrafları

2 Günlük Ankara Keyfi

2007-03-06T22:53:00.000+02:00

Sadece haftasonu Ankara'ya gittim. Trenle gidiş, otobüsle dönüş. Arkadaşımı ziyarete gittim, daha pek çok arkadaş edinip, hoş insanlarla tanışıp döndüm.

Karaköy'den vapura bindim, Haydarpaşa gitmek için. Hava güzeldi. Vapurun yan tarafındaki koltuklara oturdum. Nasıl güzel bir eski İstanbul manzarası, Topkapı Sarayı'nın ve camilerin ışıkları, martılar, dalgalar vapura çarpıp yükseldikçe açığa çıkan mis gibi deniz kokusu ve gökte dolunay. Şairin "Ben Ankara'nın en çok İstanbul'a dönüşüne severim" demesi aklıma geldi. İstanbul uğurladı beni ve geri dönüşümü garanti etmek istercesine çok çok güzeldi.

Tren Garı'na erken varınca direk restoran vagonuna bir bayanın karşısına yerleştim. Biraz kitap, biraz şarap derken, etrafı seyretmeye başladım. Vagon tamamen doldu. Birbirini hiç tanımayan insanlar kısacık bir zaman diliminde çok koyu sohbete daldılar. Kıskandım onları. Ben de karşımdaki bayanı dürtükledim ve güzel bir sohbet başladı. Ortak bir zevkimizle gayet keyifle bitirdik sohbetimizi: Salsa :) Sonra artık yiyip içmediğimiz için restorandan neredeyse kovulduk. Yataklı da almıştım biletimi. Ne güzelmiş. Tosur tosur uyuyarak geldim Ankara'ya. Tren iner inmez şaşkına döndüm. Daha ilk ayrımda sağa mı sola mı gideceğimi bilemedim. Genç bir bey yardımcı oldu bana. Metroya da binmiş oldum onun sayesinde. Eskişehir'de Anadolu Üniversitesi'nde öğretim görevlisi imiş. Kızılay'a kıraathaneye gidiyorum, orada bir arkadaşımla buluşup, fosforlu bileşikler üzerine birlikte çalışacağız, dedi. Komik değil mi.

Ankara'da ilk durak Eymir'e götürdüler beni. Göl kenarında bir restoranda balık yedik, sohbet ettik. Oradan sonra Papsi'de içtik. Sonra evde arkadaşlarla birlikte yemek yedik. Arkadaşlarla dediysem koca masada sadece iki kişiyi tanıyordum aslında. Ama hiç yabancılık çekmedim, tanıştığım hiç bir insandan rahatsızlık duymadım. Pek keyifliydi. Öyleki cumartesi gecesi uykusuz geçti anca pazar sabah altıda uykuya dalabildim.

Ankara gezisini Beypazarı'nı gezerek bitirdim. Safranbolu evlerine benzer evleri var. Ama Safranbolu evleri daha güzel. Beypazarı yerlileri turizmden gayet faydalanıyorlar. Hepsi stand açıyor. Değişik otlar, hediyelikler, tarhana, erişte falan satıyorlar. Ben de eliboş dönmedim tabi. Bir-iki saatim daha olsun isterdim ama ben otobüse yetişeceğim için erken dönmek zorunda kaldık. Bu arada Beypazarı'nın yaprak dolması müthiş güzel. Yemeden dönmeyin.

Kıssadan hisse, Ankara'da pek de bir yer görmedim. Ama çok güzel vakit geçirdim. Değişik insanlarla tanıştım, uzun keyifli muhabetlere katıldım, yedim, içtim, dans ettim, gezdim geldim. İstanbul'a dönüşü pek sevemedim. Çok yorgundum. Trenin rahatlığından sonra yarı sürede beni İstanbul'a ulaştıran otobüs yolculuğu kabus gibi geldi. Umarım çok arayı açmadan keyifli bir Ankara yolculuğuna daha yelken açabilirim.

Yaz gelsin artık

2007-02-21T10:54:00.000+02:00

Yaz gelse de yüzsek, suda çırpınsak!.. Bu haftasonu Milliyet'in Pazar ekinde gördüm Orhan Veli'nin bu şiirini, tam da Boat Show fuarından dönmüştüm. Denize özlemim arttı. Yaz gelsin.. Bu yaz sörf yapmayı öğreneceğim.

Gemiler geçer rüyalarımda,
Allı pullu gemiler, damların üzerinden;
Ben zavallı,
Ben yıllardır denize hasret,
Bakar ağlarım.

Hatırlarım ilk görüşümü dünyayı,
Bir midye kabuğunun aralığından:
Suların yeşili, göklerin mavisi,
Lapinaların en harelisi...
Hala tuzlu akar kanım
İstiridyenin kestiği yerden.

Neydi o deli gibi gidişimiz,
Bembeyaz köpüklerle, açıklara!
Köpükler ki fena kalpli değil,
Köpükler ki dudaklara benzer;
Köpükler ki insanlarla
Zinaları ayıp değil.

Gemiler geçer rüyalarımda,
Allı pullu gemiler, damların üzerinden;
Ben zavallı,
Ben yıllardır denize hasret.

ORHAN VELİ KANIK

Kapalıçarşı Daha da Güzelleşmiş

2007-02-15T17:14:00.001+02:00

Geçen cumartesi hava çok güzeldi. Açıkhavada iki saat tenis oynadım, hiç de üşümedim.

Öldüm yorgunluktan. Ama güneş beni sokaklara davet etti. Arkadaşımı da ikna ettim, arabayı almadan, tramvayla Beyazıd yaptık. Meyve suyunu yuvarladıktan sonra Kapalıçarşı'ya daldık. Çok güzel kafeler açılmış. Hepsine vay burası da güzelmiş diyerek dolandık, ama gene de bunların hiçbirine oturmadık. Aralarda merdiven altına açılmış bir çayocağında abdest alanları seyrederek yudumladık çaylarımızı. Olabildiğince ara sokaklara daldık. Ben en çok İç Bedesten'i seviyorum. Aşağıdaki fotoğrafta İç Bedesten'in tavanı.

Afganistan'dan gelen doğal taşları satan dükkan sayısı inanılır gibi değil. Çok fazla. Cadde üzerindekilerde fiyat pahalı. Ara sokaklarda dizisi 1 YTL'ye yeşil taşlardan bulmak mümkün.

Ben hep sevmişimdir Kapalıçarşı'yı. Ama bence her gittiğimde daha güzel oluyor. Kapalıçarşı'nın renkliliği, karmaşıklığı, tarihi dokusunda haz almamak mümkün değil. Benim favori rotam şöyle: Tramvaydan Beyazıd'da inilir. Kapalıçarşı bir güzel dolaşıldıktan sonra alt kapılardan çıkrak Mercan Yokuşu'ndan inerek Eminönü'ne yürünür. Yol üzerinde bütün ıvır zıvırcılara bakılır. İşportacılar da mutlaka yeni bir şey vardır alınacak.
Biz de işportadan ayva alıp yedik. Mekanik bir alete takıyorlar ayvayı. Kolu döndürüyorlar, sonuç harika: Soyulmuş, göbeği çıkarılmış ve spiral şeklinde dilimlenmiş olarak. Malesef aleti bulup da alamadım.

Eminönü'nde yıllardır önünden geçip de pas vermediğim Yeni Cami'yi gezdim. Gündüz vakti de güzel ama hava karardıktan sonra ışıkları öyle davetkardı ki bu sefer içine girip de gezmeden edemedim.

Güzel bir haftasonu gününde favori rotamı sizlere de tavsiye ederim.

Kapalıçarşı'da gezmedik yer kalmasın derseniz, web sitelerinde haritaları var: http://www.kapalicarsi.org.tr

Berlin özeti

2007-01-30T10:29:00.001+02:00

Gittim geldim Berlin'e. Ne çılgınca gezdim, ne de çılgınca eğlendim. Hava da buz gibiydi. Ama sohbet güzeldi. Bol bol yedim, içtim, eski Doğu Berlin sokaklarında arabayla dolandım. Gene Kollwitzplatz'daki pazara gittim, güzel kahvaltılar ettim, sosisli yemedimse de sosis alıp geldim, Vietnam yemeği yedim, koca bir kap meyveli dondurma yedim, koyu sohbet ve güzel şarap eşliğinde akşam yemeği yedim. En güzeli de yeni bir arkadaş edindim, arkadaşımla da daha da yakınlaştım.

Berlin'e ucuz biletle kısa kaçamak

2007-01-26T16:34:00.001+02:00

İki ay kadar önce Germanwings'den gelen 0€'dan itibaren mailine balıklama atladım. Aslında birkaçtır atlıyordum da başarılı olamamıştım. Sonunda bileti ayarladım. Vergiler dahil 150 YTL. Pek ucuz değil mi! Niketim vize almak daha pahallıya patladı.
Nerden çıktı Berlin dersek, bilet ucuzdu demek yeterli olmaz. Bir ara Berlin 2. evim olmuştu. Çok gittim yollarını. Berlin'de günlük hayatın çok içine girdim. Güzel vakitler geçirdim. Çok sevdim Berlin'i.
Sonra Berlin defteri birden kapandı. Veda etmek istedim Berlin'e. Son bir kez gece hayatını hissedeyim, pazar kahvaltısı yapayım, mümkün olursa bisiklet kiralayım, İtalyan restoranına gidip güzel bir et yemeği yiyeyim, şehir sokaklarında sosisli yiyerek yürüyeyim istiyorum.
Sadece iki günlüğüne gidiyorum. Yapmadığım ne yapabilirim diye bakındım. Ne çok şey yapmamışım. O kadar gidip de görmediğim bu kadar çok turistik mekan, müze olduğunu görünce şaşırdım kendime.
Ben pek dayanıklı değilimdir gece geç saatlere kadar dışarda olmaya. Hele de gün içinde deli gibi dolandıysam akşama dökülürüm. Fakat bu sefer zaman çok kıymetli geliyor. Gece İstanbul'dan çıkışım 03:30 varışımsa 01:50. Ve pazartesi işbaşı. Tüm bunlara rağmen zamanı maksimum değerlendirmeye çalışacağım.
Maceranın sonuçları haftaya...

2006'ya Erken Veda

2006-12-11T10:51:00.000+02:00

2006 geldi hoşgeldi yazımı okudum. Hoşgeldi ama hiç hoş gitmedi. Bitsin o yüzden artık.

Yazmışım "Yeliz'le Muratçım olmasa hayat çok zordu". Muratçım gitti. Yok artık. 33 yaşında, doktor hatası yüzünden, efor testinde geçirdiği kalp krizi sonucu vefat etti. Arkadaşlığımız daha eski, ama 6 yıldır çok daha yakındık. Üç çok yakın kız arkadaşız biz. Murat, başta Yeliz'in kocasıydı. Sonradan ikimizin de çok yakın arkadaşı oldu. Ne derdimiz olsa ona danıştık. "Murat erkekler bu konuda nasıl düşünür" diye ona sorduk, ona da ağladık. Elinden gelen hiç bir desteği eksik etmedi. Bunca yıl içinde kalbimizde en ufak bir yara, en küçük bir acıtıcı sözü olmadı.

Geçen yıl İzmir'deydim. Onun dışında son 6 yılda tüm doğumgünlerimizi hep beraber kutladık.

Murat'ın erken kaybı çok şey öğretti bize. Ama neye yarar..

Üçümüzün de 2006'sı zorlu geçti, kötü bitti. Ama bitsin artık ve 2007 yüzümüzü güldürsün.

2006-11-02T11:01:00.000+02:00

Güneydoğu'da Sekiz Gün

2006-10-31T23:33:00.001+02:00

Bayram tatilinde doyurucu bir Güney Doğu Anadolu turu yaptım. Hemen rotayı veriyorum: Gaziantep'e uçakla gidiş, Adıyaman, Diyarbakır, Hasankeyf, Midyat, Mardin, Şanlıurfa, Halfeti ve Antep'den uçakla İstanbul'a dönüş. 8 gün 8 gece, 6 ayrı otel.

Turla gitmedik. Araba kiralayarak benim rehberliğimde dolaştık. İki ana kaynaktan toparladım bilgileri: Nişanyan'ın Ankara'nın Doğusundaki Türkiye kitabı ve Reyan Tuvi'nin Hürriyet'in seyahat ekinde çıkan yazıları (Bunlara Hürriyet'in web sitesinden ulaşmak mümkün). Nereleri görmeli, nerede ne yenir, nerelerde kalınabilir bunları derledim. Hiçbir oteli gitmeden ayarlamadık. Urfa'daki hariç tüm otelleri gittiğimiz yerde ayarladık.

Bu gezi, gezip görmek kadar yeme-içme gezisi de oldu. Tüm yemekler acılı ve etli. Aksi çok nadir.
Aklımda kalanları sıralayayım hemen...

1. Gün: Daha uçaktan gördüklerim yeşilliği, bereketli ovasıyla etkiledi beni Antep. Antep'te ilk iş sabah kahvaltıya iyi olur diye duyduğumuz katmerin peşine düştük. Nafile çabalar! Bayram arifesi olduğu için bütün katmerciler kahke (kurabiye) yapıyorlardı. Kalealtı civarını turladık, ara sokaklara daldık. Bazı evlerin üstünde Kabe resmi ve Arapça yazıların olduğu tabelalar asılı. Buna daha sonraki şehirlerde de çok rastladık. Hacca giden bu tabelardan alıp, evin giriş kapısının üstüne asıyormuş. Burada satılan değişik şeyler hakkında bilgi aldık. Çok güzel kara üzüm alıp arabamıza attık (İyi ki almışız, Adıyaman'a kadar bizi yarı tok tuttu). Bakırcılar çarşısından çıkışta paça çorbası içtik. Hayatımda içtiğim en güzel paça çorbası idi. Adıyaman yollarına döküldük. Karakuş, Cendere Köprüsü derken Nemrut'un dibindeki Karadut Köyü'nün yolunu tuttuk. Narince'de yol üzerindeki fırına uğradık. Artık satacak birşeyleri yokmuş, bayramda dağıtacakları anasonlu bazlamalardan hediye ettiler, nefisti. Gece Karadut Köyü'nde konakladık. Bu arada önemli bir nokta: Yol boyunca benzin istasyonu çok, fakat kurşunsuz benzini hele kış başında bulmak çok zor. Mutlaka dolu depo yolculuk gerekiyor. Bir önemli uyarı daha: Cepte nakit para olması lazım. Pekçok yerde kredi kartı geçmiyor.

2. Gün: Nemrut'un ardından, Fırat üzerinden feribotla Diyarbakır'a geçtik. 20 araçlık feribotta normalde çok uzun kuyruklar oluyormuş, bayram olduğu için şanslıymışız. Feribottaki insanlarla sohbet etme fırsatı bulduk. Diyarbakır'a giderken güneşin batışı çok güzel manzara oldu bize. Otele yerleştikten sonra sokağa attık kendimizi. Elimizdeki adreslerin hepsi kapalıydı. Sokaklara yayılmış lokantalardan Dağkapı Ciğercisi'nde ciğer-yürek-dalak-köfte karışımı birşeyler yedik. Köfte bile sakatat köftesi gibiydi. Sokaklar kocaman mangalların dumanlarıyla kaplıydı. Diyarbakır tütüyordu resmen! Sokaklar kalabalıktı. Gayet modern giyimli bayanlar da vardı. Ama uzaklardan gelen kurusıkı tabanca sesleri.. Ardından çete gibi etrafta koşuşturan elleri silahlı çocuklar.. Gözlerim kocaman açıldı. Silahlar nasıl gerçekçi. Uziler, kalaşnikoflar.. Meğer plastik mermi atıyorlarmış. Ama gecenin bir saati onca çocuk sokakta ve gerçekten çatışmaya giriyorlar gibi davranıyorlar. Ertesi gün birkaçıyla sohbet ettik. Hepsi Kurtlar vadisi, Sıla gibi dizilerden etkilenmişler. Ben Sıla dizisindeki bilmem kimim diye heyecanla anlatıyorlar. Birkaçı da şişledi bizi..

Gene notlarımdan Ben-u Sen meyhanesine gitmeye karar verdik. Pavyonlar Sokağı'nda... Sokağın adı bile bir düşündürüyor ki kapıdan burnumuzu uzatınca klasik bir meyhane gördük. Buraya kadınların ve şehrin aydınlarının geldiğini okummuştum. Kafamız karıştı. Gene de benim ısrarlarım sonucu girdik. Gerçekten de tek bayan bendim. Ekim sonu olmasına rağmen karpuz harikaydı. Beş dakika geçmedi ki masamıza ikram olarak kavrulmuş antep fıstığı tabağı geldi, Avukat İhsan Bey'den. İhsan Abi'nin yanına oturduk sonradan. Üniversite ve bir-iki yıl dışında hep Diyarbakır'da yaşamış. Pekçok soru sorduk ona, sağolsun uzun uzun yanıtladı bizi. Son olarak da "kalem bira" ikram etmeden bırakmadı. Rakı bardağında gelen biraya kalem bira diyorlar.

3. Gün: Diyarbakır sokaklarında dolanmaya devam ettik. Güneydoğudaki illerin tümünde bir Ulu Cami var. Ama en güzeli Diyarbakırdaki. Oranın hemen yakınındaki Cahit Sıtkı Tarancı Evi'ne gittik. Çok güzel bir eski Diyarbakır evi idi. Ardından araya-taraya Ziya Gökalp Evi'ni bulduk. O da çok güzel bir ev ama diğeri kadar gösterişli değil. Bu arada akrabalarmış, amca oğulları imişler. Ara sokaklarda da çok güzel evler vardı. Tüm gezi boyunca gördük ki, Avrupa Birliği güneydoğuya baya bir para aktarılıyor. Restore edilmiş veya edilmekte olan tüm evlerde, kültür merkezlerinde Avrupa Birliği'nin imzası var. Atatürk Evi'ne gittik. Çok güzel yeşillik bir yer. Ama günübirlik gezen bize pek hitap etmedi. Surlar çok güzel. Burçlardan Hevsel Bahçelerini seyretmek keyifli. Öğlen yemeği için de Selim Amcanın Sofra Salonu'na gittik. Lokanta demenin başka bir yolu "sofra salonu" demek herhalde. Kaburga dolmamızı yedik. Umduğum kadar güzel değildi doğrusu. Keldani Kilisesi, 4 ayaklı minare ve çaıtısı yıkılmış Ermeni Kilisesi'ni de gezdikten sonra Hasankeyf yoluna düştük.

Hasankeyf'te kalmak en uygundu ama bazı kaynaklarda en yakın kalınacak yer Batman derken, bazılarında yeni açılan bir motelden bahsediyordu. Ama telefonu yoktu. Lokanta olarak önerilen yerlerden birini arayıp yer bulup bulamayacağımızı sordum, bulursunuz dediler. Bir de öğretmen evi varmış. Motel hemen Hasankeyf Köprüsünden geçer geçmez ve Dicle manzaralı (en azından benim oda öyleydi). Camı kırık, perdesi yok, duvarlarda örümcek ağları, tuvaleti ortak, sıcak suyu olmayan vb. tek otelimiz buydu. Ama insanın keyfi yerinde olunca hiçbirini dert etmeden memnun olması mümkün oluyor. Fakat manzarası pek güzeldi gerçekten. Dicle kenarına çardaklar kurulmuş. Özgür Çardak'da yedik yemeğimizi. Pek de aç değiliz derken sildik süpürdük gene.

4. Gün: Hasankeyf kahvaltımızı vadinin içinde yüksekte bir balkonda yaptık. Vadinin her iki tarafının manzarası da ayrı etkiyiciydi. Buradan Midyat'a geçtik. Sırasıyla Barıştepe, İzbırak, Anıtlı köylerine uğradık. Barıştepe'deki kilisede Yeşilköy'den atandığını söyleyen bir zangoç bize eşlik etti. İzbırak'ta Rahip Yakup'un ve bir rahibenin ayakta tuttuğu kiliseyi gezdik. Hiç Süryani yoktu onlardan başka. Evlerin altlarında hep mağaralar varmış, dedi ki Ürgüp tarafı buraları görenler tarafından taklit edilerek yapılmış. Bir de kilimetrelercegiden pekmez kanallarından bahsetti. Anıtlı'da ise Meryem Ana Kilisesi'ni gezdik. Hasankeyf'te atıştıran yağmur yol boyunca çok arttı. Ve Midyat'ın keyfini çıkarmamızı engelledi biraz. Gelüşke Hanı'nda yedik yemeğimizi. Pek haz etmedim oradan. İsteğimizden fazlasını getirdi ve fiyatları görece pahallıydı. Burada sokakta bizi yakalayan İbrahim eşlik etti bize. 8 Kardeşler, baba işsiz, abi hasta çalışamıyor, ablayı dayının oğluna vermişler. Dayı Ankara'da işçi. Ve onun gönderdiği parayla yaşıyorlar. Nasıl yaşıyorlar anlayamadım. İbrahim'in mail adresi var. Arkadaşımla bir gün internete gidip öğrendim, diyor. Çok isterdim Midyat Devlet Konuk Evi'nde kalmayı. Ama maalesef Sıla dizisine kiralamışlar. Ancak kapıdan burnumuzu uzatabildik.

5. Gün: İlk iş gümüş telkariler aldım kendime :) Midyat'ın ara sokaklarından yağmur devam ettiği için arabayla dolandık ve Mor Gabriel Manastırı'nın yolunu tuttuk. Orada gönüllü Süryani gençleri sizi gezdiriyorlar ve manastır hakkında bilgi veriyorlar. Vakti zamanında onbinler yaşamış bu manastırda. Arazisi çok büyükmüş, görece küçülmüş artık. Çok güzel bir manastır gerçekten, etkileyiciydi. Tüm güneydoğu seyahatinde gördüğüm en bakımlı, en temiz yerdi. Hala kullanılan önemli bir merkez. Mardin yoluna düştük. Mardin'e girmeden hemen önce Deyru'l Zaferan Manastırı var. O da mutlaka gezilen yerlerden ama biz gitmedik. Ardı ardına gördüğümüz manastırlar yetti bize. Mardin umduğum kadar etkilemedi beni. Belki ilk Mardin'e gitsem daha çok etkilenirdim. Gene de hakkını vereyim, ara sokaklarında dolanmak güzeldi, çok güzel taş binalar vardı. Güneşin batışı ayrı güzeldi. Çünkü Mardin yüksekte, yamaca kurulmuş bir şehir. Manzaranızı bozan pek birşey yok. Akşam yemeğimizi Cerciş Paşa Konağı'nda yedik. Ben değişik erikli bir et yemeği ile mahlep şarabı içtim. Genel olarak yemeğimizden memnun kaldık. Ama keşke hava güzel olsaydı da oranın balkonunda yiyebilseydik yemeğimizi. Yemeğin ardından Mardin yetti dedik, Urfa'da kalmaya karar verdik. Kaldığımız Edessa Otel'in hemen yakınındaki Balıklı Göl'e gittik. Gece ışıklandırması çok güzel yapılmış.

6. Gün: Urfa'nın çarşılarına attık kendimizi. Elimde gezilmesi gereken pek çok çarşı adı vardı ve nasıl bunların hepsini bulacağız diye kara kara düşünüyordum. Meğer bunlar hep dipdibeymiş. Başımı Urfa işi bağlamayı öğrendim. Renkli eşarplarından hediyelik toparladım. Kadın erkek pek çok insan eflatun örtü bağlıyor başına. Hani kadınlar neyse, erkeklerde de bu kadar yaygın olması pek keyifli. Asıl Gümrük Hanı görmemiz lazım diye dolaşırken Gümrük Hanın avlusuna çıkıverdik. Çok güzel bir avlu. Hemen mırralarımızı söyledik. Çok sevdim mırrayı. Biraz da garsonumuzla sohbet ettik. Bedesten'deki renk renk kumaşlar nasıl güzeldi. Hele de çevremden yöresel renkli kıyafetleriyle geçen kadınları gördükçe almamak için zor tuttum kendimi. İsot almak istedik, bozuk paramız çıkmadı, hediye ediverdiler. Güvercincilik çok yaygınmış Urfa'da. Güvercincilerin kahvesine gittik. Domino oynayan beylerin yanına oturdum, sohbet ettim biraz. Kadın görmek alışıldık değildi onlar için. Aslında gittiğim pekçok yerde öyleydi. Önce bir suskunluk oluyor. Gizliden bakıp aralarında gülüşüyorlar sonra da alışıyorlar. Mutlaka sohbete meraklı birileri gelip buluyor sizi. Siz girişkenlik yapıp konuşmak isterseniz de kimse burun kıvırmıyor. Genel olarak tur boyunca herkes misafirperver ve sıcak kanlıydı. Bir de fotoğraf makinasına ve kameraya poz vermeyi çok seviyorlar. Neyse akşam ihale (açık artırma demiyorlar) varmış kahvede. Saatini öğrenip ayrıldık. Çarşının içindeki fırından birer lahmacun aldık. Bana 19 Mayıs törenleri için gittiğimiz stadyumda yediğim lahmancunları hatırlattı. Ardından bir lokantaya girdik. Domatesli kebapla, kemiksiz pirzola yedik. Ben böyle lezzetli et yemedim. Sanırım oralarının eti başlı başına güzel, bir de güzel işliyorlar. Üstüne de künefe :) Biraz dinlendikten sonra kalenin dibinde yürüyüşe çıktık. Hava yağmurluydu ve bayram bitmişti. Ama sonradan Dergah Camii dendiğini öğrendiğimiz camiye, çarşaflı kadınlar akın ettiklerini gördük. Hani erkekler neyse, kadınların Ramazan dışında camiye böyle akın ettiğini görmemiştim. Meğer Saidi Nursi öldükten sonra 110 gün bu camide kalmış, fakat sonra devlet ölüsünü oradan almış ve bilinmeyen bir yere gömmüş. Ama insanlar gene de daha çok sevap kazanırız diye özellikle bu camiye gidiyorlarmış. Vakti geldi, Güvercinciler Kahvesine gidip ihaleyi seyrettik biraz. Değişik bir duyguydu, kadın olarak oraya gitmek. Ardından oteldeki sıra gecesine gittik. Otelimiz Urfa'da içkinin serbest olduğu bir-iki yerden biriymiş. Neyse sıra gecesi çok vasattı. Fazla turistikti. İbrahim Tatlıses nevinde bir şarkıcı da çıktı sahneye. Onu seyretmek hoşuma gitti. Hatta kara üzüm habbesinde kalkıp oynadım, zılgıt çektim ama gene de kesinlikle tavsiye etmiyorum.

7. Gün: Sabah kahvaltıdan sonra Şurkav Evi'ni gezdip Harran'a gittik. Askerden izinli Cemal gezdirdi bizi. Türçesi çok iyi değil ama 5 dil biliyormuş. Harran'ı çok seviyor ama askerden sonra Antalya'ya gidip turizm sektöründe çalışacakmış. Neyse, kesinlikle burada yerel bir rehber tavsiye ediyorum. Yoksa çocuklardan başınızı almanız pek mümkün değil. Burada içtiğimiz mırra biraz daha farklı idi, daha aromatik. Gözüme sürme çektirip parıltılı yerel kıyafetleri giyip poz vermeden etmedim tabi. Harran'ın konik evleri tamamen Irak tarafından gelen Araplar'ın bir alışkanlığı imiş. Zaten Harran'ın yerlisi de Arap. Bu arada kurak Harran baraj sonrası gerçekten yeşillenmiş, zenginleşmiş, göç almış. Yaklaşık 10 bin kişi yaşıyormuş. Hala başlık parası varmış Harran'da 15-18 milyar kadar. Cemal belki de ondan gitmek istiyor Antalya'ya. Dönüşte Urfa'yı transit geçip Birecik tarafına yola devam ettik. Yeni yapılan otoban henüz Birecik'e kadar gelmiş ve çok güzel. Fakat Birecik-Antep arası yol tek şerit gidiş geliş, çok işlek ve çok tehlikeli sollamalar yapan şoförlerle dolu. Halfeti'ye gittik. Dağların arasında, Fırat'ın kenarında. Eski taş evleri çok güzel. Bu kadar dokunun bozulmadığı yer görmedim gezi boyunca. Yarı suya batmış camiden Halfeti'ye dönüp bakınca nerdeyse yeni betonerme bina görmek mümkün değil ve dağların arasındaki konumu çok etkileyici. Ömrü billah, eşi ölse dahi tek eşli hayatlarını devam ettiren kelaynak kuşlarını da ziyaret ettikten sonra Antep'e girdik ve çok güzel kale manzaralı otelimize yerleştik.

8. Gün: Bu sefer katmer bulmayı başardık. Tadı şöbiyet gibiydi. Bunu nasıl kahvaltıda yiyorlar anlamadım. Antep Arkeoloji Müzesi ilk durağımız oldu. Zeugma'nın mozaikleri burada. İnanılmaz güzeller. Kesinlikle gezilmesi gereken bir müze. Anadolu Evleri butik otelinin birkaç odasını gezdik. Güzel bir otel gerçekten. Ardından Hasan Süzer Etnoğrafya Müzesine gittik. Ev güzel ama beni asıl etkileyen kiler, ahır olarak kullanılan evin alt kısmı oldu. Sanki oraya bir kiler yapılmamış da eskiden kullanılan mağaranın üstüne ev yapılmış. Gezinin ilk günü tadı damağımda kalan paça çorbasından bir buçuk porsiyon daha içtim. Akşam da gene yöresel yemekler ve melengüç kahvesi. Kahveden pek haz etmedim.

9. Gün: Üç saat rötorla kalkan uçağımıza binerek güneydoğuya veda ettik.

Balat ve Kemerburgaz Keşifleri

2006-09-25T15:47:00.001+03:00

Çok olmuş yazmayalı. Hep de aklımdaydı. Yazayım istedim, elim gitmedi. Neler yaptım geçen zamanda?.. Ciddi birşey yok. Küçük çevre keşifleri var. Bari onlardan biraz bahsedeyim.

30 Ağustos günü tatildi malum. Uzun bir tatile çıkamadım. Günübirlik Fener-Balat keşfi yapmaya karar verdik. Arabayı Balat merkezine parkettik. İlk süpriz olarak şarkılarda geçen Agora Meyhanesi'ni gördük. Ama kapalıydı ve izbe haldeydi. Ara sokaklarda dolandık. Şans eseri yolumuz Fatih-Çarşamba'ya çıktı. Ne korkunçtu! Çok moralim bozuldu. Küçücük kız çocukları başörtülü, küçücük erkek çocuklarının başları takkeli, tarikat kıyafetleri içindeler, bütün kadınlar kapalı, bütün erkekler düzeltilmemiş sakallı... İran'da gibi hissettim kendimi... Bir hafta çıkamadım etkisinden. Çok yazık... Acıktık ama ben istemedim orada yemek yemeyi.

Yürüyerek geri döndük tekrar. Tam arabadan Balat merkezine çıkarken şarap dolu bir tekel bayi görmüştüm. Oraya uğradık. Deli şarap çeşidi vardı ve fiyatları üçe beşe şeklindeydi. Hangisi güzel diye sordum, "Vallahi kızım biz sabah akşam içiyoruz, bilmiyoruz artık hangisi güzel hangisi değil" dedi.Trakya'da tanıdıkları varmış şarapçı, oralardan geliyormuş şarapları. Bir şişe, bir de galon gibi birşey kırmızı şarap aldık. Tatmaya fırsatımız olmadı. Güzel çıkarsa koşa koşa gideceğiz oraya tekrar.

Açlığımızı gidermek içinde gene arabayı önüne parkettiğimiz yerde bir esnaf lokantası gözüme çarpmıştı, orayı önerdim. Kabul gördü. Camında balık ekmek 5 YTL, köfte ekmek 3 YTL gibi birşeyler yazıyordu. Daldık. Ohh mis gibi yemekler... Beraberinde köfte istedik yarımşar yeriz deyip bir porsiyon istedik. Servis yakan çocuk odunları yakmaya başlamasın mı, hemen iki porsiyona çıkardık köfteleri. Sonuçtan da pek memnun kaldık. Ne zamandır güzel bir köfte hayali kuruyordum da bir türlü umduğumu bulamamıştım. Sonradan öğrendik ki sahibi bir zamanlar seyyar arabada tükürük köftesi satar imiş. Öyle de komik bir rakam ödedik ki! Fatih-Çarşamba şokuna rağmen keşif gezimiz güzel bitti.

Ne düşkünüm mideme, gene mekan-sokak anlatmaktan çok yemek-içmek anlattım.

Madem başladım yazmaya bu haftasonunun keşif gezisinden de kısaca bahsedeyim. Arkadaşlarımızda yaptığımız keyifli pazar kahvaltısı ve tembelliğinden sonra kendimizi yollara attık. Nereye gidelim, ne yapalım derken Kemerburgaz keşfine karar verdik. Ben daha önce bir keşif atılımında bulunmuştum ama pek başarılı da olamamıştım. (Hımm aklıma geldi, o gün de kahveli çikolata drajelerini keşfetmiştim)

4. Levent'ten Kemerburgaz yollarına düştük. Yol çok güzel. Onca sanayi tesisine rağmen ağaçların arasından yol almak keyifli. Kemerburgaz'ın ara sokaklarında dolandık. Sonra da bir emlakçıdan içeriye attık kendimizi. Burada evler arsalar ne kadar derken, öğrendik ki fiyatlar uçmuş. Kemerburgaz'da metrekare fiyatı 400$, Göktürk'te ise 1000$ kadar... Ne rakamlar! Emlakçı dedi ki "Ağaçlı'ya gidin orası ucuz, yatırım için iyidir, oradan 3. köprü geçecek". Hem de deniz kenarıymış, Kemerburgaz'a 15 km. falanmış. Aman ne heyecan bizde. Sanki cepte hazır para da var da ne yapacağımızı bilemiyoruz :) Bugünden düne bakınca komik geldi.

Neyse gittik Ağaçlı'ya. Deniz kenarına ulaşamadık. Denizi gördük ama kumsala gidemedik. Denizi görecek yer bakalım diye Yukarı Ağaçlı Köyü'ne çıktık. Her iki Ağaçlı Köyü de köy gerçekten. Etraf manda ve köpek dolu. Buralar değerlenecekse de 10 yıl alır herhalde.

Dönüşte yol kenarındaki (Göktürk'ten Ağaçlı'ya giderken Göktürk sınırında) ateşte tavuk çeviren kır lokantasına oturduk. Benim aklıma başta suşi takılmıştı. Fakat suşiciden önce tavukçuyla karşılaştık ve şöyle bir kafamı uzatıp bakınca gördüm ki içerde bir bahçe var ve çimenlerin üstünde yemek yiyebiliriz. Söz dinledim, vazgeçtim suşiden. Tavuk çok lezzetliydi. Bence köy tavuğuydu. Ayrı bir tadı ve kokusu vardı. Yanında gelen pilav ciğerli özel yapılmış bir pilavdı. Malesef bize dibi kalmış, dolayısıyla biraz katır kuturdu. Ama servis yapan hemen, biz söylemeden durumu anlatıp özür diledi. Yanında da bir sürahi ayran. Kişi başı üç bardak içtik. Salata da, fabrikasyon olmayan patates kızartması da çok lezzetliydi. Yarım saat yol aldık ve şehir tatlarından köy tatlarına kavuştuk. Aklıma gelmedi sormak, içki var mı yok mu diye. Sonra servis yapanla (belki de sahibidir oranın) biraz sohbet ettik. Çok güzel bir Türkçesi vardı. O anlattı Ağaçlı'yı: Doğalgaz öncesi İstanbul'un kömürü Ağaçlı'dan gelirmiş. Maden ocakları, kömürü çıkarmak için, çıkardıkları hafriyatı denize dökmüşler ve denizin dibi delik deşikmiş şimdi. Eskiden güzelmiş deniz ama artık değil. Her yıl boğulan olurmuş sık sık. Onun da fikri Ağaçlı'nın değerlenmesi 10-15 yılı bulur şeklinde.

Emlakçının anlattıklarına göre, kendisi de dahil, Kemerburgaz Selanik göçmenlerinin yerleşim yeriymiş. Sokaklardaki onca sarışın, renkli gözlü çocuğun sırrı çözüldü böylece. Överek anlattı Kemerburgaz'ı hastalansanız komşunuz yardımınıza koşar diye.

Kemerburgaz taraflarına yolunuz düşerse tavsiye ederim Kemerburgaz'ın arka sokaklarına da dalın. Bir de Göktürk'ün Ağaçlı çıkışındaki bahsettiğim tavukçuda yemek molası vermeyi unutmayın.

Genç kızlığımın kahramanı Duygu Asena

2006-08-02T10:29:00.000+03:00

Kadının Adı Yok'u okuduğumda ortaokuldaydım. Çok etkilenmiştim. Evet güçlü bir kadın olacaktım, ayaklarının üstünde durabilen, kocasına mahkum olmayan. Babamda çıktığımız yürüyüşlerde öyle diyordu bana, "okulu bitir, iyi bir mesleğin olsun ki ayaklarının üstünde durabilesin."

İki abim var. Üç kardeşiz yani. Ama ev işlerine destek daha çok benden bekleniyordu. Onların kaytarmasına benimkinden daha az kızılıyordu. Yasaklar da bana. Onlara herşey serbest. Onların sevgilileri olabilir ama benim olamaz. "Çevre ne der" kaygısı benim için daha çok hissediliyordu. Ah ben böyle dertliyken, Kadının Adı Yok nasıl ilaç gibi gelmişti. İşte haklıydım ben. Benim yanımda birisi vardı...

O kitaptan pek çok bölümü kağıtlara yazıp, başucuma gerdiğim bir kumaşa astım. Duvar, kumaş ve yatağım arasında kalan kısmı cumhuriyetim ilan ettim. Kumaşa dokunulmasına izin vermedim. Ama bir yıl sonra lisede yatılı okula başlayınca benim cumhuriyet yıkıldı tabi.

Önümdeki pek çok engeli aşmaya çalışırken Duygu Asena'dan çok güç aldım. Duygu Asena bir dönem Türkiye'yi sarstı. Ama o dönem sessiz sedasız hiçbir şey olmamış gibi kapanmadı.

Dina'nın Mutfağı'ndan Cemil'in Tezgahına

2006-07-10T17:17:00.000+03:00

İki üç hafta önce Dina'nın Mutfağı kitabına göz attım. Sefarad mutfağından yemekler var kitapta. Ama sadece yemek tarifleri değil, aynı zamanda eskinin anıları, yaşanmışlıkları da var.

Çirozdan, mumlu balıklardan bahsedilen bir bölüm var. Bunlar Beyoğlu'nda Balık Pazarı'nda da satılan şeyler. Okurken, "Niye daha önce de gördüğüm halde hiç ilgilenmedim bu dükkanlarla" diye düşündün, kızdım kendime. "İlk fırsatta keşif yapıla!", diye kararlaştırdım.

Dün de Yeniköy tarafında yapılan güzel bir pazar kahvaltısı ve Boğaz yürüşüyüşünden sonra, Beyoğlu'nda 'keşfedilim' modunda sağa sola saparak yürüyorduk ki, Dina'nın Mutfağı'nı hatırladım. Arkadaşım da hiç itiraz etmedi, hemen Balık Pazarı'na saptık. İlk mumlu balık ve çiroz satılan dükkanın önünde durup, sorularımızı yağdırdık. Çok da tatmin olmamıştık, soldaki sokağa saptık. Gene yağdırdık sorularımızı. Her iki esnaf da çok güleryüzlüydü. Biz bu yemeklerle tanışmak istiyorduk ve onlar sorularımızdan hiç sıkılmadılar. İlk esnaf almayacağımızı anladığında bile güleryüzünü hiç eksiltmedi.

İkinci esnafla sohbetimizi ilerlettik. Adı Cemil. Arkadaşım "Ah burada votkayla birlikte bunlardan bize ikram ediverseydin biraz deyince", "siz oturun yan tarafta, biranızı söyleyin, bir tabak hazırlayayım size" demez mi! Cemil'in tezgahının dibindeki masaya yerleştik hemen, biralarımızı, midye dolmalarımızı söyledik. O da bize, içinde somon füme, lakerda ve palamut füme olan çok güzel bir tabak hazırladı. Bir tek palamut füme yeniydi benim için ama sohbete devam ettik ve o bilmediğimiz yemekler üzerine bilgimizi artırdık. Ben lakerdayı da, somon fümeyi de çok severim, Cemil'in yaptıkları da çok güzeldi. Palamut fümeye bayıldım.

Artık daha çok turistler alıyormuş bunları, özellikle İsrail'den, Yunanistan'dan gelenler. Cemil de şikayet etti şu değişip duran kaldırım taşlarından. İşler çok iyi değil, dedi. Bizim işleri yapan buradan başka yerde yok, dedi. Belki de 10 yıl sonra istesek, arasak da bulamayacağız bu yiyecekleri. Birşeyleri ucundan da olsa yakalamış olduğuma çok mutlu oldum. Gene gideceğiz Cemil'e, söz verdik. Sağolsun o da çok güzel ağırladı bizi, evine misafirliğe gitmişiz gibi. Neredeyse para istemeyecekti bizden. Onun söylediğini değil, aklımızdan geçeni verdik. Sokağın sonunda koştu yakaladı bizi, paramızın bir kısmını geri verdi. Daha da şaşırdık. Onun güzelliği aldığımız keyfi daha da artırdı.

Milliyet'te Dina'nın Mutfağı'na dair...
Akşam'da Dina'nın Mutfağı'na dair...
Sabah'ta Ahmet Örs'den Dina'nın Mutfağı'na dair...

Gece Seyri

2006-06-24T13:04:00.001+03:00

2 Gün önce kursumuzun 3. seyrini gerçekleştirdik. Kalamış, Haydarpaşa arasında gece seyri yaptık. Çok güzeldi. Hem manzara çok etkileyiciydi, hem de rüzgar yelkenlerimizi doldurdu. Böylece hem rüzgarda dümendeydik, hem de tremola, kavanca bilgilerimizi pekiştirdik.

Yeni deneyimler..

2006-06-21T09:44:00.001+03:00

"Süpriz, yakında fotoğrafları buraya koyacağım" dedim, olmadı. Küçücük bir scooter aldım. SYM Mio 100 Siyah. Gerçekten küçücük, 87,5 kilo. Totalde 150 kiloyu bulmuyoruz yani. Bir de çok güzel renkli çiçekli-simli bir kaskım var :) Malesef şimdilik bir fotoğraf yok.

Ürkek ürkek yol alıyorum motorumla. Önce yakın civarlar derken dün atılım yapıp Merter'den 4. Levent'e kadar gittim geldim. Mio'm küçük olduğu için rüzgardan çok etkileniyor. Sanırım ben de motor alemine pek alışık olmadığım için rüzgarın sesine henüz biraz yabancıyım. Dün E5'e çıktım. Rüzgardan savrulacağım korkusuyla yan yollara attım kendimi, sonuç olarak da abuk bir rota izledim. Ama dönüşte, hadi cesaret deyip E5'den döndüm ve 75-80 km hız yaptım. Bu benim için baya iyi rakam. Son rekorum 60 km. idi. Fakat bugün sağ kolum ve omzum ağrıyor. Araba sürerken de oluyordu bu. Kendimi çok kasıyorum sanırım.

Neyse hayatımdaki yenilikler devam etti geçen hafta. Hızlı verilmiş bir kararla yelken kursuna başladım. Kurs toplam biri gece seferi olmak üzere 4 deniz seferinden oluşuyor, geçtiğimiz haftasonu ikisini tamamladık. 10,5 metrelik Kayacan adlı bir yatla açılıyoruz. Kaptan dahil 8 kişiyiz. Temmuzda da sınava girip Amatör Denizcilik Belgesi almayı hedefliyorum.

Ne çok deyim varmış denizcilikle ilgili! Sırf bunları öğrenmek iş. Düğümleri de öğrendik, yelken de açtık, dümene de geçtik, GPS başında da çalıştık, trim de yaptık, tremola da attık. Kursun ayrıca sınıfta geçecek bir teorik kısmı yok. Bu bence çok memnuniyet verici. Rüzgar kesilip de yelkenimizi doldurmadığı zamanlarda yaptık teorik eğitimimizi. Öğlen yemeklerinin birinde Burgazada'da doyurduk karnımızı, diğerinde Heybeliada'nın arkasında bir koyda. Kayacan'ı koydan benim çıkarttığımı da belirtmek isterim :)

İşte bunlar da fotoğraflar:

Üç Günlük Kefken Tatili

2006-05-23T17:45:00.001+03:00

Üç günlük tatil planımıza Kartepe, Kefken ve Kerpe'yi aldık. Yol üzerindeki Kartepe'yi, buradaki tesisleri, hazır yol üzerindeyken görmeden geçmeyelim dedik. İlk durak olarak Maşukiye'de mola verip alabalıklarımızı yedik. Ardından Kartepe'nin yolunu tırmanmaya başladık. Beton yollar yapmışlar. Yolda güzeldi, manzara da. Telesiyejle pistlerin olduğu yerlere de gittik. Yanlış hatılamıyorsam Geyikalan tepesinde bir de kafe-restoran var. İçimden keşke yemeğimizi burada yeseydik diye geçirmedim değil doğrusu.

Yol boyunca Kerpe'ye mi gitsek Kefken'e mi diye düşündük. Okuduğumuz yazılarda, Kerpe de güneşin batışı çok güzel yazıyordu, bir de Kerpe'nin sonradan çok gelişip Kefken'e yetiştiği. Daha önceden bir pansiyona rezervasyon yaptırdığımız için Kefken'e yönlendik. Kefken'e girer girmez büyülendik. Kefken'in limanında güneşin batışını yakaladık ve renkler muhteşemdi. Sonra Kefken'in bir koy ilerisindeki Cebeci'ye yerleştik; orada da güneşin batışı çok güzeldi. Son gün dönerken Kerpe'nin de güneş batışını gördük ki güzel olmakla birlikle en vasatı oydu malesef.

Kefken pek hareketli değildi. Bir tane açık balık restoranı bulamadık. Akşam yemeğinde pideye fit olmak zorunda kaldık. Neyse ki lezzetliydi. Cebeci'ye yerleştik demiştim. Rahvalı Pansiyon'da kaldık. Önünden sadece sahilyolu geçiyor. Denize sıfır sayılır. Arkasında da çok büyük ve yemyeşil bir bahçesi var. Grup gelenler bu bahçenin mangal keyfiyle tadını iyi çıkardılar. Kıskandım doğrusu! Oda başı 35 YTL. Çok da güleryüzlü bir bayan işletiyor. Biz zor yer bulduk ki, hiç de beklediğim gibi bir tatil kalabalığı yoktu. Gidecek olanlara mutlaka önceden rezervasyon yaptırmalarını tavsiye ederim. İşte bu da telefon numarası: 0262 566 70 65.

Bir de kahvaltı için öneride bulunmak isterim. Kefken'in merkezinde Deniz Kafe var. Denizin kenarında ama daha önemlisi güzel bir bahçe içinde. Buraya oturmadan önce gene fırından öncelikle gevrek alın, sıcak sıcak ve İstanbul'unkinden çok daha güzel. Ama Ekşioğlu pidecisine sırtınızı verdiğinizde gözüken fırından değil, ilerisindekinden (Dia marketin yanında). Fırının karşısındaki gazete satılan marketten de peynir, zeytin, domatesinizi alın öyle gidin Deniz Kafe'ye. Onlar sizin için domatesinizi yıkıyor, tabak, bıçak, çatal veriyorlar. Keyifli kahvaltınıza akasya ağaçlarının kokusu eşlik edecek.
Pazar günleri, hemen Deniz Kafe'nin yanında, Kefken'in pazarı kuruluyor. Kahvaltıdan sonra uğranabilir. Biz meyvelerimizi buradan aldık da yola çıktık. İstanbul'dan ucuzdu. Bir de değişik Karadeniz otları vardı. Ege'deki gibi, tavada kavur, istersen üstüne yumurta kır. İki çeşidini aldım ama maalesef henüz ne deneyebildim, ne de adlarını hatırlıyorum. Gariban kentli ben, bunlar ne baharatları acaba diye dolandım pazarda, meğer tohummuş; bunlar ne otları, kokusu nasıl diye atladım, onlar da fideymiş. Cahillik dizboyu vesselam.

Cebeci'nin denizi sığ ve sakin. Keyifli bir denizi var. Plajın bittiği yerde orman başlıyor. Yıllar sonra denizde voleybol oynadım, ne özlemişim ne özlemişim! Bir de sahilde bulduklarımızla gemi yapıp yüzdürdük. Şansımıza rüzgar da kıyıdan denize doğru esiyordu. İlk defa yaptım bunu. Meğer ne keyifliymiş. Üzüldüm çocukken hiç yapmadığıma. Üstüne de sponsor olarak suda balık yazdık :) Ama gemi açıldı açıldı ve görünmez olduktan sonra hüzünlendim. N'aptı, nerelere gitti çok merak ettim. Böyle de bir yan etkisi oldu maalesef! Hala merak ediyorum yüzüyor mu, battı mı, karaya mı oturdu...

bakakalırım giden geminin ardından
atamam kendimi denize
dünya güzel!

Dönüşte biraz gecikmiştik ama gene de hem Kefken Cebeci arasındaki Pembe Kayalar'a, hem de Kerpe'ye uğramadan edemedik. Pembe Kayalar beni ek etkilemedi. Ama Kerpe'deki mağaralar denilen yer çok etkileyiciydi. Kerpe kesinlikle Kefken'e göre çok hareketli. Pekçok balık restoranı var. Bir de uzaktan gördüğümüz 5 yıldızlı Varuna Oteli vardı. işletmeciliğini Varan yapıyormuş. Sanırım geceliği çok daha pahallıdır ama önünde özel plajı olmasından dolayı yaz kalabalığında iyi olabilir. Güvenilir bir veri olamamakla birlikte bana göründüğü kadarıyla Cebeci'nin denizi daha keyifli.

Yol yaklaşık İstanbul Avrupa yakasına 3 saat. Tabii kaza yoksa.. Üç günlük tatil için buralara gelip tadına bakılır derim.

Yeni Bir Adım!

2006-05-17T00:52:00.000+03:00

Yeni bir dünyaya adım attım bugün. Çok keyifli olacağını umuyorum. Yazmıyayım daha fazla. Çok yakında bir foto yerleştireyim bu konuda, süpriz olsun :)

Nisan Sonunda Marmaris

2006-05-03T17:13:00.001+03:00

Nisan sonunda Marmaris nasıl olur sorusuna hemen cevap veriyorum, çok güzel! Uzun uzun yazacak değilim. Hava ve durum raporu vereyim dedim.

Hava çok güneşli değildi. Yağmur bile yağdı. Ama dönüşte herkes bronzlaşmışsın dedi. Havuza da girdim, denize de. Su buz gibiydi. Titredim. Ama gene de çok güzeldi. Tekne turuna da gittim, çok az katılımcı vardı. Ee bu da iyi bir şey!

Fiyatlar çok uygundu. Sezon tam açılmadığından sanırım. Bodrum'dan da, İstanbul'dan da ucuzdu.

Çoook yedim, yedimlerimden de çoook keyif aldım. Sahilde (Netsel Marina'ya tam karşıdan bakıyor. NASA heykeline yakın-bu çok komik!-) zeytinyağlılar, gene o civarda sanırım İtalyan restoranı olan bir steak house'da et yemekleri ve son olarak da Bozburun'da bir balık lokantasında zeytinyağlılar, melanur balığı, bahçeden taze toplanmış yeni dünyalar, yol kenarından alınmış çilekler (yıllardır böyle güzel çilek yememiştim) yedik. Yedilerimizin hepsinde pek memnun kaldık. Ne yazık ki hiçbir restoranın adını almamışım; bir dahaki sefere artık :)

Nerdeyse unutuyordum... En inanılmazı şans eseri Tübitak'ın web sitesinde bulup, Suda Balık'a koyduğum Can Muslu'nun fotoğrafındaki kayığa (http://sudabalik.blogspot.com/2006/01/can-musludan.html) Bozburun'da rastladım. Çok inanılmazdı, sanki kaybettiğim kayığımı bulmuşum gibi hissettim kendimi.

Gaudi, Picasso, Dali, Sangria, Paella... Barselona...

2006-04-19T14:04:00.001+03:00

Ben bu yıl leyleği havada görmüşüm gerçekten de! Dört günlük, dört bayanla yapılan, dört dörtlük bir Barselona tatilini geride bıraktım.

Camina-Tuareg Tur'la çıktık yola. İspanya'da Paskalya tatili olması nedeniyle kampanya varmış. Yarım günlük panaromik şehir turu ekstra paketimizle gezimize başladık. Montjuic'dan şehre tepeden baktık. Colombus anıtından yukarı yol aldık. Gaudi binalarının önünden geçtik, Park Güell'e vardık. Bu park da mimar Gaudi tarafından yapılmış. Barselona gezimize heyecanla başlamamızı sağladı. Gaudi gerçekten özel bir mimar. Mozaikleri, doğayla uyumlu tarzı, binalarında kullandığı eğiriler, renkler... Gaudi'ye hayran oldum. Buradan Sagrada Familia'ya geçtik. Burası ne bir kilise, ne de bir katedral. Öyle bir şey olsun ki Barselona'nın simgesi olsun demişler. Olmuş gerçekten de. Gaudi ile çıkmışlar yola. Gaudi demiş ki, "Ben başlarım ama bu proje 200 yıllık. Ben sonra gelenler kendi dönemlerine uygun bir tarzda devam ettirsinler bu projeyi". Devam ettiriyorlar. Daha da 100 yılı var. Hiç bitmez diyenler de var tabi. Turumuz burada bitti. Bizi Katalunya Meydanı'nda bıraktılar. Buradan Katedral'e gittik. Dönüşte Katedral Meydanı'nda kahvemizi içerken, sokak müzisyenleri geldi. Akordiyon, klarnet ve gitar. Para toplarken anladılar bizim Türk olduğumuzu. Meğer onlar da Bulgarmış. Türk müsünüz diye sorup başladılar Ciguli'den Binnaz'ı çalmaya. Çalarken de bir yandan "düşmanların çatlasın"ı unutmadılar. Bizim kızlardan biri kalktı dansetti bir güzel. En büyük alkışı o aldı diyebilir. Sonra da kendimizi La Rambla sokaklarına attık. La Rambla, nehir yatağı demekmiş. Eskiden nehir yatağımız bu sokaklar. Sonradan kurumuş, ağaçlı güzel yürüyüş yollarına dönüşmüş. Tur boyunca döndük dolandık sonunda Rambla sokaklarında bulduk kendimizi.

İkinci gün, bir başka ekstra tur alarak Girona, Figueras-Dali'ye gittik. Girona küçük, eski, çok şeker bir şehir. Daracık sokakları var. At arabalarının bile geçemeyeceği darlıkta. Yarım saat daha yol aldık, Salvador Dali'nin doğduğu Figueras kasabasına gittik. Bu müze gündeme gelince, yangından çıkan eski bir tiyatro binasını Dali kendi seçmiş. Restorasyonunda bizzat çalışmış. Müze binasına da kendi eseri olarak imzasını atmış. Girer girmez gözlük takılınca ikinci bir tabloya dönüşen tablosu ile dehasıyla şaşırtmaya başlıyor Dali. Ondan sonra da insanlar gezerken hep Dali'nin dehasının izlerini arayor müzeyi gezerken, "Bu resimde de göremediğimiz birşeyler var mıdır acaba?". Karısı Gala'nın çok güzel resimlerini yapmış. Yorgun döndük Figueras'tan ama akşama da sangria eşliğinde flomenko gösterisi izlemekten geri kalmadık.

Gezimize genel olarak ben rehberlik ettim. Elimdeki Barselona kitabı çok yardımcı oldu bana. Tüm gidilecek, görmediğimiz yerlerin listesini çıkardık ve son 2 günümüze bölüştürdük. İlk gün sıra beklemeyelim diye erkenden Picasso Müzesi'ne yolladık, ama nafile; 35 dakika kadar sıra bekledik. Dönemlere göre ayırmışlar tabloları. Ağırlıklı olarak ilk dönem resimleri yer alıyor müzede. Kübist dönem tabloları çok daha az. Ama doğrusu ben asıl ilk dönem tablolarını merak ediyor ve görmek istiyordum. Muradıma erdim. Buradan çikolata müzesine gittik. Ama müzeye girmeden sadece çikolatamızı alarak yola devam ettik. Katalan Müzik Müzesi'ne gittik. İnanılmaz güzel bir binası var. Buradan da Eixample sokaklarına Gaudi binalarını görmeye gittik: Casa Mila ve Casa Battlo. Anca dışarıdan baktık binalara. Sıralar ve giriş ücretleri itiraf edeyim ki caydırdı bizi. Ama dışarıdan görmek bile güzeldi. Bir Gaudi kitabı almadan yola devam edemedim. Son olarak Sagrada Familia'ya 1 durak uzaklıktaki Sant Pau hastanesine gittk. 26 binadan oluşuyor. Mimar Montagner başlamış, oğlu bitirmiş 100 yıl önce. Binalar arası geçiş yeraltından. Montagner renklerin insanın tedavisinde önemli olduğunu düşünerek ortaya çıkarmış projesini. Hala kullanımda olan hastane binaları inanılmaz güzel. Öldük bittik otelimize geri gittik. Akşam da limana Maremagnum alışveriş merkezine gittik. Akvaryuma girsek mi dedik ama 35€ luk giriş bileti girmeme yönünde bizi ikna etti. Bu arada gün boyunca molalarda kırmızı sofra şarabı içtim ve içtiklerimden pek memnun kaldım.

Son gün de Poble Espanyol'e yani İspanyol Köyü'ne gittik ilk iş. Burası 1929'daki uluslararası yapılmış yapay bir köy. Tüm İspanya'nın mimari örnekleri gözönüne alınarak yapılmış 117 binadan oluşan mimari müze. Bu binaların alt katlarındaki dükkanlarda el işi hediyelik eşya dükkanları. Dört hatun kişi coştuk tabii! Köy meydanına bakan bir restorana oturduk en son. Bir güzel yedik içtik, üstene de cafe i copa (yani konyaklı kahve). Pek bir keyifli idi. La Rambla'ya döndük tekrar. Sokakta oturup biralarımızı yudumlayıp yoldan geçenleri seyrettik keyifle. Böylece bitirdik tatilimizi.

Pek sevdik Barselona'yı. Deniz, tarih, sanat, güzel yemekler, sokaklarda çokca insan... Gezelim görelim dediğimiz her yeri gördük. Bir arkadaşımızın tahminen paella'dan zehirlenmesi dışında herşey güzeldi. Neyse ki o da gezmekten geri kalmadan ayakta geçirdi rahatsızlığını. Barselona en sevdiğim Avrupa şehirleri arasında yerini aldı. Tavsiye edelir...

Sangria tarifi: Meyveli şarap. Sürahiye bir şişe kırmızı şarap, yarım şarap şişesi sade gazoz dökülür. Üstüne mutlaka ince limon dilimleri ve varsa diğer meyve dilimleri (portakal, greyfurt, elma.. ama kesinlikle karpuz değil) eklenir. Tercihen tarçın çubuğu eklenebilir. Buzdolabında en az sabahtan akşama bekletilir ki meyvelerin tatları iyice karışsın şaraba. Soğuk olarak sürahinin içinde meyve dilimleri ve bir uzun tahta kaşıkla masaya getirilir.

Güneş Tutulması Bahane!

2006-04-11T17:38:00.001+03:00

Türkiye'de güneş tutulması tam izlendi bu sene malumunuz. Bunun için Türkiye'nin pekçok yerine turlar düzenlendi. Hatta uluslararası organizasyonlar yapıldı. İşte ben de Manavgat tarafında Köprülü Kanyon'da uluslararası bir organizasyona katıldım. Adı : SoulClipse.

SoluClipse'e katılım için ilk rakamlar 15 bin civarı idi. En son 20 bin rakamları dolanmaya başladı. Sonuç 3 bin civarında kişinin katıldığı bir çadır kampı. Gene de çok yüksek değil mi! Dünyanın dört bir yanından insanlar vardı.

Mekan Antalya'ya yaklaşık 60 km. uzaklıkta idi. Biz de araba ya da uçakla değil organizasyonun otobüsleri ile gitmeye karar verdik. Bizim gittiğimiz gün 6 otobüs kalkıyordu. Bizim otobüste şoför hariç sadece 2 Türk bizdik. Sonradan öğrendik ki bir de Yunanistan Türk'ü varmış. Otobüsler kalksın diye beklerken katılımcıları izledim heyecanla. Saçları rastalı, enteresan tipler. Hepsi birbirinde değişik. Otobüs kalkar kalkmaz cigaralar sarıldı, içkiler içilmeye başlandı, uygun müzik yayına başladı. Yolda otobüsümüz bozuldu. Bizi diğer otobüslere dağıttılar. Kimisi ayakta kaldı. Neyse Manavgat'a doğru alışveriş için bir köyde durduk. Köyün kahvesinde şoförler ve bir-iki köylü ile sohbet ettik. Çok şaşırdılar Türk başımıza bu bitlilerin içinde ne işimiz olduğuna(!)

Vardık mekana, otobüsten indik, elde bir ton malzeme. Gözümüze kestirdiğimiz ilk yere yerleştik. Meğer arka tarafta da kamp alanı varmış ve biz iyi ki orayı denememişiz. Çünkü çadırımızı kurduk. Bardaklarımıza votka-portakalımızı koyduk, ayaklarımızı uzattık ve inanılmaz bir dolu yağmaya başladı. Öyle ki doludan ana sahne yıkılmış. 1-2 dakika ile yırtmış olduk. Ama heryer çamur oldu ve 3-4 gün sonunda hala çamur içindeydik. Ayağımıza çöp torbalarını geçirip, ayakkabılarımızı giydik ve akşam biraz dolandık. Ama çok yorulmuşuz, uyuduk çok geçmeden. Ana sahne yıkıldığı için orada olduğumuz zaman diliminde bize yakın sahne 24 saat hiç susmadı.

Soğuktu, üşümüşüz. Kahvaltı için pazar alanına gittik. İsraillilerin tezgahından böreklerimizi yedik, ama yanına içecek çay bulamadık. Çadıra doğru yürürken küçük tüp satıcısı gördük. Bir tüp aldık hemen. Böylece hem ısınma aracımız, hem simit-poğaça ısıtma gerecimiz, hem de bira kutusunun üstünü kesmek suretiyle su kaynatıp çay yapabileceğimiz bir araç sahibi olduk. Küçük tüp ne faydalı bir esermiş meğer!

O günü ırmak kenarında geçirdik. Çamurlanan ayakkabı ve kıyafetlerimizi yıkadık derede. Su buz gibiydi ve anormal bir akıntı vardı. Yazın bile çok soğuk olurmuş Manavgat'ın suyu. Ama biz gene de yüzmeyi denedik. Baktık olmuyor akıntıyla yol alıp, yürüyerek geri döndük. Rafting hayalimiz vardı. Ama su buz gibi olmakla birlikte hava da yeterince sıcak değildi. Velhasılı raftinge cesaret edemedik. Güneşlendik, kitap okuduk, müzik dinledik. İki çocuklu hippi ailesini orada gördüm. Fotoğraftakiler onlar. Çok tatlılar! Ben bu koşullara nasıl dayanıyorum diye düşünüyordum ki, onlar iki çocuklarıyla gelmişler Avrupa'nın bir ülkesinden.
Poi aldık, çevirenlere özenip. Çok keyifli ve keyifli olduğu kadar yorucu da. Hemen gidip bir çift daha aldık. Poi 1 çift elle çevrilerek oynanan oyuncak. Bir ucu parmağa takılı diğer ucunda top ve onunda ucunda isteğe göre kurdele gibi renkli birşeyler var. İyi poi çevirenleri seyretmek çok keyifli.

Çarşamba günü, güneş tutulması günüydü. İnsanlar ağırlıklı olarak sahne çevresinde toplandılar. Kamping panayır gibiydi. Poi çevirenler, sopa döndürenler, top çevirenler, çok değişik danslar, değişik kostümlü insanlar, tai-chi yapanlar, çığlık atanlar, öpüşenler, kendinden geçenler, fotoğraf, video çekenler...
Akşamında ateş çevresinde yerimizi aldık, dans ettik. Ateşli puyi ve sopa çevirenleri seyrettik. Ateşin gecenin içinde dansetmesi çok büyüleyici bir görüntüydü.

Bu arada sabah kahvaltısında yeni tüpümüzle keyif yaparken uyku tulumumuzun altındaki şişme yatağımızda ciddi bir patlak olduğunu farkettik. Bantla idare eder mi diye denedik olmadı. Bara ait plastik plaj şezlonglarını kapora karşılığı ödünç aldık. Hiç rahat değildi ama gene de üşümeden uyumayı becerdik. Kampingde geçerdiğimiz 3-4 gün gerçekten survival bir yaşam sürdük. Ama gene de önümüzdeki tüm engelleri aşıp, mutlu mutlu tatilimize devam ettik.

Perşembe günü başımızı çadırdan çıkarınca gördük ki hava gıpgri ve çok bulutlu. Hemen İstanbul'dan hava durumu bilgisi desteği aldık. Cumaya sağanak yağmur. Sonra duşlara gittik ki, sıcak su yok. Bunun üstüne artık kampı terketmeye karar verdik. Gene de acele etmedik. Çekim yaptık, dansettik, poi çevirdik, yedik içtik, yeni insanlarla tanışmaya devam ettik, sonrasında yola döküldük. Gece yarısı eve vardık.

Bu yazının sonunda gittiğine değdi mi derseniz, kesinlikle evet. Çok özgür hissettim kendi. Çok değişik insanlar, yaşamlar gördüm. Kimisiyle kısa sohbetler yaptım. Bu ortama girmek ve tadına bakmak tek başına çok güzel bir keyifti.

Kar Altında Moskova

2006-03-13T20:32:00.001+02:00

Ha gittim, ha gidicem derken Mart başını buldu gitmem. Hava -8 derece civarıydı. Kar yağmadı ama heryerde kar vardı. İş seyahati... Yoksa bu soğukta ne işim var Moskova'da. Beyaz geceler de gider bir de Petersburg yapardım.

İş için olunca, vakit de kısıtlı olunca pek bir şey yapamadım tabi. Bir gece Kızıl Meydan'a gittik. Öyle soğuktu ki açık havada duramadık. Yolda yürürken alışveriş merkezlerini transit yol seçtik. Kızıl Meydan akşam vakti çok güzeldi. O renkli soğan kubbeler masallardan çıkmış gibi. Hansel'le Gratel'in çikolata evleri kadar gerçekler sanki! Meydandaki GUM, eskinin diplomatları için alışveriş merkezi imiş. Tabi şimdi de zenginler için. Ama çok güzel ışıklandırılmıştı. Meydanın güzelliğine güzellik katıyordu. Dünyanın bütün ünlü markaları var burada.

Bir günlük gezmeye vakit bulabildim. Dolayısıyla ünlü Moskova metrosunun pekçok durağından geçtim. Işıklandırmalar, duvar süslemeleri gerçekten güzel. İnanılmaz yüksek ve uzun merdivenler. Sanırım bu nedenle de yürüyen merdivenler çok hızlı hareket ediyor. Sarhoşlar ve yaşlılar için zor olsa gerek. Ama düşünüyorum da yaşlılar genelde dinç görünüyorlardı. Metro çok hızlı yol alıyor ama insanlar bu ulaşım aracına çok alışmışlar. Rahatlıkla tutunmadan kitap okuyarak ayakta yol alıyorlar. Onları görüp kendime yediremedim, ben de tutunmayayım dedim ama olmadı, beceremedim.

Neyse bir gün gezdim dedim ya, sıralayayım şimdi yaptıklarımı. Önce Nazım Hikmet'in mezarına gittim. Mezar taşında bir şiirinden birkaç mısra okudum. Aynı mezarlıkta Gogol ve Çehov'unda mezarları vardı. Onları da ziyaret ettim. O civarlarda bir pazar vardı, bizim salı pazarı gibi. Oralarda dolandım. Çok üşüdüm. Sırf ayaklarım ısınsın diye RAM Store'a gidirim. Bizim Migrosların Rusya versiyonu. Sahibi gene Koç ailesi. Marketlerdeki içki reyonu inanılmaz. Böyle zengin çeşit Türkiye'de hiç bir markette görmedim. Çıkışta cebimdeki haritayı kontrol ettiler, çalmış olabilir miyim diye. Diğer cebimdeki pet su şişem neyseki görünmüyordu diye düşündüm. Sonra da çantamdaki elmam aklıma geldi.. Bilmiyorum bu genel bir durum mu, ama bende bir paronayaya sebep olduğu kesin.

Yola devam. Arbat'a gittim. Eski Arbat'tan yenisine geçmeyi hedefliyordum ama tersi oldu. Yeni Arbat'ta bol bol kumarhane ve mağaza var. Kumarhanelerin görüntüsü akşam güzel. Gündüz ise bana hitap etmedi. Eski Arbat'a vardığımda çok üşümüş ve çok yorulmuştum. Gene de sokak tezgahlarında matruşka pazarlığı yaptım. Hediyelik eşya mağazalarından bir-iki öteberi aldım. Bizim Sultanahmet satıcıları nasıl her dili biliyorlarsa aynı durum Eski Arbat tezgahtarları için de geçerli. Merhaba, nasılsın, hangi şehirdensin, iyiyim gibi temel bilgilere hepsi haiz. Bu tezgahtarlardan birine nerede yemek yememi tavsiye edeceğini sordum. Bana My My'yu tarif ettim. Türkçesi "Mö Mö". Kapısında koca sevimli bir inek heykeli var. Öyle yorulmuşum ki yedim içtim, bi daha içtim. Hafif sarhoş yola devam ettim.

Kremlin Sarayı'nın girişine çıkan metro durağına yöneldim. Durağa adımımı atar atmaz, yaylıların inanılmaz güzel ezgisi karşıladı beni. Heyecanla yol aldım.1 Kontrbas, 1 viyola ve 4 keman. Seçme klasik eserlerin belli kısımlarından oluşan harika bir repertuvarları vardı. 15-20 dakika ayrılamadım oradan. Akşam Moskova'da yaşayanlara bu müzik grubundan bahsettim. Dediler ki, profesyonel sanatçılar halka sanatlarını yakınlaştırmak, bağlarını koparmamak için metro duraklarında mini konserler veriyorlarmış. Bence benim tanık olduğum da böyle birşeydi. 6 kişilik grubun 1. ve 2. kemancısı bile vardı ve mükemmellerdi. Hele bir ara genç olan 2. kemancı, gözlerimin içine bakarak çaldı kemanını ki değmeyin keyfime!

Kremlin'e gireyim dedim. Mümkün değil. Çılgın bir sıra var. O soğukta o sırayı beklemeyi nasıl göze almış onca insan şaşırdım. Kulağımda kalan müzik nağmeleriyle birlikte tekrar Kızıl Meydan'a yönledim. Surların çevresinden yürüdüm. Ne nağmeler, ne de çantamdan çıkartıp da yürürken kütürdettiğim elma yolu kısaltmadı. Ama ah Kızıl Meydan! Bu sefer tam zıt taraftan girdim meydana. Gene çok güzeldi. Öyle yorulmuşum ki GUM'a attım kendimi. Hemen bir kahve isteyip dinlenecektim ki burada da bir dans aktivitesine denk geldim.

Gün uzun. Bitmedi. Metroya binip otelin yolunu tuttum. Otel, Varşovskaya üzerinde. Hem yüksek ve hem de çok benzer binalar var burada. Metronun yanlış kapısından çıkmışım. Bulamadım yolumu. Direneyim dedim, yorgunluk ve kar cesaretimi kırdı. Teknoloji sağolsun. Bir cep telefonu trafiği sonucu arkadaş geldi kurtardı beni. Otelde dinlenirim diye umdum olmadı. Hemen yemeğe çıktık. Yemekten sonra da dansa gittik.

İşte bir anlatacak şey daha. Chester dedikleri bir yere gittik. Eski kısa adımı neymiş. Neyse. Burası tam bir avcı mekanı idi. Kadınlar yabancı erkeklerin peşindeydi, yabancı erkeklerse - ki bunlar Türkler, Hintliler, Pakistanlılar vb - Rus kadınlarının. Sanırım hiç Rus erkek yoktu. Bizimkilerden biri hariç. Bizim Türkler gene içip içip kavga çıkarmaya çalıştılar. Neyse ki sonuca ulaşamadılar.

İlk gece Gürcü restoranına gittik. 2. akşam Trevskaya'da modern bir kafe-lokanta, 3. akşam da ABD konsolosluğuna yakın bir Rus lokantasına. Her üçünde de yediklerim çok lezzetliydi. Gürcü lokantasında yediklerimiz özellikle çok değişiklerdi ve hepsi lezzetliydi. En çok kızarmış patlıcana sarılı cevizli bir şey vardı ki en çok onu sevdim. 3 çeşit şarap denedik bu restoranda. Ne yazık ki hepsi birbirinden kötü idi. Mecburan votka shot'larına verdik kendimizi.

Gelelim Ruslar'a yönelik izlenimlerime. İlk ve en önemli konu elbette ki güzelliğiyle ünlü Rus kadınları. Bir de beni uyardılar, hepsi güzel moralin bozulmasın diye. Hazırladım kendimi, ne yapalım. Genel olarak bakımlı hoş bayanlar. Çaycısı da, tuvalet temizlikçisi de hepsi bakımlı, makyajlı. Her çalışan bayanın masasının altında bir çift ayakkabısı var. Bunlar işe gelirken giydiği ayakkabıları. İşte giydikleri çok daha süslü. Ama çoookk güzel diyebileceğim pek de kadın göremedim doğrusu. İlginçtir ki Merter'de çok daha güzel Rus bayanları gördüm. Alkolik erkeklerin çokluğundan dolayı, Rus ekonomisinde kadınların yeri çok önemliymiş. 8 Mart Kadınlar gününe çok önem veriyorlar. Resmi tatil günü. Erkekler kadınlara çiçekler ve hediyeler veriyorlar. İşyerlerinde kutlamalar oluyor. Benim tüm gün dolandığımda tarih 7 Marttı ve tüm kadınların elinde çiçekler vardı. Ben de tutturdum çiçek isterim diye. Yani Türk arkadaşlardan beklentimiz yok ama onca yıldır Moskova'da yaşayanlara talebimi açıkça beyan ettim. Sağolsunlar kırmadılar beni. 8 Mart'ta benim de elimde çiçeklerim vardı.

Erkekler yapılı, açık kumral ve mavi gözlüler. Erkekleri de kadınları da genel de uzunlar. Hemen hepsi dimdik duruyorlar. Orta yaşın üstü genelde kilolu. Sokaklarda bira içen çok. Yasaklanmış aslında ama pek dinleyen yok. Metroda, barlarda ayakta zor duran sarhoşlara rastlanıyor. 'Ruslar soğuk görünür ama sıcaktırlar' diye okudum. Ama bence böyle değil. Genel olarak gayet sıcaklar. Hiç öyle insanın içini kıyacak bir atmosfer hissetmedim.

Yedim, içtim, gezdim, içtim... çok yoruldum. Ayaklarıma 5 günde geçmeyen ağrılar kazandıracak kadar. Öyle içtim ki dönüşte de yüklendim alkolleri. Gene gitmek isterim Moskova'ya. Sarhoş olup sokaklarında şarkı söyleyeceğim bir havada...

Can Muslu'dan

2006-01-24T11:30:00.000+02:00

Bilim Teknik Dergisinin Aralık 2005 Serbest Sanal sergisinden izinsiz aldım. Umarım kusura bakmazlar. Fotoğrafla ilgili bilgiler:
Adı Soyadı: Can Muslu
Mesleği: Öğrenci(İTÜ)
Çekim Yeri: Bozburun
Fotoğraf Makinesi: Sony DSC-V1

Siirt Pazarı ve Zeyrekhane

2006-01-22T09:54:00.001+02:00

Siirt Pazarı deyince arkadaşım, sokak aralarına kurulan gün sonunda toplanan bildiğimiz pazarlardan düşünmüştüm. Değilmiş. Sabit bir pazar bu. Bir sokak-cadde boyunca dükkanlar şeklinde. Siirt Pazarı diye geçiyor ama sadece Siirt'in değil, Adana'nın, Van'ın ve başkaca da illerin malları satılıyor burada. Yöresel peynirler, baharatlar, meyve-sebzeler ve etler. Ben şaşırdım doğrusu. Diyarbakır kuzusu diyordu mesela. Yani özellikle Diyarbakır'da yetişen bir kuzunun eti aranıyor ve gelinip buradan alınıyor mu?! Mumbarları dizi dizi asmışlar dükkanların önüne, işkembeleri... Bu yöresel yemekleri yapan bir-iki lokanta da var sokakta. Yemek isterseniz hemen burada yiyebilir ya da en azından bu yemeklerin ne menem bir şeye benzediklerini görebilirsiniz.

İşte hemen yol tarifini veriyorum. Burası Fatih Belediyesi sınırlarında. Unkapanı'ndan Aksaray'a giderken, su kemerlerinin altından geçmeden, bir ya da iki sokak önce sağdaki bir sokağa girip arabanızı parkedin. Sonra park ettiğiniz yokuşu çıkmaya devam edin. İşte sokağın sonundaki dik kesen sokak-cadde Siirt Pazarı'nın kurulduğu sokak.

Bu sokaktan aşağı doğru yürürseniz Zeyrekhane tabelaları gözükmeye başlıyor. Zeyrekhane zaten kocaman gözüken Molla Zeyrek Cami'nin hemen yanında.Yol boyunca eski cumbalı ahşap evlerin arasından geçeceksiniz. Bu evlerin bir kısmı yıkılmak üzereler ve satılıklar. Satılık levhalarını okumadan geçmek mümkün olmuyor. Neredeyse hayat hikayesi anlatılmış bu levhalarda. Eskiden Pantokrator Manastırı olan, sonradan cami ve medreseye dönüştürülen Molla Zeyrek Cami'nin içini ne yazık ki görmemiz mümkün olmadı. Caminin etrafından dolanıp Zeyrekhane'ye ulaştık.

Zeyrekhane eskiden bu manastır-camiye dahilmiş. Sonra zamanla harabe haline gelmiş. Fatih Belediyesi ile Rahmi M. Koç Müzecilik ve Kültür Vakfı'nın işbirliği ile bu bina kafe-restorana dönüştürülmüş. Biz gittiğimizde hava kapalıydı. Sonradan Beyoğlu tarafına güneş vurdu. Manzara burada çok güzel. Hem Haliç tarafı, hem Sultanahmet, Süleymaniye Caminin manzaraları. Eminim yazın açık havada gidip, bahçesine otursam saatlerce kalkamazdım. Çaylarımız semaverden geldi. Yanında çikolatalı kurabiyelerle. Yemekleri nasıldır bir şey diyemeyeceğim. Çünkü sadece çay-kahve yaptık. Ama mekan çok güzel. Arka fonda hep sanat ya da halk müziği ezgileri yumuşacık. Çok zarif döşenmiş, fazladan konulmuş hiç bir dekorasyon malzemesi yok. Yazmadan edemeyeceğim. Tuvaletleri bile çok zarif. Kağıt havlu yanına küçük el havluları da konulmuş, lavanta kolonyası unutulmamış. Buraya özellikle yazın mutlaka tekrar gelmek istiyorum. Mesela haftasonu kahvaltısına...
Tel: 212.532 27 78
Zeyrekhaneye dair...

Küba Anıları – Genel İzlenimler

2006-01-20T11:45:00.001+02:00

Hayatımın en güzel tatilini yaptım. Küba çok özel bir ülke. Karıncalar’la yaptığımız turun içeriği de çok güzeldi. Konuya nereden girsem bilemiyorum. Gün gün mü anlatsam, genel anlatarak mı başlasam...

7 günlük turumuzda Havana, Cienfiegos, Trinidad ve Santa Clara şehirlerine gittik. Hem şehir gezdik, hem denize girdik, hem de ormanda yürüyüş yaptık. Çok keyifliydi ve fakat çok da yorucuydu.

Küba’da her gidilen barda, kafede, restoranda canlı müzik var. Müzik her yerde. Tur boyunca kulağımda Küba ezgileriyle dolandım, rüyalarımda bile fonda aynı ezgiler vardı.

Kısaca CUC adı verilen convertable denilen bir para birimi kullanılıyor Küba’da. Yaklaşık 1 Euro. USD verip CUC almak isterseniz ekstra komisyon ödemeniz gerekiyor. Makul olan cepte Euro ile gitmek. Kübalılar ise Peso kullanıyorlar. 1 CUC 24 Peso. Kübalılar’ın maaşı ayda 15-20 $ civarında imiş. Onların 3 Peso aldıkları, turistlere 3 CUC sanırım. Küba sosyalist ülke malum. Bu nedenle değişik kurallar var. Halkın alışveriş yaptığı mağazalar var. Buralardan turistlerin alışveriş yapmaları yasak. Hatta içeri girmeleri de. Fiyatlar devlet destekli olduğundan ve halka yönelik rakamlar olduğundan çok düşük. Turistlerin bu fiyattan alışveriş yapmalarını istemiyorlar ki bence de haklılar. Satılanlar da vitrinlerden gördüğüm kadarıyla genel olarak 20-30 yıl öncesine ait gibiler.

Turizm yeni Küba’da ve en büyük gelir kaynakları. Sosyalist sistem iyi kötü ayakta. Eğitime çok önem veriyorlar. Çocuklara çok değer veriyorlar. Sokaklarda gördüğüm tüm çocuklar çok mutlu görünüyorlardı. Sağlık ücretsiz. Zaten Küba tıpta dünyanın ileri gelen ülkelerinden. Kan kanseri ve AIDS’in tedavisinde baya yol katetmişler. İlaç çeşitliliği az olmakla birlikte özellikle bitkilerden imal ettikleri ilaçları öne çıkıyor. Bunda elbette ABD’nin ambargosunun ve Küba’nın fakirliğinin etkisi var. Bu bana Isabel Allende’nin kitaplarını hatırlattı. İksirler, büyüler, reçeteler. Acaba bu yılların birikimi, alternatif ilaç geliştirilmesinde işe yaramış mıdır? Neyse devam edeyim. İnsanların barınak sorunu yok. Açıkta olan, aç yatan yok. Kolonyal dönemin binalarını kullanıyorlar. Binalar inanılmaz güzel. Fakat ne yazık ki genel olarak bakımsızlar. Havana’nın bazı yerleri bomba yemiş gibi göründü bana. Eski, boyasız, harabe olmalarına az kalmış, camlarının yerine tahtalar çakılmış.. Ama gene de çok büyülü. Bir sokakta bir-iki kolanyal bina gibi değil durum. Tüm şehir böyle. Çok güzel! Tabii SSCB tarafından yapılan ve hiç de şehrin havasına hakim olmayan çirkin apartmanları işin içine katmadan konuşuyorum.

Kübalılar için ulaşım büyük sorun. Halkta hep eski arabalar var. Yeni arabalar da görülebiliyor ama. Hatta havaalanındaki taksiler (bunlar devlete aitmiş) bizim şahin taksilerden çok çok daha iyi. Bir de kaçak taksiler var ki bunlar genelde Fiat serçe ya da daha eski arabalar. Çok umdum şu güzel renkli eski araçlara binmeyi ama olmadı ne yazık ki. Tüm otobüs duraklarında yığın halinde bekleyen insan görülüyor. Havana’da camel denilen hörgüçlü uzun otobüsler var. Tıklım tıkışlar. Diğer şehirlerde ise kamyonetten imal edilen araçlar otobüs görevi görülüyor. Mevsim onlarn kışıydı ve biz denize girdik düşünün, hele yazın o sıcağında, o otobüslerde olmayı hiç istemezdim. Aracın olsa bile zaman zaman yakıt bulma sorunu olabiliyormuş. Gene turistler için geçerli olmayan bir kural var. Yoldan geçen boş bir araba, yol kenarında durup işaret eden kişiyi arabasına almazsa trafik polisi ceza kesebiliyormuş. Yerel rehberimiz Alain, müjdeyi verdi. 6000 otobüs sipariş edilmiş. Ve bu sene içinde halkın kullanımına girecekmiş. Buna gerçekten ihtiyaçları var.

Küba’da yemek kültürü çok zayıf. Yemekleri çok lezzetsiz. Hemen hiçbirşeyi çok beğenerek yiyemedim. Ama aç da kalmadım. İlk günler ha babam kokteyllere dayandık. Arada bira da içtik. Favori marka Bucanero. Sonlara doğru şarap özlemim arttı. Küba üretimi şaraplardan içtik. Gayet iyilerdi. Ama bu kadar güneş alan bir ülkede şarap beklemiyordum. Türkiye’nin de az güneş aldığı için doğu illerinde yetişen üzümlerinden yapılan şarapları daha güzeldir ya işte bu nedenle içtiğim şaraplar gayet memnu etti beni. Laf kokteylden geçmişken bu konuyu atlamak istemem. Kokteyl fiyatları genel olarak 3 CUC. Türkiye’ye göre çok ucuz. Kokteyllerde ana malzeme rom. Havana Club’ın 3 yıllığını kullanıyorlar. Hepimiz en az 1 şişe Havana Club ile döndük. İşte bu da içilen kokteyllerin listesi: Mohito (taze nane, limon), Cuba Libre (kola+rom), Daiqiri (limonlu buzlu), Cubana (cuba librenin 7 yıllık rom ile yapılanı), Cuban Manhattan (vermutlu), Trinidad Special, Pina Colado, Kançançara (ballı), Tunturutu (greyfrutlu) ve Jincila.

Daha sonra devam ederim...

2006 geldi, hoşgeldi!

2006-01-04T11:40:00.000+02:00

Ee bilimum köşe yazarları yeni yıl yazısı yazar da ben niye yazmam. Benim bir köşeden öte, bir sitem var, hah!!

2005 biterken benim de hayatımda yeni bir sayfa bitti. Bir takım sıkıntılarla uğraşmak zorunda kaldım. 5-6 kilo verdim son aylarda. Ama ben ne şanslı kişiymişim ki kendimi zorda hissettim ama hiç yalnız hissetmedim. Dertlerimi paylaşacağım, elinden gelen desteği esirgemeyen, bana güç veren dostlarım vardı. 5 yıl kadar önce de hayatımda yeni bir sayfa açıyordum ve o zaman çok yalnızdım. Yeliz'le Muratçım olmasa hayat çok çok zordu. Onlar tuttular kolumdan. Ama bu sefer çok arkadaşımı hissettim yanımda. Bu geçen 5 yıl iyi geçmiş dedim kendime. Yeni ve güçlü bağlar kurmuşum kendime.

2006 başlarken de yeni bir sayfa açıyorum. Sıkıntılarım bu ayın sonuna kadar bitecek diye umuyorum. Çok güzel bir yıl beni bekliyor. Öyle eminim ki bu yılın güzel olacağından! Daha Aralık ayında çevremde pek çok insanın iyi haberleri de bu yılın güzelliğine delalet.

Sevgi Gönül'ün bir yılbaşı yazısını okuduğumdan beridir, her yılbaşı gecesi öpüşüp kutlaşmalardan sonra, bulunduğum mekanın en dış kapısına çıkıp, 3-4 kez dış kapıdan girip çıkıyorum. Bu yıl da Beyoğlu'ndaki barın kapısından koruma görevlisinin şaşkın bakışları arasında ritüelimi gerçekleştirdim. Bu seyahatlerim bol olsun diye yaptığım bir ritüel. O yılbaşında yanımda kim varsa onu da çekiştirip kapıdan girip çıkmaya götürüyorum. Bahsetmiştim bu pazar gidiyorum Küba'ya. İlk meyveyi de toplamak üzereyim sanırım. Aysonunda Moskova'ya iş için gitme ihtimali gözüktü.

Güzel 2006, hoşgeldin!

Dayanamayacağım, Açıklıyorum: Ocak'ta Küba'dayım :-)

2005-12-02T13:57:00.000+02:00

İşte bu kadar tutabildim kendimi. Cümle alem duysun beni, ben Küba'ya gidiyorum Ocak'ta, heyy! En az 3-4 yıldır, "Bu yıl ya Küba'ya gidicem, ya da Nepal'e. İkisinden birine gitmem şart!" derim. Derim de ne olur? Hiç! Ama işte nihayet!

Bir kız arkadaşla gideceğiz. Karıncaların turuyla, 8-16 Ocak. Çok korktum bir aksilik çıkar diye. Neyse ki şimdilik bir aksilik görünmüyor.

Hazırlıklara başladım. Ferhan Şensoy'un Şans Kapıyı Kırınca filmini seyrettim. Gene Ferhan Şensoy'un Hacı Komünist kitabını aldım. Bu kitabı almaya çalışırken eskilerden tanıdığım Evren Madran'ın Küba Sokakları kitabını buldum, onu da aldım. Ama itiraf edeyim ki henüz kapaklarını açamadım. Elimde Metal Fırtına kitabı var. Amerika, Türkiye'ye savaş açtı kitapta, bu nedenle kitabı elimden bırakmam mümkün değil. Neyse...

Yakında Küba turuna gidenler tanışma partisi, dia gösterimi vb. olacak. Sabırsızlıkla onları bekliyorum...

Tatilin 2. Taksiti -- Bisiklet Şehri Berlin

2005-11-07T13:25:00.001+02:00

İlk gördüğümde de sevdim Berlin'i, her gittiğimde de seviyorum. Berlin ormanın içine kurulmuş bir şehir. Her yer ağaç, sokak araları parklarla dolu. Ve sonbahar Berlin'e çok yakışmış. Yerler dökülen yapraklarla kaplıydı, ağaçlar ise sarı, yeşil ve kırmızı...

Bayramda Berlin'deydim velhasılı. Check Point Charlie müzesine gittim. Duvar yıkılmadan önce doğudan batıya geçmeye çalışan insanların maceraları, o zamanların atmosferi üzerine bir müze. (Bilgi için: Giriş 9.50€) Ama şimdi bunu anlatasım yok. Çünkü hemen müzeden çıkışta ne zamandır yapmak istediğim şeyi yaptım: Bisiklet kiraladım.

Bir dükkandan değil. Sokaklara bırakılmış duran bisikletler.. Elbette bir şirkete aitler. Telefon ediyorsun, üye oluyorsun. Sonunda kredi kartından kesiyorlar ne tuttuysa. Pek ucuz değil ama bisikletler çok güzel. Ayrıca Berlin gerçek bir bisiklet şehri. Neredeyse hiç yokuş yok. Ova gibi. Yollarda ve kaldırımlarda genel olarak bisiklet yolları çizgilerle ayrılmış, bazı merkezlerde bisikletler için ayrı ışıklar bile var. Şoförler de bisikletlilere karşı çok saygılılar. Zaten trafikte genel olarak saygısız insan yok denecek kadar az.

İşte benim aktivist bisikletim! :-)

Şansıma hava da çok güzeldi. Dedim ya hep istediğim bir şeydi. Bisikletin üstüne çıkıp da yol almaya başlayınca birden İmparator Valsini mırıldanmaya başladım. O anda bisiklet kiralamak, dünyayı fethetmek gibiydi demek ki :-) Güzel havada, sonbahar yapraklarının üzerinden, kanalların kenarından, parkların arasından geçerek sürdüm bisikletimi, çok mutlu oldum.

Berlinliler'in zor bulduğu Kollwitzplatz'daki sokak pazarını bile buldum. Oradaki favori balıkçı tezgahımı buldum. Sarhoş ve tıka basa olana kadar da yiyip içtim: şampanya ve istiridye, balık çorbası, bira, jumbo karides ve beyaz şarap. Ohhh!

Çok mutlu oldum, öyleki şu anda başkacana da bir şey anlatasım yok. Belki sonra..

Tatilin 1. Taksiti

2005-11-01T20:56:00.001+02:00

Yazdığım gibi İzmir'deydim, yazlıkta. Oradan da bir yere kıpırdamadım. Uyudum, yedim, yürüdüm, yıkanmadım, saçımı taramadım ve dişimi fırçalamadım :-)

Hava yer yer soğuk ve rüzgarlıydı, yer yerse insanın kendisini mavi sulara bırakmasını istetecek kadar ışıltılı ve güneşli. Merak etmeyin, denize sadece dizlerime kadar girebildim. Seyirci kitleme hayal kırıklığı (adrenalin bakımından) ve zafer sarhoşluğu (umdukları buydu) yaşattım.

Ee malum gündeme damgasını vuran konulardan biri de depremdi. Gittiğim ilk akşam ve döneceğim sabah beni uykumdamdan uyandırarak beni de gündemin içine dahil etti.

Mevsim sonbahardı fakat hala güzel çiçekler (son demleriydi) ve ağaçlarda meyveler vardı. Hit meyveler nar, mandalina ve ayva idi. Ama elbetteki nar baskın çıktı. Bizim bahçemizdeki bu yıl ilk ürününü veren nar ağacı ne yazıkki sadece bir nar vermişti. Sevgili annem ve babam onu benim için bekletmişler, dalından koparmak şerefi bana nail oldu. Bir narı üç kişi paylaştık. Hayatımda yediğim en güzel nardı! İşte fotoğraflar...

İlk turnuva maçı!

2005-10-01T01:10:00.001+03:00

Malum arada bir yazıyorum tenise başladım diye. Bugün ilk kez bir tenis turnuvasına katıldım. İlk maçım son maçım oldu. Acemilerin maçını seyretmek de sıkıcı olmalı gerçekten. Servisi atmak zor, atanı karşılamak zor, karşılayanı karşılamak da zor! He he :-) Ee haliyle böyle düşünüp oynanan maçı seyretmek de zor. Gene de tenise devam :-)

Nepal gene yattı!

2005-09-29T11:29:00.000+03:00

Gene olmadı! Gene bir Hindistan-Nepal turuna katılmayı başaramadım. Tek başıma da gitmek istemiyorum. Bayram tatili planım yarı İzmir-yarı Berlin şeklinde değişti. Ama hala tatile 1 ay var ve ben gene yeni bir plan yapabilirim.

Bayram tatili yaklaşıyor...

2005-09-20T10:55:00.000+03:00

Malum Kasım başı bayram tatili var. Ben de kurtlanmaya başladım. Bir hafta - 10 günlük tatile gidebilirim. Sevgilimin işi varmış, gelemeyecekmiş. Hem cazip bir yer - tur bulmalıyım, hem de bir tur arkadaşı. Elbetteki aklımda bir takım turlar var: Hindistan - Nepal, Peru, Endonezya. Küba'da aklımda ama Ocak tatiline sakladım. Heyecanla bayram turlarının ilanlarının yayınlanmasını bekliyorum.

Kaz Dağları'na yakın Kocadağ Evi

2005-09-13T00:48:00.001+03:00

Kocadağ Evi'ne 29 Ekim tatilinde gittik, 3 geceliğine. 3 odalı küçük bir köy evi. Kaz Dağı tesisleri arasında geçiyor ama aslında Madra Dağı'na sırtını dayamış, Kocadağ Köyü'nün üstünde. Ev sahibi Mustafa Bey, mümkün olduğunca evi gruplara vermek istiyor. Çünkü ev, gerçekten de bir pansiyondan çok bir ev. Üst katta iki oda ve ortak tuvalet var. Alt katta da bir oda ve tuvalet. Ev çok temiz, ev sahibi çok titiz, sıcak su sorunu yok. Yemek hazırlarken mutlaka eldivenlerini ve bembeyaz önlüklerini giyerek servis yapıyorlar.

Kocadağ Köyü küçük, güzel, ağaçlar içinde bir köy. Bol oksijenli, çam kokuları içinde keyifli yürüyüşler yapmak mümkün. İsterseniz Mustafa Bey de size rehberlik ediyor. Her gece barbekü, isterseniz şömine ateşi. Mustafa Bey'in bir de yardımcısı var: Gül, Türkmen kızı. Geleneksel üç etek kıyafetini (En alta şalvar, üstüne entari onun üstüne cepken ve en üste de önlük) giymemiz için bize izin verdi sağolsun.

Köy Balıkesir'in Havran ilçesine bağlı. Cuma günü de Havran pazarına gittik. Güzel, büyük bir pazar. Bir İstanbul'lu için ucuz da. Pazarda bol bol zeytinyağı, nar, ceviz ve badem bulmak mümkün. Yeşillikler tazecik. Hele brokoliler çok güzeldi. Yurtdışından gelmiyor, köylüler yetiştirdiklerini satıyor. Bir de çilek aldık ki ekim sonunda böy lezzetli çilek bulunabileceğini hiç bilmezdim. Bu cins çilek kar düşene kadar meyve verirmiş. Köylü kadınların üzerinde genel olarak siyah uzun bir ceket var. Bu çarşafın alt kısmı gibi gözükmekle birlikte aslında öyle değil. Gerektiğinde aldıklarını bu uzun eteğin içine doldurup arkadan kıvırıveriyorlar ve bohça gibi kullanıyorlar. Pazarcılar güleryüzlü, rahatlıkla tadına bakıp alabilirsiniz.

Ekim sonunda olmamıza rağmen hava çok güzeldi. Deniz kenarında 30 dereceye yaklaşıyordu. Evimiz Ören'e araba ile 17 dakika civarı. Hazırlıklı olsaydık denize bile girebilirdik. Akşamları hoş bir serinlik vardı. Üstümüze hafif bir ceket alarak balkonda uzun keyifli sohbetler yapabildik.

Giderken bol bol yürüyüş yaparız diye düşünmüştük. Doğrusu pek de düşündüğümüz gibi olmadı. Ama koşullar uygun olmadığından değil, bizim tembelliğe ihtiyacımız olduğundan. Dinlendik, yedik içtik, sohbet ettik, biraz arabayla dolandık, biraz da yürüyüş yaptık. Altı arkadaş çok güzel keyifli bir tatil geçirdik.
Son olarak bu da Kocadağ Evi'nin linki, ben bu adresten ulaşmıştım: Kocadağ Evi
Telefon: Mustafa Eğitimci 532 427 62 68

Eski bir yazı.. 1 Kasım 2004'den..

Kaleköy'de balıklarla yüzdüm :-)

2005-09-08T15:13:00.001+03:00

3 geceliğine gittik Kaleköy'e. İstanbul'dan Dalaman'a uçakla, oradan İzmir'den yola çıkan arkadaşlarımız karşıladı bizi. Yaklaşık 185 km. sonra Üçağız'a (Kekova) vardık. Oradan küçük bir tekne kiralayarak Kaleköy'de (Simena) kaldığımız Kale Pansiyon'a ulaştık. Karadan da ulaşım varmış ama sanırım pek kullanılmıyor.

Simena bir Likya kenti. MÖ. 2 yy.da depremle yıkıldığı sanılıyor. Fakat sonrasında da hayat devam etmiş. Bir Rum kasabası imiş. Müdale ile buraya Girit'ten gelenler yerleştirilmiş. Tarih heryerde. Denizde yüzerken karşınıza bir lahit çıkabiliyor. Denizin içinden çıkan merdivenler suyun üstünde eski harebelere varabiliyor.

Günübirlik turcuların uğrak yeri Simena. Bazen çok fazla tekne oluyor denizde. Ama Eylül sezon sonu olduğu için çok rahatsız edici boyutlara gelmedi. Tekneler bence denizi kirletiyor biraz ama denizi gene de çok güzel. Bol balık var. Yanımızda şnorkerlerimiz de vardı. Balıkları ve harabeleri seyrederek uzun uzun yüzdük. Bir saatten önce çıkmadık sudan. Hele de sabahları insan kendini akvaryumda yüzüyor sanabiliyor.

Bol bol yedik içtik yüzdük. Ama diyebilirim ki mutfakları iyi değil. Servis de pek iyi değil. Gene de pansiyonumuz güzeldi. Odanın önündeki yatak keyifliydi. Denize sıfırdık, sabah öğle akşam iskeleden ayrılmadık.
Keleköy'ün çok da güzel bir kalesi var. İnanılmaz bir manzara. Üçağız'ın neden üç ağız olduğunu kaleden görebiliyorsunuz.

Kaleköy'de Rahmi Koç'un ve Demirören ailesinin mülkleri var. Koç da bizimle birlikte oradaydı. 7 tane ev almış oradan. Kimisi harabe. Bir de okul yaptırmış. Ama 6 öğrencisi varmış ve bu yıl kapalı olacakmış. Demirörenler'in evi tamamen ayrıksı bir koyda. Yüzyıllardır insanların yaşamayı seçmedikleri yerdeler :-0

Kaleköy'e su 3 yıl önce gelmiş. Öncesinde teknelerle su gelirmiş. Ve bir Japon kadın 13 yıl önce Kaleköy'e gelmiş, 2 yıl kirada oturmuş ve sonra da oturduğu yeri 99 yıllığına kiralamış. Evine uğradık, 2 çift laf ettik. Bir kerede o biz Ankh Pansiyon'da otururken oraya geldi de sohbet ettik. Ne yapıyorsun burada deyince "yaşıyorum" diyor. Neden deyince de "ben de bilmiyorum" diyor. İlginç değil mi?! Türkçe de öğrenmiş geçen zamanda. Evi de köyün biraz dışında yalnız bir ev. Yılın 9-10 ayını Kaleköy'de, geri kalanını Japonya'da ve Roma'da geçiriyormuş. Ve tekrar hatırlatmak isterim 3 yıl önceye kadar buralara su tekneler ile getiriliyormuş.

Kaleye çıkarken de satılık tarihi ev ilanı vardı kapıda. Girdik kapıdan güzel bir bahçeye, başladık sohbete. Ev sahibinin adı Haluk Tarcan. Kendisi etnolog ve piyanist. Çok yakın zamanda "Ön Türkler" adında bir kitabı basılacakmış. Bir akşam yemeğe ddavet ettik, eşiyle birlikte soframıza katıldılar. 74'den beri yazlarını Kaleköy'de geçiriyormuş. İstanbul'da ev alabilmek için satacakmış evini. Kaleköy sit alanı olduğu için evler çok kıymetli. Ondan Kaleköy'ün son 30 yıllık tarihini dinledik. Ön Türkler kavramını o atmış ortaya. Bu konuda uzun uzun düşüncelerini aktardı bize. 75 yaşındaymış Haluk Abi. Hala uzakta bir zaman olarak bahsediyor emeklilikten.

3 günün sonunda dönüş yoluna geçtik. Arabamızın farlarını açık unutmuşuz, öğlen güneşinde Üçağız ahalisinden akü için ara kablo sorarak yardım istedik. Ama anladık ki var da vermek istemiyorlar, ve genel olarak birbirleriyle araları pek de iyi değil. Ne yazık!

Gene Dalaman'dan uçağımıza binerek geldik İstanbul'a. Taksi tutmak için boğuştuk, taraik polisi düdükleri, kalabalık... E5'e çıktık, salı akşamı trafiği için de inanılmaz doluydu yollar, ne de olsa okullar açılıyor yakında. İlk defa bir tatil dönüşünce İstanbul şok etti beni. E5'e bakakaldım. Biz insanoğlu neler yapıyoruz kendimize, ne biçim bir atmosferde yaşıyoruz diye...

Selanik İzmir'den güzel çıktı!

2005-09-01T15:40:00.001+03:00

İstanbul'dan cumartesi arabamızla yola çıktık 4 kişi, bir de altı yaşında bir çocuk. İş için gidecekti sevgilim, yapıştım paçasına bırakmadım. İlla ben de gelicem sana dokunmam diye tutturdum. Alelacele oldu. Hiç bir araştırma yapmadan çıkmışız yola. Elimizde sadece Otoyolcular Derneği'nin bir kitapçığı ve Selanik'te gezilecek birkaç yer adı.

Kitapçık ,zekamızı da kullanarak yolumuzu bulmamızı sağladı. Yol boyunca verdiğimiz tüm molalarımızda Türkçe konuşarak işimizi halledebildik.

Ctesi vardığımızda yorgunduk. Yol molalarla yaklaşık 8-9 saat civarında sürdü. Vardığımızda geç olmuştu gene de şehri turladık. Çok beğendim Selank'i. İzmir'in (artık geçmişte kalmış olan) Kordon'u gibi Kordon'u var. Deniz güzel. Sokaklar çok kalabalık. İzmir'de apartmanlar hep balkonludur. Övünürüz balkonlarımızla. Ama Selanik'teki balkonlar daha büyük. Barlar, restoranlar hem daha büyük hem daha nezih. Şehir Avrupalı. İnsanlar rahat, kızlar mini mini eteklerini giyiyor, kimse rahatsız etmiyor. Şehir derli toplu. Şehir merkezindeki tarihi binalar korunmuş. Güzel dar sokakları da var. Gezdiğim gördüğüm yerlerse, malum Atatürk'ün pembe boyalı evi, Aya Sofya Kilisesi, Agora, arabayla geçerken Beyaz Kule (Ne yazık ki içine giremedim) ve Rotonda. Rotonda çok eski bir kilise. Ama o gün kapalıymış ne yazık ki göremedim içini. Dışardan görmek de güzeldi. Aya Sofya'nın girişine sırtınızı erin ve doğruca biraz solkoldan yol alın. Agora'ya geliyorsunuz. Bir nevi sabit pazar, etler balıklar sebzeler. Bu mekanları çok severim. Bu arada balıklar da levraki, çupraki :-) Ee biraz da alışveriş yaptım.

Fazla vaktimiz yoktu. Pazartesi de geri döndük. Chalkidiki'ye gidemedik. Orayı merak ettim. Sanırım sahil kasabası. Denize girmeye oraya gidiyor olabilirler.

Çocuk da olduğu için dar olan vaktimiz daha da dar geldi. Selanik'i İzmir'e benziyor dendiği için sevmeye hazırdım. Ama ne yalan söyleyeyim hiç de beklemediğim halde daha güzel buldum. Sevgilimse "Zevkle yaşayabileceğim bir şehir Selanik!" dedi. Gene gelmek ümidiyle veda ettik Selanik'e.

Dönüşte de yoldan vakti zamanında Kapadokya'dan Gelvari'den gelenlerin kurduğu Nea Kalvari'nin ünlü bademli un kurabiyelerinden de almayı ihmal etmedik.

Şile gene güzeldi!

2005-07-08T11:48:00.001+03:00

Haftasonu Şile'deydim. Gene güzeldi. Evet kalabalıktı. Ama ben sırrı buldum. Mendirekten girince denizdeki kalabalığın %90'ı sahil kısmında kalıyor. Dubaların hemen biraz açığından yüzmek pek keyifli. Karadeniz'in tuz oranı beni şaşırtıyor. Ege'den Akdeniz'den sonra tatlı su gibi geliyor. Haftasonu'da deniz harikaydı doğrusu. Durgun, berrak bir deniz. Su hafif serindi ama rahatsız edecek kadar değil. Yanımda arkadaşım da vardı :-) Şile'deki evin manzarası inanılmaz. Şu siteye resim koymayı başardığım zaman bir de Şile manzarası eklemek isterim.

Daha önce yazdım mı bilmiyorum. Tenise başladık Aynur'la. 6 ders geride kaldı. Ben şaşkın ilk 3 ders gözlüksüz çıkma hatası yaptı. Topları bol bol ıskaladıkça moralim bozuldu, kasıldım kaldım. Ama artık iyiye gidiyor. Tenis beni mutlu ediyor :-)

Hastalık, yaşlılık, ölüm!

2005-06-21T13:41:00.000+03:00

2-3 haftadır çevremde bir hastalık halidir gidiyor. Önce babamın kalbinde, sonra da sevgilimin annesinin dolaşımında sorun çıktı. Sanırım artık hepsini atlatmak üzereyiz. Ama yorulduk. Uzun süredir doğru düzgün evimizde kalamadık. Dağıldık.

Ama bitmek üzere.. Yaşlılar ve hastalıkları gerçekten üzücü. Çok garip, yaşlı olduları için normal-beklenen hastalıklar ama gene de kondurmak istemiyorsun. Hayatın doğası deyip kabul ettiğini sanıyorsun, başa gelince öyle olmadığını, kabul edemediğini görüyorsun. Dahası onlar da yaşlandıklarını daha çok görüyorlar, kendilerini ölüme daha yakın hissediyorlar ve daha çok korkuyorlar. Hayat-yaşam-doğum-ölüm-yaşantım-ben-geleceğim... bunları daha çok akla getiriyorsun..

Bir şey olacağı yok. Bunları düşündüm de hayatım değişmedi, pek de değişeceğini sanmıyorum. Hastalıkları atlatıp yolumuza devam edeceğiz. Bir dahaki hastalıkta bunları tekrar hatırlayacağız. Yakınlarımızı, sevdiklerimizi kaybedeceğiz zamanla. Ve sonunda sıra bize de gelecek. Şu anda çok uzak hissedilen ölüm... Umarım o günlerde kendimi bir şeyleri kaçırmış, geri kalmış, eksik kalmış hissetmem. Huzurla yattığım bir uykunun derinliğinde, yorgunluğunu hissettiğim keyifli bir günün sonunda ve güzel bir rüyanın sonunda dudaklarımda hafif bir tebessümle son nefesimi veririm...

Büyülü Şehir Amsterdam

2005-06-21T13:33:00.001+03:00

Amsterdam'a Aralık soğuğunda gittim, gene de çok sevdim. Bu şehirde yaşayabilirim diye düşündüm. Kendimi Amsterdam'a yakın hissettim. Şehir merkezine çok yakın Rho Otel'de kaldık. Temiz, temel ihtiyaçları sağlayan, 3 yıldızlı, makul fiyatlı bir otel.
Bakımlı binalarıyla Amsterdam, pek çok Avrupa şehri gibi tarihi dokusunu korumuş bir şehir. Binalar çok güzel fakat asıl güzellik bunların sağlı sollu kanla boyunca yerleşmiş olması. Şehirde pek çok güzel kafe var. Ve en güzel kafeler gene kanala cephesi olanlar. Hele yazın bu kafelerin keyfini düşünemiyorum. Bu noktada Cafe de Jaren'ı kesinlikle tavsiye ediyorum.Amsterdam'ın bit pazarında markalı değişik kıyafetler bulmak mümkün. Fakat pek de ucuz olmadıklarını ekleyeyim.
Şehir gerçek bir bisiklet cenneti. Kışın bile insanlar bisiklete biniyor. Biz de geri kalmadık ve bisiklete bindik. Bisikletlerimizi Rho Otel'den kiraladık. En küçük bisiklet ile bana biraz büyük geldi. Hollanda halkının boy ortalaması çok yüksek. Ama sanki kadınlar daha uzun. Ne yazık ki biraz cüce hissettim kendimi ki ben de 1.63'üm! Çok kısa sayılmam yani. Neyse.. Kanal boyunca ilerledik. Elbetteki şehrin sakinleri daha hızlı şoförler. Ben sadece yazlıkta bisiklet sürmüş birisi olarak kendimi biraz tedirgin hissettim başta. Fakat daha sonra rahatladım ve keyfini çıkardım.
Kanal turuna katıldık. Farklı farklı rotalarda yapılan turlardan hangisine katıldığımıza emin değilim. Fakat çok keyifliydi. Bununla birlikte ikinci bir tura katılma ihtiyacı duymadım. Kanal turu boyunca güzel Amsterdam evlerini seyretmek keyifliydi. Hele hele kanal boyunca görülebilen tekne evler ayrı bir alem! Bu teknelerde yaşadığını hayal etmeden bu turun bitmesi mümkün değil. Bunlar tekne evler ama içinde kitaplıklar, cam kenarında çiçekler, hatta balkonlar, teraslar...

Bu yazıya başlayalı çok olmuştu. Yarım kalmış... ama gene de boşa gitmesin dedim, buraya koydum.

Haftasonu İzmir

2005-06-07T11:36:00.001+03:00

Cuma akşamüstü İstanbul'dan İzmir'e uçtum. Soluğu eski balık halinin yerine kurulan Konak Pier'de aldım. Ucu ucuna da olsa güneşin batışına yetiştim. Çok sevdim Konak Pier'i. Denizin üstünde ve ortamı da çok güzel. Tek sevdiğim alışveriş merkezi diyebilirim. Akşam yemeğimizi de burada açıkhavada yedik.
Ertesi sabah Karaburun'a gitmek üzere yola çıktık. Güzelbahçe tarafında harika bir kahvaltı yaptık. Elbette gene denize nazır.. Ballı kaymağın hem tadı hem de manzarası pek hoştu.
Yol arkadaşlarımın ikisi eski İzmirlilerdi; biri Girit, biri Boşnak göçmeni aileden. Bu civarlardaki köyleri, geçmişini biliyorlardı. Ben de İzmirliyim ama mesela Urla'ya mübadele zamanı Boşnak ve Arnavut göçmenlerinin yerleştirildiğini bilmiyordum.
Acelemiz yoktu, köylere girip çıktıp. Bazılarında oturup çay kahve içtik.
Köylerin hemen hepsi eski Rum köyleri. Hala taş binalar mevcut. Köyler genelde boş, gnçler hemen hemen yok. Ama köylüler güleryüzlü. Hepsi hoşgeldiniz diyor, gülümsüyorlar. Her köyün bir meydanı, meydanında bir kahvesi ve Atatürk büstü var. Kahvelerin de inanılmaz güzel deniz manzaraları var.
Neyse. En sonunda öğlen 2-3 gibi Karaburun'a vardık, Number One'ın bungolowlarına yerleştik. Denize sıfır. Deniz pırıl pırıl, dibi görünüyor. Karaburun çok bakir. Eğlence mereklılarına hitap etmiyor. Huzur mekanı. Arkdaşlarımızın bütün yıl orada yaşayan arkadaşları vardı. Onlarla birlikte yedik, içtik. Hatta aralarından birinin doğumgününü kutladık, şarkılar söyledik. Ne yazık ki adını hatırlamadığım sahil restorantında ızgara kalamar, ızgara ahtapot ve kalamar kızartma yedim. Başka şeyler de yedim ama özellikle bunları tavsiye ediyorum.
Pazar sabah 7:15'de uyandık. Sahilden başlayarak, daha tırmanarak 1 saat 10 dakika kadar yürüdük, sonra da cuppalaaa denize...
Dönüşte geldiğimiz yoldan dönmedik. Bütün o yarımadayı dolanarak Çeşme üzerinden karışık kumrumuzu yiyerek döndük. Alaçatı'ya da uğradık. Alaçatı'yı gene çok beğendim. Çok özel bir yer orası. Sakız likörü aldık, Yunan adalarından gelme, ben çok şekerli ve az aromalı buldum. Daha önce sadece bir kez Karaburun'da yediğim kabak çiçeği dolmasını ancak Alaçatı'da bulabildim ve çok başarısızdı. Şüphelenmeliydim aslında enginar dolmalarının görünüşü bile kötüydü.
Ve de uçağımıza binip İstanbul'umuzun yolunu tuttuk. Farkında olmadan bir hayli yorulmuşuz. Bu nedenle gece de yatağımızı pek sevdik.
Çok güzel bir haftasonu geçirmiş olduk. Üşenmeyip, 2 güncük demeyip yollara düşmek lazım, aspirin gibi, vitamin hapı gibi... Ne benzetmeler!.. Bu şehir hayatı bizi mahvetmiş.

Güzel cuma!

2005-06-03T14:33:00.000+03:00

Sade'nin kedileriyle başladım güne ve tabi Sade'yle. Güzeldi :-) Hava güzel, arkadaşım güzel, kediler pek bıcırık ve de bugün günlerden cuma!.. Tatile gidiyorum bugün. Sadece haftasonu için İzmir'e. Belki denize de girerim diye umuyorum.
Ama işte her cuma günü olduğu gibi zaman gitgide daha zor geçiyor ve uyku yavaş yavaş göz kapaklarımda ağırlığını hissettiriyor. Garip ama cuma akşamı benim minimum enerjili akşamım. Kendime güzel, sorunsuz, şeker pembesi bir haftasonu diliyorum..

Yazmaya devam...

2005-06-01T10:51:00.000+03:00

Bugün yazın ilk günü :-) Ama hava ha yağdı ha yağacak!
Bir hayli uğraştıktan sonra 2. yazımı nereden yazabilieceğimi bulabildim.
Bu geçen süre içinde motorsiklet ehliyeti için sınavlara girdim. Sonuç başarılı. Ama açıkçası en başarılı değilim. Şu halimle trafiğe çıksam işim biter. Ama tatile çıktığımda artık korkmadan scooter kiralayabilirim. Roma'da kiralamak istemiştim. Ama düşünüyorum da şu halimle Roma'nın vızır vızır işleyen motor trafiğinde düşüp şaşmadan sürebilmem mümkün görünmüyor.

Merhaba

2005-05-17T10:54:00.000+03:00

İşte ilk yazı! Var olan web siteme devam edemiyorum, Çünkü işyerinden FTP yapamıyorum. Eve gittikten sonra da PC'min karşısına geçesim yok.

Tatilden döndüm dün. 3 Günlük Antalya tatili idi. Güzeldi, dinlendim ama Şunu anladım ki herşey dahil tatiller, koca oteller bana göre değil. Yemeğimi oturup sakin sakin yemek istiyorum. İtiraf ediyorum beni en çok bu etkiledi :-) Aslında jet ski, paraşüt, havuz, masaj vb. hepsini elinin altında bulmak keyifli. Ama keyifli bir yemek benim için demek ki en önemlisi imiş..

Diğer yazılarımın olması dileğiyle :-)